Het leven is een aaneenschakeling van problemen die opgelost moeten worden. Net als in dat spelletje Highway, kent u dat nog? Het was een van de allereerste mini-computerspelletjes, uit het begin van de jaren 80. Een naïef spelletje, net een stapje geavanceerder dan Pong , waarbij je met een autootje een drietal verschillende obstakels – boomtakken, honden en wegwijzers (van die laatsten heb ik me altijd  afgevraagd wat die midden op de weg deden) – moest zien te ontwijken. De enige tools die je daartoe tot je beschikking had waren twee knopjes, waarmee je het autootje respectievelijk naar rechts en naar links kon laten springen. En dat deed je dan dus, maniakaal, want je had geen keus. Nou ja; je kon het natuurlijk ook niet doen, maar dan hield het op. Game over. Zo is het ook in het leven. Voortdurend ben je bezig met het ontwijken van obstakels en het oplossen van problemen. Om door te kunnen gaan. Doorgaan is het doel. Problemen oplossen, het middel. (Er zijn...

Voor u dit leest MOET u eerst dit lezen. Nouja, u moet natuurlijk helemaal niets, maar als u het niet doet mist u mogelijk de impact van het komende verhaal. Nja. Zie maar. Het gaat over een lampje. Over het mooiste lelijke lampje van de wereld, dat op een bijzondere wijze in ons bezit is gekomen en al 21 jaar op onze slaapkamer staat. Zo'n tien dagen geleden pakte ik het lampje van de kast om het in een verhuisdoos te stoppen en ik kreeg de schrik van mijn leven. (Bij wijze van spreken dan, want ik schrik natuurlijk niet zo gauw. Maar toch.) Húh?!? De prachtige witte lelie was ineens een soort van…. zwart. Nog even dacht ik dat ik het niet goed zag. Dat het met de lichtinval te maken had. Of dat ik me het lampje gewoon niet goed herinnerde; ik kijk immers niet dagelijks naar alle dingen in huis. 'Henk,' checkte ik, 'vind jij ook niet dat ons lampje eh… er anders uit ziet?' 'Euh,' zei Henk, 'dat is gek.' Hij opende de glazen bo...

Het gaat hartstikke goed hoor: overmorgen verhuizen we. En het huis is heus niet af, maar af genoeg. Het is opmerkelijk hoe wonderwel we deze ‘hell of a month’ inclusief ziekte-episode hebben overleefd; eigenlijk heb ik welgeteld maar één zenuwinzinking gehad, die was afgelopen zondag.  Maar om daarover te vertellen moet ik eerst even een paar weken terug in de tijd. Ik kocht een stofzuiger, voor in het nieuwe huis. We hadden namelijk geen stofzuiger, omdat ons huidige huis is uitgerust met een centraal stofzuigersysteem. Dat klinkt fancy hè. (Dat vond ik tenminste wel, toen we destijds dit huis kochten en het als een van de USP’s werd gepresenteerd.) Alsof je helemaal niet meer zelf hoeft te stofzuigen! Dat het gewoon centraal geregeld wordt; als je de voordeur uitstapt, wordt je hele huis even vacuüm getrokken, zoiets. Maar dat valt dus tegen. Je moet gewoon zelf stofzuigen, je hoeft alleen niet met een stofzuiger te sjouwen, want je hebt enkel een slang. Die je op elke w...

‘Hoe kán dat’ riep Bo uit, ‘mijn twee lievelingsliedjes staan op nummer 1 en 2 in de top veertig!’ (We hebben het hier over Scream and Shout en Year of Summer .) ‘Nouja, wat toevállig,’ zei ik. Maar zo toevallig vond ik het eigenlijk helemaal niet. Eerder logisch. En fijn, ook wel. Want als je elf bent en je lievelingsliedjes staan op nummer 1 en 2 van de top veertig, dan klopt alles. Dan is de hele wereld in balans. Waarmee ik niet wil zeggen dat voor Merlijn de wereld niet in balans is. Integendeel. Maar op een minder voor de hand liggende wijze. Onze zoon, onze Merlin in the middle , is een beetje een atypisch kind, namelijk. En nou hoor ik u denken: ‘Nee, Novy, jij bent lekker normaal!’ En ja, nee, goed, maar ik bedoel dus: zo atypisch dat ik hem niet kan volgen. Ik vind hem wel heel interessant. Dat wel. Zo luistert hij het liefst naar jazz. Hij draait Miles Davis, Oscar Peterson, Chet Baker, alle oude platen van Henk. Absurd! Dat heeft hij dus echt niet van mij. I...

Het zal u niet verrassen als ik zeg dat mijn kijk op de wereld over het algemeen een vrij pessimistische is. Ik vind het eerlijk gezegd maar één grote baggerbende, allemaal. De toename van geweld. De onverdraagzaamheid. Dat alles, alles maar om geld draait. De nare dingen die we met dieren doen. De bio-industrie. Afschuwelijke oorlogen. Domme mensen die denken te moeten doden uit naam van de een of andere god. De bomenkap in het regenwoud. De zeeën die we vervuilen. De lucht die we vervuilen. Het immense afvalprobleem. De ongelijkheid en de absurde tegenstellingen. Baby’s die massaal sterven, terwijl er tegelijkertijd mensen bezig zijn een gouden trapleuning in hun 30 meter lange zeiljacht te monteren. En iedereen krijgt maar kanker! En het wordt allemaal alleen maar erger. Want er komen steeds meer mensen. We stevenen regelrecht af op de hel. En dan ineens weer het onthutsende besef: Op deze 'verkankerde kolerewereld', die overduidelijk zijn beste tijd heeft g...

Vandaag was een rare dag, die begon  met een aanvaring met een dronken straatzwerver. Ik fietste met de kinderen naar school; Lois bij mij voorop, Bo en Merlijn op hun eigen fiets. Net toen we over de brug kwamen zag ik hem strompelen. Ik herkende hem meteen, het is een bekende figuur in Groningen die me al vaker heeft aangeklampt, meestal om een vuurtje te vragen. Blijf daar,  dacht ik, bezwerend. Blijf op de stoep .  Ik heb een feilloos instinct voor wat komen gaat, namelijk.  En inderdaad; hij bleef niet op de stoep. Hij waggelde op ons af, versperde ons de weg en hief zijn armen in de lucht. ‘Waarom geven jullie stomme mensen nou nooit eens een stuiver aan een arme bedelaar?’  En ik had er geen zin in. Ik had er ECHT geen zin in.  Ja zeg, het was maandagochtend. Kwart over 8. En hij was agressief en vies (Bo zei later: ‘Het leek wel of er mos op zijn hoofd groeide,’) en hij stond nog geen tien centimeter van Loïs af.  Dus ik sprak, missc...

Weet u het nog? Een half jaar geleden riep ik dat ons huis te koop stond. Dat hielp niet zoveel. Blijkbaar biedt mijn blog met vierhonderd lezers per dag niet genoeg exposure. Nah. Onlangs besloten we een en ander wat gerichter aan te pakken en schakelden we een makelaar in. Bij het eerste gesprek maakten we het meteen duidelijk: het zou ons niet lukken om ons huis eruit te laten zien als in een woontijdschrift. Natuurlijk beloofden we dat het opgeruimd zou zijn als er kijkers zouden komen, geen onderbroeken op de overloop, geen afwas op het aanrecht. Maar verder geen fratsen. Het huis kon best eens lang te koop staan en intussen moest er wel gewoon geleefd worden. En ik vertelde maar weer eens het verhaal over de buren die elke keer voor een bezichtiging alle overtollige huisraad in de auto stalden - dan zag je de buurman met de wasmand over straat sjouwen en je wist: ze krijgen weer kijkers. Gingen wij niet doen. De makelaar vond het oké. Mooi, dachten we, dat zit snor. Ha...

We zouden gaan kaasfonduen bij oma. En omdat ze dacht dat ze aan één pannetje niet genoeg zou hebben, kwam ze ’s ochtends bij ons een tweede halen. Henk was thuis, ik niet; ik was aan het werk. Daar ging mijn telefoon. Het was Henk. Hij zei: ‘Je hebt me wel even een raar momentje bezorgd met je moeder.’ Ik vroeg: ‘Hoezo?’ ‘Nou, ze kwam onze fonduepan halen. Dus ik pakte hem van de plank, zette hem op tafel en deed het deksel open. Er zaten twee condooms in.’ ‘ Ieuw ,’ zei ik. ‘Toch geen gebruikte, hoop ik?’ Geen gebruikte. Gelukkig. Gewoon twee netjes verpakte durexjes. ‘Hoe komen die daar?’ vroeg ik. ‘Ja, dát wou ik dus net aan jou vragen.’ (...) (...) Ehm. Haha. Het zal je maar overkomen. Dat je man je vraagt waarom er twee condooms in de fonduepan zitten. En dat je geen idee hebt! En dat je dan dingen gaat zeggen als: ‘Ik heb werkelijk géén idéé! Condooms in de fonduepan? Ze zijn niet van mij, hoor, als je dat soms dacht. Misschien heb jij ze er wel zelf ingestopt....

Bo ging logeren bij een vriendinnetje, gisteren, omdat vandaag de ‘paasvakantie’ al begon. Ze zou meteen uit school met haar meegaan. Maar bij het ophalen van Merlijn had ik verwacht haar nog even te zien op het schoolplein. Ik hoopte het, omdat ik onwijs gave vet coole awsome schoenen voor haar bij me had, op de kop getikt in een tweedehandswinkel (maar splinternieuw!) voor het fantastische bedrag van €6,90. (Ze hadden er echt verstand van in die winkel, ghe.) Maar wat bleek: ze was al weg. Opgehaald bij de achteringang van de school (dat kan ook). Hevig Een beetje teleurgesteld besloot ik te bellen met de moeder van het vriendinnetje (die ik niet zo goed ken) om mijn dochter toch nog even te spreken. En haar te vertellen van de schoenen. En tot morgen te zeggen. Enzo. Maar de telefoon stond uit. Tuut-tuut-tuut , hoorde ik alleen. Drie keer tuut , snel achter elkaar. Een uur later stond de telefoon nog uit. En twee uur later nog steeds. En ‘s avonds nog steeds. Tuut-tuut-tuu...

Toen ik net mijn tekstbureau begon las ik op een website met tips voor de startende ondernemer de volgende – ietwat lollige – tip: 'Heb je even wat weinig opdrachten? Ga dan niet bij de pakken neer zitten, maar gebruik de tijd om spullen op Marktplaats te zetten die je niet meer nodig hebt. Het houdt je van de straat en je genereert in een stille periode toch nog wat inkomsten!' Inmiddels begint ons huis behoorlijk leeg te raken, dus het kwam maar goed uit dat mijn schoonmoeder naar een verzorgingstehuis ging en wij een groot deel van haar huisraad moeten zien kwijt te raken. En de inkomsten daarvan zijn natuurlijk technisch gesproken niet voor ons, maar het houdt me wél van de straat. Hoewel. Vandaag verkocht ik een vriezer. Ik had een acceptabel bod ontvangen, dus mailde ik de bieder dat ik akkoord ging. Kreeg ik de volgende mail terug: Maar moet ik hem dan komen halen ofzo? Ehm. Nou, versturen lijkt me een beetje duur. Of wilt u soms dat ik hem kon brengen? D...

Ik sta op het  gevaarlijkste kruispunt van Nederland , laat wat fietsers passeren en trek op, als ik in mijn linker ooghoek ineens een voetganger zich voor mijn auto zie werpen. Dus ik trap onmiddellijk weer op de rem en kom ruim – toch zeker een halve meter - voor het zebrapad tot stilstand. Ik lach vriendelijk naar de voetganger, maak een charmant oeps-gebaar met mijn handen en mime 'sorry'.  Niet omdat dat echt nodig was (gelooft u me, er was eigenlijk niets aan de hand) maar gewoon, omdat ik nou eenmaal heel vriendelijk ben in het verkeer. De voetganger, een wat vreemd leeftijdsloos mannetje met een wit mutsje op en een heel boos gezichtje, loopt voor mijn auto langs en begint me daar toch een partij te schelden! Nou ben ik heel vriendelijk in het verkeer, maar ook snel verontwaardigd over onredelijk gedrag, dus ik deed met het knopje het raampje aan de passagierskant naar beneden, en sprak: ‘ Maar meneer, ik zei toch al sorry. Ik zag u wat laat, maar ik remde op ti...

Voor een dubbeltje op de eerste rang, that’s my middle name. Dat is geloof ik niet echt iets om trots op te zijn, maar ik ben er wél heel goed in! Ik word heel vaak uitgenodigd voor premières en ik krijg altijd maar overal vrijkaartjes voor; dat heb je, als bijna al je vrienden acteur of kunstenaar of muzikant zijn, of op ‘leuke plekken’ werken. (Ik vraag me regelmatig af wat mijn plaats is in het geheel, want ik ploeter slechts wat buiten de schijnwerpers – en zou ook niet anders willen, maar dit terzijde.) Vandaag was er weer zoiets. Ik mocht mee naar de uitreiking van de EBBA awards , hier in Groningen, tijdens Eurosonic/Noorderslag. En dat was echt geweldig leuk! We zaten aan tafel nummer 5: een tafel, met daarop een fles rode wijn en een fles witte wijn op ijs, en glazen en helaas geen, maar dat was een foutje, want alle andere tafeltjes hadden ze wel borrelhapjes. En aan het tafeltje naast ons zaten dan Halbe Zijlstra (wat deed die daar eigenlijk?) en de burgemeester enzo. ...

Het lijkt wel een sprookje. Een kerstsprookje. We vonden net in onze kast een kistje. 'Wat is dit?' vroeg Henk. 'Ik weet het niet' zei ik. 'Het lijkt wel een soort vioolkistje.' We maakten het open. En staarden naar een mini-cello. Vol ongeloof. Er lag hier zomaar een prachtig klein muziekinstrumentje in de kast! Ik pakte het voorzichtig op, streek met de strijkstok langs de snaren en er klonk de mooiste, zuiverste toon die ik ooit hoorde. Okee. Dat laatste is niet waar; er kwam helemaal geen geluid uit. Maar verder: sprookjesachtig hè. Mysterieus ook. Edit 25-12-2011. Het bleek de cello van de barbie van Vera, Bo's vriendinnetje. Natuurlijk. Sommige barbies spelen cello.

"Mensen zijn net koeien. Met hun koppen naar de grond gebogen en de blik omlaag grazen ze zich vol en bespringen ze elkaar. In hun begeerte naar steeds meer, trappend en stotend met hun horens en hoeven van staal, doden ze elkaar, uit onvrede omdat ze met onechte dingen het vergankelijkste deel van zichzelf vullen, waar niets beklijft" (Plato) Doordat ik momenteel danig in beslag wordt genomen door een probleem in de familiaire sfeer (geen zorgen; met ons eigen gezin is - op een paar mega-muggenbulten na - alles dik in orde) heeft het verdorie alweer een week geduurd sinds ik iets van me liet horen. En ik maak van álles mee hoor, nee heus, het ontbreekt me alleen aan de tijd en de juiste toon om erover te verhalen. Maar nu dan toch een poging. Misschien moet ik allereerst even van de gelegenheid gebruik maken om mijn vrienden en AJ in het bijzonder, te bedanken voor het mij voortdurend - omdat ze het beste met me voorhebben - meeslepen naar voorstellingen/concerten/films di...

'Mam, mag ik mijn toverstokje mee naar circus?' 'Nee.' 'Waarom niet?' 'Omdat je niks aan je toverstokje hebt bij het circus en omdat je hem waarschijnlijk alleen maar kwijt raakt.' 'Aaaaah, alsjeblieft?' Nouja, neem maar mee dan.' En nou niet allemaal tegelijk roepen dat ik geen goede moeder ben omdat ik niet consequent zou zijn, want ik zeg altijd eerst nee, en dan mag het later toch. Dat is op een bepaalde manier ook heel consequent. Niet dan? Whatever. Ik heb het een beetje te druk denk ik. 's Avonds plof ik op een stoel, veeg het zweet van mijn voorhoofd en denk: poehpoeh, weer een dag overleefd zonder ongelukken . En elke dag zijn er talloze momenten waarop ik denk: Pfjoe...als dít goed gaat dan gaat er meer goed. Gisteren ging het dan een keertje niet goed. Het was al een beetje een hectische middag geweest: eerst naar een voorstelling van de klas van Bo, daarna Merlijn ophalen van school, hem thuis snel wat eten geven...

( Het was dus een ballon . Per ongeluk losgelaten door een kindje, is wat ik me zo voorstel. Wat een drama moet dat zijn geweest. Zo'n aap langzaam om hoog te zien vliegen, tot aan het glazen plafond, waar niemand er meer bij kon. ) Nja. Ik heb het gevoel dat ik u een beetje heb weggejaagd, met mijn twee laatste berichten. Ik probeer het gewoon weer eens met iets anders. Weet u nog dat ik een paar dagen geleden schreef dat ik iets heel raars aan het doen was? Ik ben vollédig doorgeslagen. Met een surprise, om het cadeautje heen dat de kindjes van Sinterklaas krijgen op de peuterspeelzaal, volgende week vrijdag. We moesten eigenlijk komen knutselen op een avond, gezellig met alle ouders, maar ik kon niet. En als je niet kon, dan mocht je ook thuis iets knutselen. Right. Ik hou zo van knutselen, zoals u weet. Dus ik liep vorige week maar eens de berging in en keek wat om me heen. Op zoek naar .... ja, weet ik veel, een schoenendoos, karton, inspiratie, iets . En toen viel mijn oog op...

‘Ik ga vanavond mijn schoen zetten,’ zei Merlijn gisteren tijdens het eten. ‘Nee hoor, antwoordde ik, ‘dat kan niet, want Sinterklaas is hier nog niet, hij komt pas zaterdag in Groningen aan.’ ( Lees: dat kan niet, want ik heb nog geen schoencadeautjes gekocht. ) ‘Maar een heleboel kinderen uit mijn klas hebben hun schoen al wèl gezet en dan zat er ’s morgens ook wat in! Raceauto’s en snoep en Koen had zelfs een beyblade !’ Fok Jemig, dacht ik. Waarom zijn die ouders niet gewoon een beetje solidair met elkaar? Sinterklaas komt zaterdag pas aan in Groningen, daarná zet je je schoen. Anders wordt het toch allemaal veel te onoverzichtelijk?! (Toegegeven, ik ben op dit vlak niet zo flexibel; het is nou eenmaal niet mijn feest .) ‘Nou ja, je zet je schoen dan maar, ‘ zuchtte ik uiteindelijk. ‘Maar ik weet bijna zeker dat er morgen niks in zit.’ ------- Mijn verbazing was dan ook groot toen Merlijn vanmorgen verheugd bij ons in bed dook, met een hand vol peper kruidnoten (klik) en een heu...

Goeie help. Vanavond klim ik voor het eerst sinds 23 jaar weer op een paard. En dat vind ik eigenlijk behoorlijk griezelig. Want iedereen kan nou wel zeggen dat paardrijden iets is dat je, net zoals zwemmen en fietsen, niet verleert, maar toch: ik kan toch intussen hoogtevrees hebben gekregen? Of last van een langzaam-door-de-jaren-heen-ontstane equinofobie ? What was I thinking anyway? Toen we tijdens de wekelijkse vriendinnen-koffie-date ontdekten dat we allemaal vroeger paardenmeisjes waren geweest ( Nah! Allemaal pennypaardenmeisjes! Nah! ) en van de weeromstuit het achterlijke idee kregen om met z’n zessen - for old time’s sake - op paardrijles te gaan? Zo’n ontzéttend pennypaardenmeisje was ik overigens helemaal niet, hoor. Want hoewel ik net als bijna iedereen in het dorp waar ik opgroeide wel op de manege rondliep en zelfs een tijdje een eigen pony had, werd het nooit helemaal mijn sport. Omdat ik niet zoveel talent had, for sure , maar vooral omdat ik dat dressuurgedoe eigenl...

Bij mijn pogingen het aantal verplichte leugens die onvermijdelijk horen bij het opvoedingsproces tot een minimum te beperken, is iets gruwelijk misgegaan. Weet u nog wat ik zo’n drie maanden geleden schreef over Sinterklaas ? Dat ik uit sociaal wenselijke overwegingen bereid ben dat spel mee te spelen, maar bij wijze van compromis het bestaan van de kerstman, de paashaas en de tandenfee direct naar het rijk der fabelen heb verwezen? Ik had daarbij zorgvuldiger te werk moeten gaan, zo bleek gisteren. ‘Weet jij eigenlijk,’ zei vriendin AJ, die tevens de moeder is van een vriendinnetje van Bo en van een vriendje van Merlijn (heel praktisch), ‘dat Merlijn denkt dat jij de tandenfee bent?’ ‘Ja,’ zei ik lachend, ‘hij bedoelt dat hij weet dat ik het ben, die een euro onder zijn kussen leg als hij een tand wisselt.’ ‘Neenee,’ zei AJ, ‘hij denkt dat jij DE tandenfee bent.’ Ze had hem even daarvoor vanuit een naastgelegen kamer horen praten tegen haar zoontje, toen deze – zo begree...

Of hoofdpijn van een iphone, dat zou de titel ook kunnen zijn. Want. Ik heb een iphone. Een hele mooie witte. Tweedehands gekocht. Op Marktplaats. Voor een best wel schappelijke prijs, maar voor toch nog heel veel geld. Ja. Ik heb een iphone. Die het niet doet. (Nouja, wel een heel klein beetje, maar niet genoeg. Internet werkt niet bijvoorbeeld, en hij staat een beetje open aan de bovenkant - dat viel me vanmorgen pas op - en hij 'hangt' steeds. Dan moet ik hem uitdoen en weer aan en dan gaat het weer. Eventjes.) Ik ben opgelicht. Lacht u mee? Hahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahaha. Dat is dus wat jaloezie en hebzucht met je doet, blijkbaar. Het maakt je een easy target. Terwijl ik gisteren nog gezwóren zou hebben dat mij zoiets nooit zou overkomen. Want ik merk het namelijk altijd direct als dingen niet in de haak zijn. Daar heb ik een speciale antenne voor. Ik ruik het meteen, als something fishy is ...