NOVY

Ik ben geen hypochonder. Natuurlijk, ik weet heus wel eens zéker dat ik een agressieve ziekte heb en binnen afzienbare tijd dood ga, maar niet vaker dan eens in de vijf jaar. Dus dat kwalificeert niet voor hypochondrie. Ik kom ook eigenlijk nooit bij de dokter. Voor mezelf niet, en tot voor kort ook bijna nooit met mijn kinderen. We zijn zelden ziek en als we eens wat hebben gaat dat gewoon vanzelf weer over. Maar ik zei dus: tot voor kort. Want de laatste tijd zijn we een beetje aan het klooien met Bo, onze oudste dochter, die onlangs twaalf werd. Ze is steeds zo moe. En ziet zo bleek. En dat is natuurlijk helemaal niet zo raar voor een bijna-puber die drie keer per week sport en net als haar moeder weinig winterproof is, maar toch. Een paar maanden geleden gingen we maar eens naar de dokter en een bloedonderzoek bracht de geruststellende verklaring: bloedarmoede. Ze kreeg een drankje. Na inmiddels zes weken dagelijks ijzer slikken, zien we echter geen enkele verbetering. Z...

Ik zal het maar opbiechten, ik was nooit de vrolijkste mensch op aarde. (Wel altijd lollig, want ik heb gelukkig humor; zij het dan weer niet van de lichtste soort.) Mijn beeld van de mensheid is nogal pessimistisch. Ik kan daar allerlei redenen voor verzinnen, maar laten we het maar houden op mijn karakter. Over kinderen krijgen had ik nooit serieus nagedacht. Niet dat ik ze perse niet wilde, maar ik zag het gewoon niet echt als iets voor mij. En daarnaast vroeg ik me ook wel eens af of het eigenlijk wel een goed idee was, om kinderen op deze 'verdorven wereld' te zetten. Maar op een bepaald moment, vlak voor mijn dertigste verjaardag, was ik plotseling en onverwacht zwanger. En alles veranderde. Alles. Met name mijn wereldbeeld; ik zag ineens alles zonnig. Lelijke wereld? Nee, man, práchtig! Die baby in mijn buik maakte alles mooi. Mijn gedachten veranderden van: Is het nog wel verantwoord om een kind op deze aarde te zetten?  in: Voortplanten, dat is nou eenmaal ...

Er gaat iets mis. De tijd gaat te snel. Nog 7 keer zo’n sprongetje van 5 dagen en ik zit al in het vliegtuig. En dat kan niet! Want ik moet nog zoveel! En dan bedoel ik niet dat ik nog heel veel moet werken en geld verdienen (!) en dingen met de kinderen doen – want dat ook allemaal – maar dat ik me nog moet voorbereiden! En daarmee bedoel ik dan weer niet dat ik nog een visum moet aanvragen, boeken op mijn e-reader zetten en bedenken wat ik mee ga nemen – want dat ook allemaal – maar meer psychologisch: Ik ben nog niet zover. Het verhaal is nog niet ver genoeg af. Maar de apotheose nadert: op Hawaii wordt het laatste hoofdstuk geschreven, hoe dan ook. Dus ho! Stop de tijd. Misschien vermoedde u al zoiets: ik ga niet zomaar op reis. Het is niet voor de lol, hoewel ik er uiteraard zo hard mogelijk van ga genieten. Een zijsprongetje. Toen Susy een paar jaar geleden besloot een week naar Bali te gaan – alleen, zonder man en kinderen – en hiermee een bepaalde discussi...

Bron: klik Wist u het al? Het is nationale ‘stamp Novy in de grond’ - week. Geen idee wat er aan de hand is, maar ik werd wakker in een vreemde wereld. Ik zit in een verkeerde dimensie. In een verkeerde vibe. Het lijkt wel of ze daar boven, in de kosmos, de vaas met karma hebben laten vallen en alles maar wat lukraak hebben teruggepropt. Met alle gevolgen van dien. Zo hoorde ik zondagavond bijvoorbeeld dat ik ‘ontslagen’ ben bij een magazine. Een half jaar geleden al. Maar dat wist ik dus nog niet. Want niemand had de moeite genomen me daarvan op de hoogte te stellen. Haha. (Ja, ik vond al wel dat ik wat weinig opdrachten van ze kreeg de laatste tijd, maar ik dacht: tsja, recessie hè. Zal wel heel slecht gaan met het tijdschrift.) Haha. Hahahaha. Ik probeerde er krampachtig de humor van in te zien. Hahahahahaha. Hoe verschrikkelijk onbelángrijk ben je dan, als het nog teveel werk is om even in een mailtje te zetten dat men na vier jaar niet meer van je diensten gebruik...