NOVY

Misschien had ik nattigheid moeten voelen toen ik het berichtje las van een vriendin wier dochter ook over twee weken aan de middelbare school begint. ( 'Vanmiddag schoolspullen gekocht met Vera. Totaal kapot nu.') Maar ik was naïef en dacht: hoeveel gedoe zou het nou helemaal zijn? Zo'n paar van die dingetjes kopen? Gewoon even het lijstje dat we van de school hebben gekregen afwerken? 'Het mag zeker niet bij de Action hè?' informeerde ik nog even voor de zekerheid. Nee, het mocht niet bij de Action. We moesten naar de V&D. Naar de schoolcampus. Natuurlijk. Wat een crime. Ik had weer eens iets danig onderschat, zo bleek. 'Zoek jij even een etui en een paar leuke mappen uit, dan doe ik de saaie dingen wel,' begon ik voortvarend en griste nonchalant een geodriehoek uit een rek. Wat ook meteen het enige item van de lijst was dat ik op die manier nonchalant kon grissen. Daarna werd het al lastig: zou ik het 3h potlood nemen met de rode a...

Het was een intense en bijzondere vakantie, van uitersten. Zo zaten we deels (een soort van illegaal, maar dat voert te ver om uit te leggen) in de meest luxe villa in de Algarve, met uitzicht op zee, een privézwembad en mooi betegelde badkamers, en trokken we deels op primitieve wijze half Portugal door waarbij we ons per trein, bus, boot en al liftend verplaatsten en  ’s morgens niet wisten waar we ’s avonds zouden slapen. Echt heel Interrail 1990. Maar dan met kinderen. Wat natuurlijk even een experimentje was, maar als zodanig geslaagd. En hoe! Volgend jaar wil ik drie maanden naar India. Ik heb stapels verhalen, maar laat ik me beperken tot het onbetwiste hoogtepunt van de vakantie: de beste vierentwintig uur die ik ooit op een strand heb doorgebracht. Door een samenloop van omstandigheden waren we uitgenodigd om met een vriendengroep uit Lissabon mee te gaan op hun jaarlijkse kampeeruitje op het schiereiland Tróia, rondom ‘ o concurso coelho .’ The rabbit conte...

Ik was er even niet. Tijdje. Best lang. Ik dacht zelfs af en toe vertwijfeld: ik ben blogger-af! Maar dat was misschien voorbarig. Het ging gewoon even niet; life got me by the balls . (Ja, dat kán: ik ben namelijk 87% man, bleek laatst uit een testje op Facebook.) Blogger-af of niet, ik moet natuurlijk wel even wat schrijven over het naderende afscheid. Van groep 8. De klas van Bo. Die over 3 dagen niet meer bestaat. (Want dan is het vakantie en ná de vakantie vliegt iedereen zo’n beetje uit naar verschillende middelbare scholen; daar zijn er namelijk nogal veel van in Groningen.) Die klas dus, die groep 8, is echt de leukste van de wereld. Vind ik. Het is zo’n klas waar je een film over wilt maken. Met allemaal verschillende kinderen die, als het erop aan komt, allemaal voor elkaar zorgen en opkomen, die vanaf groep 4 van alles met elkaar hebben mee gemaakt en één hechte groep vormen. Nja, misschien bekijk ik het nu wel wat te roze allemaal, van een sentimenteel...

Ik ben geen hypochonder. Natuurlijk, ik weet heus wel eens zéker dat ik een agressieve ziekte heb en binnen afzienbare tijd dood ga, maar niet vaker dan eens in de vijf jaar. Dus dat kwalificeert niet voor hypochondrie. Ik kom ook eigenlijk nooit bij de dokter. Voor mezelf niet, en tot voor kort ook bijna nooit met mijn kinderen. We zijn zelden ziek en als we eens wat hebben gaat dat gewoon vanzelf weer over. Maar ik zei dus: tot voor kort. Want de laatste tijd zijn we een beetje aan het klooien met Bo, onze oudste dochter, die onlangs twaalf werd. Ze is steeds zo moe. En ziet zo bleek. En dat is natuurlijk helemaal niet zo raar voor een bijna-puber die drie keer per week sport en net als haar moeder weinig winterproof is, maar toch. Een paar maanden geleden gingen we maar eens naar de dokter en een bloedonderzoek bracht de geruststellende verklaring: bloedarmoede. Ze kreeg een drankje. Na inmiddels zes weken dagelijks ijzer slikken, zien we echter geen enkele verbetering. Z...

Aanstaande zondag gaan we naar de opening van de expositie Around the Corner is the Forest van kunstenaarsduo Oscar Venema en Sandra de Groot, oftewel Oscart & Chaos . Een bijzondere expositie voor ons, want Bo prijkt op een van de werken. (En zelfs op de uitnodiging! Nah.) Al eerder figureerde ze op een van hun schilderijen (dat op de Zomerexpo in het Haags Gemeentemuseum heeft gehangen - klik ) en de fotoshoot die hieraan vooraf ging had blijkbaar materiaal opgeleverd voor nóg een schilderij. De afgelopen weken kwamen er op Facebook voortdurend plaatjes voorbij van 'the making of'. En dat was best gek; steeds weer ons meisje in die vervreemdende pose op mijn computerscherm. Ik vind het prachtig. En dan heb ik het nog niet eens in het echt gezien! (Maar zondag, dus.)

Enige tijd geleden heb ik verteld dat Bo figureert in een kunstwerk dat werd geselecteerd voor de zomer-expo in het Haags Gemeentemuseum. Het werk hangt er inmiddels bijna drie maanden (de expositie is bijna afgelopen – u heeft nog twee weken) en wij waren er nog steeds niet geweest! Niet uit desinteresse, uiteraard, maar gewoon omdat Den Haag niet zo naast de deur ligt en onze agenda de vervelende neiging heeft stiekem dicht te slibben zonder dat we er erg in hebben. Bij gerichte inventarisatie bleek de enige dag die nog in aanmerking kwam, de verjaardag van Henk . Hetgeen ineens, na een aanvankelijke lichte aarzeling, ongekende mogelijkheden bood! (Ik ben een fervent aanhanger van de logica: als je er niet bent, hoef je ook geen feestje te geven.) We gingen met de trein. Dat doen we eigenlijk altijd, als we door Nederland reizen. Omdat we met korting kunnen, is de trein over het algemeen een stuk goedkoper dan ons benzine-slurpende  sletje . Daarnaast – het is een raar ge...

'Ik begrijp echt niets van voetbal,' zuchtte Merlijn. 'Dan roept iedereen de hele tijd 'hends! hends!' en dan denk ik: waar hébben ze het over.' 'Hands betekent handen,’ zei ik. Dat roepen ze als je met je handen aan de bal zit. Dat mag namelijk niet, bij voetbal.' 'Oh,' grijnsde hij, 'nou okee, misschien snap ik dat dan nog wel, maar al die andere dingen echt niet.' 'Zoals buitenspel? En wanneer het nou een corner is en wanneer een doelschop?' 'Klopt.' 'Het is allemaal niet zo heel ingewikkeld hoor,' zei ik. 'Ik wil het je wel uitleggen.' Maar dat hoefde niet. Het interesseert hem namelijk geen snars. Hij wil het helemaal niet snappen. Hij vindt het prima, om een beetje op het veld naar de vogeltjes te kijken terwijl zijn klasgenoten achter de bal aanrennen. Heeft ie van zijn vader. Die is ook al zo’n voetballiefhebber. Niemand van ons heeft eigenlijk iets met voetbal. Ik ook niet. Dat ik hier in ...

Ja. JA! Ik weet het wel. Ik moet bloggen. Dat wil ik ook, maar ik heb geen tijd! Ik werk me het apelazarus, ben me drie slagen in de rondte aan het schrijven voor anderen en dat is echt heel erg hartstikke leuk , maar ik heb zélf ook van alles te melden; ik weet alleen dus niet in welk achterlijk nachtelijk uur ik dat zou moeten doen. Nouja, ik ben er nu , dus snel dan even. Over wat ik vanmiddag deed. Er was gedoe in de klas van Bo. Een ruzie tussen twee meisjes, die door geroddel en bemoeienis in een whatsapp-groepje enorm uit de hand was gelopen. De ouders van de groepsleden waren gevraagd om naar school te komen. Ik moest ook. Van bovenstaande zinnen springt dit het meest in het oog: dat mijn kind in whatsapp-groepjes zit. Het is absurd: een kind in groep 7 met een smartphone. Ik vind het beláchelijk. En tegelijkertijd sta ik het toe. ‘Iedereen in mijn klas heeft dat, mam.’ En ze heeft nog gelijk ook. Nouja, niet iedereen, maar toch: de meesten. Ik sta het toe...

‘Hoe kán dat’ riep Bo uit, ‘mijn twee lievelingsliedjes staan op nummer 1 en 2 in de top veertig!’ (We hebben het hier over Scream and Shout en Year of Summer .) ‘Nouja, wat toevállig,’ zei ik. Maar zo toevallig vond ik het eigenlijk helemaal niet. Eerder logisch. En fijn, ook wel. Want als je elf bent en je lievelingsliedjes staan op nummer 1 en 2 van de top veertig, dan klopt alles. Dan is de hele wereld in balans. Waarmee ik niet wil zeggen dat voor Merlijn de wereld niet in balans is. Integendeel. Maar op een minder voor de hand liggende wijze. Onze zoon, onze Merlin in the middle , is een beetje een atypisch kind, namelijk. En nou hoor ik u denken: ‘Nee, Novy, jij bent lekker normaal!’ En ja, nee, goed, maar ik bedoel dus: zo atypisch dat ik hem niet kan volgen. Ik vind hem wel heel interessant. Dat wel. Zo luistert hij het liefst naar jazz. Hij draait Miles Davis, Oscar Peterson, Chet Baker, alle oude platen van Henk. Absurd! Dat heeft hij dus echt niet van mij. I...

We zaten in de auto, ik had Bo opgehaald van een feestje. Ze had een zakje snoep, waar ze verwoed in zat te graaien. ‘Mag ik er ook een?’ vroeg ik. ‘Nee,’ zei ze. ‘Nou dan niet hè,’ zei ik en keek weer voor me. Even later hoorde ik naast me een diepe zucht. 'Okee dan.' En ik kreeg een snoepje aangereikt. Een geel gummibeertje. Zo’n ieniemienie gummibeertje. Als je hem tussen duim en wijsvinger neemt en hard knijpt, is ie weg. Een babysnoepje. Het kleinste snoepje uit het zakje. ‘Nou, zei ik. 'Enórm bedankt hoor, Bo!’ Ze kan niet zo goed delen. Ze wil het wel, maar ze kan het niet. Ze doet het wel, maar het vergt een grote innerlijke strijd. Merlijn en Loïs daarentegen, die delen zonder problemen. En zo ontspon zich weer eens een Novyaanse theorie. Het komt allemaal neer op: Mama. Wat is het allerbelangrijkste in het leven van een baby? Mama.  (Mama, in de betekenis van: een liefdevol wezen dat voeding geeft. Een man kan ook heus een prima mama zij...

De blogtitel had eigenlijk zullen luiden: 'Allebei elf'. En daar had ik dan een foto onder geplaatst van Bo, samen met Loïs in haar elfenpakje. Leek me lollig. Maar de betreffende foto is niet gemaakt. Ik was het van plan, maar het gebeurde niet; teveel Oud en Nieuw aan de hand, denk ik. Dus trakteer ik u maar op wat foto's van de taart. Het nieuwste modelletje van  slordigetaarten.nl

Bron: klik U weet het natuurlijk al , het is niet mijn favo-feest, dat Sinterklaasding. Maar vandaag sloeg echt alles! Bo moest vanmiddag optreden met haar circusgroep bij het Sinterklaasfeest van RO/EZ, ergens op het industrieterrein. Maar precies tegelijkertijd moest Merlijn voor Sinterklaas saxofoon spelen, op de muziekschool! En net terwijl ik aan het piekeren was over hoe ik een en ander straks moest gaan uitleggen aan kind nummer drie, stapte de Sint ook nog eens doodleuk háár balletles binnen. Nouja! Ik kan het allemaal maar nauwelijks handelen. De stress, mensen. Het gedoe! (Zo waren we gisteren toch bijna voor de tweede keer vergeten wat in die schoenen te doen! En er was nog wel zo mooi bij gezongen!)  De kinderen zelf hebben overigens nergens last van, die liggen lekker te slapen, als een Dieuwertje. En dit stomme grapje maakte ik eigenlijk alleen maar om een bruggetje te maken naar een ander stom grapje: Sanne Walvis de Vries. Ja, haha. Sanne Walvis ...

Er is weer wat nieuws. Vorig jaar is de school van mijn kinderen overgegaan op het continurooster. Daarbij zijn de schooldagen niet verdeeld in een ochtend- en een middagprogramma, maar gaan ze in één ruk door, onderbroken door een tweetal korte pauzes. Een uitkomst voor warhoofdige moeders zoals ik. Nooit meer hoef ik te bedenken welke dag het vandaag is en hoe laat ze dan ook alweer uit school komen . Héérlijk. Naast alle sport- en speelafspraken en alle andere dingen die ik moet onthouden zijn de schooltijden tegenwoordig een constante factor in het leven: gewoon elke dag van 8:30 tot 14:00. Ook op woensdag, dus. En geen overblijf meer! Dat scheelt ons een hoop geld en de kinderen ergernis, want dat overblijven vonden ze maar niks, geloof ik. Nu eten ze om twaalf uur gewoon een broodje in het bijzijn van de eigen leerkracht, net zo makkelijk en veel minder onrustig. Ik vind het een uitkomst. Maar daar gaat dit nu niet over. Lees verder op Thuis in Onderwijs .

Ik denk ik kom nog even afscheid nemen. De bolderkar staat ingepakt, morgen nog even wat (regen) kleding in een koffer mikken en dan gaan we. Off to Fleeland. En verder kom ik nog even wat mijmeren over mijn oudste dochter. Die ineens zo..... gróót wordt. Mooi is dat, om te zien. En ook een beetje griezelig. Zo merk je dat je kinderen opgroeien; ze worden steeds minder van jou en steeds  meer van zichzelf.  O, meisje.

Bo, die zoals u misschien weet jarig was op 1 januari, had nog steeds geen kinderfeestje gevierd. En nu denkt u natuurlijk dat dit terug te voeren is op de laksheid van haar ouders, maar nee, neenee , onze lieftallige dochter kon maar niet beslissen wat ze wilde doen op haar feestje. Al onze ideeën werden van tafel geveegd. Ze wilde namelijk iets bijzonders . Zoals kamperen op 2100 meter hoogte tegen een bergwand van de Himalaya. Op safari. Een ballonvlucht over het IJsselmeer. Het was er op neer gekomen dat wij zeiden: ‘Goed. Jij komt met een uitvoerbaar plan, dan praten we verder. En zo waren er inmiddels drie en een halve maand verstreken. Een vriendje van Bo, dat jarig was op vrijdag de dertiende j.l, pakte het heel anders aan en plande zijn feestje meteen op de dag zelf. Een slaapfeestje, met zo’n beetje dezelfde kinderen als Bo zou hebben uitgenodigd. ‘Weet je wat,’ riep ik enthousiast tegen de moeder van het vriendje, ‘we maken er een joint venture van! Dan kom ik gewoon b...

Doodmoe ben ik. En eigenlijk ging ik het liefst nu al naar bed, maar ja: geen logje wijden aan de tiende verjaardag van mijn dochter, de tiende verjaardag van mijn moederschap, dat kan natuurlijk niet. Maar het is heus niet niks hoor:  al tien jaar lang Oud en Nieuw en een kinderverjaardag vieren in één. Kijk, je doet het natuurlijk gewoon, hè, maar toch zeg ik, als u van plan bent een kind te krijgen op 1 januari: denk daar nog een keertje over na. En we zouden natuurlijk onze oudejaarsavond rustig op de bank kunnen doorbrengen; een beetje naar Youp kijken, één glaasje champagne drinken om dan om kwart over 12 uur naar bed, maar ja: dat past nou eenmaal niet zo goed bij ons, ik heb bovendien Oud en Nieuw altijd het leukste feest van het jaar gevonden. Dus komt het er tegenwoordig op neer dat we zo tegen de ochtend met kruitdamp in ons haar in bed rollen en een paar uur later fris en fruitig ons kind cadeautjes laten uitpakken, een taart in elkaar gaan flansen en 's middags van...

Hier zaten onze drie kindertjes, op de kade, te wachten op Sinterklaas. En kijk! Daar was ie! En toen moesten Bo en ik ons als de wiedeweerga door de mensenmassa worstelen - om bij het eindpunt van de boten te zijn vóór Sinterklaas daar aanmeerde - en haar snel in haar circuskostuum hijsen, omdat ze op haar eenwieler in de optocht ging meefietsen. Waar ze nógal zenuwachtig voor was. En dat begreep ik wel. Je moet het maar doen: een uur lang op één wiel fietsen, tussen de dranghekken en door de paardenpoep, in een vleermuispak. Maar het ging natuurlijk hartstikke goed! Mijn borstkas was weer eens te klein voor mijn moederhart. Maar er gebeurde ook nog iets héél stoms. Er ging bij de optocht een paard dood. Een heel paard! Dood! Ik had het paard, of eigenlijk de beide paarden die in een tweespan een fruitkar trokken, al de hele tijd in mijn vizier; ze waren namelijk heel onrustig. Constant aan het dribbelen en steigeren, al voor de optocht van start ging. Met name het ene dier leek heel...