NOVY

De titel is een beetje raar gekozen. Dit logje gaat namelijk over mijn schoonmoeder en je kunt zeggen van mijn schoonmoeder wat je wil, ze is géén olifant. En had ze tot voor kort eventueel nog het geheugen van een olifant, dat heeft ze nu ook niet meer. Want zo troffen we haar afgelopen zondag in haar huis aan: totaal in de war. We belden de dokter, de dokter kwam, die belde de ambulance, de ambulance kwam, ze ging naar het ziekenhuis en daar bleek dat ze was getroffen door een herseninfarct. Ik zal er niet al te ver op ingaan hier, omdat alles nog zo onzeker is: in hoeverre zal ze herstellen? Zal ze weer zelfstandig kunnen wonen? Gaat ze de rest van haar leven in een verpleeghuis doorbrengen? Zal ze haar kleinkinderen straks weer herkennen? We weten het niet. Vandaag luisterde ik vier keer naar dit nummer. Het is zo mooi! En niet echt toepasselijk dus, maar wel tranentrekkend.

'Mam, mogen we in de hut slapen?’ Nou goed dan, gingen ze in de hut slapen. En ik maakte een filmpje. Maar toen was het geluid raar, dus ik dacht: misschien kun je tegenwoordig wel muziek onder je filmpje zetten in Youtube. Nou, en of dat kan! Okee, niet je eigen muziek, maar je kunt een keuze maken uit de ‘ gratis nummers uit onze bibliotheek ’. Die onze bibliotheek, die is dus bizár! Bizár! Geen idee hoe en door wie die lijst in vredesnaam is samengesteld, maar het is hórrible! Gekke fluitliedjes en malle klassieke deuntjes en veel rare partymuziek van iets (een band?) genaamd Musicshake, echt ik lachte me slap, maar er was niets dat ook maar enigszins geschikt was als soundtrack voor mijn filmpje. Na twintig minuten stug doorzoeken zwichtte ik uiteindelijk voor een liedje van ene Suzy Callahan, met een nummer van haar album Freedom Party For Insects . Want dat klonk ineens wel toepasselijk. (...) En dan was het natuurlijk de bedoeling om hier nu het filmpje in kwestie te laten z...

Het is alsof de duvel er mee speelt: schreef ik eindelijk eens iets over het werk van Henk, geheel zonder cynisme en met oprechte trots enzo, crasht Blogger en was ineens heel dat stukje weg! Gone! Foetsie! En de stille hoop dat het nog ergens weer op zou duiken heb ik inmiddels ook opgegeven. Dus wat nu? Heb ik zin om het opnieuw op te schrijven? Pff, nee. Maar, wacht. Ik heb al een idee. U leest gewoon het volgende artikeltje - klik - en overal waar u 'Deltion' ziet staan, daar leest u dan 'Henk' voor in de plaats. Dan bent u er namelijk ook, in feite. *gna* Bovendien was het natuurlijk alleen maar bedoeld als opmaat naar het volgende filmpje: Oh. (Edit) Zie ik ineens die datum staan. Vrijdag de dertiende. It figures.

Oh, ik hoor het u denken. Hè nee, getsie, ze heeft weer een youtube-clipje . Want daar houdt u niet van hè? Nee. En ik snap dat ook wel, ik moet u gewoon aan het lachen maken met hilarische scènes uit mijn dagelijks leven (of hilarisch beschreven saaiigheden, daar wil ik vanaf zijn) maar weet u? Muziek hè, dat is...dat is óók Novy. (barf.) (Doe me nou eens even een plezier en ga kijken. Helemaal tot het eind. Best met een koptelefoon. Liedje luisteren. Filmpje kijken. Wondermooi.)

Een beetje een saai eh... clipje , maar het is hoe dan ook beter om er even de ogen bij te sluiten.

Heeft u me gemist? Ik u wel. Ik moet zelfs bekennen dat ik last heb van enige afkickverschijnselen; de laatse dagen dringen zich voortdurend onderwerpen aan me op waarmee ik u nodig moet vermaken/vermoeien/informeren. Waar ik dus gek van word, want ik heb echt geen tijd. Echt. Geen tijd. Ik ben nogal hard aan het werk. (Boekje redigeren. Encyclopedietje. Haha. Op 5 januari moet ik klaar zijn. Om het d-woord even te vermijden. Ik las pas ergens namelijk dat iemand vond dat mensen die regelmatig roepen ‘ik heb een deadline’, nogal sneue mensen zijn. Omdat ze daarmee willen aangeven hoe hip and happening en on the go ze zijn enzo. En nou durf ik het niet meer te zeggen. ) De hele kerstvakantie is dus nogal langs me heengegaan. Ik vegeteerde zo’n beetje in een strak schema van elke dag zoveel pagina’s en één dingetje ‘leuks-met-gezin’ (wat vijf keer neerkwam op het kijken van een Harry Potterfilm met Bo, Merlijn en Henk (tijdens middagslaapje van Loïs), een keer naar een theatervoorstellin...

Ik dacht: kom, ik maak u even deelgenoot van mijn bezigheden op deze deprimerende en regenachtige maandagochtend. (Niet dat ik me verveel, integendeel; het is je reinste vluchtgedrag. Want eigenlijk moet ik boodschappen doen. En stofzuigen. En een ingewikkeld rapport schrijven over Japanse toetsenborden. En een afspraak maken voor de APK. En, en.) Maar ja. Maandagochtend. Dus. Kijk. Dit. Dit is mijn lievelingsliedje momenteel: En nou vond ik dus net op youtube de 'piano vocal version' , die echt helemáál tranentrekkend mooi is! En dat de wonderschone tweede stem hier ontbreekt is niet jammer, welnee, het is een cadeau : men kan die zelf zingen! Dus voor als u zich wel verveelt, of ook een vluchtplan nodig heeft, of gewoon de behoefte voelt even het hoofd leeg te maken of, weet ik veel, de energiebanen vrij, dan vindt u hier alle ingrediënten voor een half uurtje maandagochtend-bezigheidstherapie. Te weten: - de songtekst - 'video' 1, om te oefenen (vanaf refrein 2) - ...

Ik ben jarig maar er klopt iets niet. De zon schijnt namelijk niet. En ik ben verkouden. Met keelpijn van betekenis en een dicht oor. Dat hoort niet zo, mensen. Want op 18 juni is het - waar ik ben - altijd mooi weer. Altijd. En, op 18 juni, ben ik het bruisend en stralend middelpunt van het universum. Altijd. Maar vandaag dus niet. Ik straal niet, ik bruis niet. Ik snotter. Dus ik hoop maar niet dat deze dag exemplarisch is voor het jaar dat voor me ligt, want dan ben ik nog niet jarig. Zeg maar . Enfin. Om een vorig jaar gestarte traditie in ere te houden geef ik mezelf wel een liedje cadeau. En koos ik vorig jaar nog voor iets hips en actueels, vandaag geef ik mezelf een liedje uit 1988; het wonderschone jaar waarin ik zeventien werd.

Op andere dagen had ik dit clipje misschien hoogst annoying gevonden en niet om aan te zien, maar nu werkt het echt totáál voor me: I feel so much better! #stomsaaiweekendenmorgenalweermaandag KLIK!

Ik werd wakker met een lente-gevoel en dit heerlijke nummer in mijn hoofd. En na een blik op de wekker (die ook de datum aangeeft) moest ik denken aan de man die vandaag, 87 jaar geleden, werd geboren. Een man over wie ik een boek zou kunnen schrijven maar over wie ik ook heel kort kan zijn: zonder hem was ik er niet geweest. (Zo makkelijk joh, bloggen. Je schrijft gewoon youtube over.)

De combinatie van een mezelf opgelegd blogverbod wegens werkdrukte, een tekening van Merlijn (over opa die ziek in bed ligt en wiens leven momenteel aan een zijden draadje hangt - wat niets hoeft te betekenen want hij heeft er minstens 13) en een muziekje dat het helemaal voor me doet op deze tweede Paasdag, heeft het volgende onzinnige 'filmpje' opgeleverd. Sorry. Mijn suggestie: kijkt u een seconde of tien naar de tekening van Merlijn en doe dan 3 minuten uw ogen dicht, om alleen maar te luisteren. Met uw gezicht naar de zon.

Okee, sorry voor de slechte woordspeling, maar dit is zo mooi! Vanaf 4minuut10 ongeveer, tot het einde van het eerste liedje vergeet ik gewoon adem te halen, elke keer weer. De geweldige Ane Brun, met Nina Kinert, van dit liedje .

Ik was het echt niet van plan. Het is overmacht. En zijn schuld. Maar ik vind dit zo verschrikkelijk mooi! De muziek, uiteraard, maar vooral ook het filmpje. Tranentrekkend. Die toch al behoorlijk hoog zaten vandaag, die tranen: de moeder van een klasgenootje van Merlijn is gisteren overleden. Het was op zich conform de verwachting (ze heeft zelfs nog een paar maanden langer geleefd dan aanvankelijk de prognose) maar dat maakt het allemaal niet minder vreselijk. Dat jongetje is 6 jaar en heeft gewoon geen moeder meer. En een vader, die had hij ook al niet. Alleen een oom, die nu de zorg voor hem op zich heeft genomen. Wat dan wel weer mooi is. Maar toch. Blegh.

Misselijk zijn op Valentijnsdag: als dat maar geen slecht voorteken is op liefdesgebied! Ik werd vanmorgen wakker alsof - ik kan het niet anders omschrijven - mijn maag vacuüm was getrokken. Of misschien alsof ik al 3 weken niet had gegeten, maar dat heeft waarschijnlijk hetzelfde effect en ik wist bovendien dat dat niet waar was: Henk had gisteren de meest goddelijke lasagna gemaakt waarvan ik met smaak een portie heb verorberd en niet zo'n kleintje ook. En het mocht dan voelen alsof mijn maag leger dan leeg was, honger had ik niet. Integendeel! Bij de gedachte aan de hartjespannekoeken die ik me had voorgenomen te bakken deze ochtend, bij wijze van Valentijnverrassing, sloeg de schrik me om het hart. Met geen mogelijkheid zag ik mezelf in de keuken in de vette baklucht staan. En niet eens alleen vanwege het verontrustende gevoel in mijn ingewanden, maar vooral ook door het allesoverheersende gebrek aan energie. Krachteloos was ik. Lamlendig. Futloos. Een slappe hap. Ik heb nog e...

Dat zinnetje heb ik vandaag ongeveer 5736 keer gezongen. Gebeurt altijd na het beluisteren van Paranoid Android, dan blijft dat zinnetje hangen. Ik weet niet precies wat het is met dat zinnetje. Waarom het zo'n lekker zinnetje is. Want ik heb niet echt per se wat met de inhoud. Het is niet zo dat ik er heimelijk van droom iemand tegen de muur te zetten. Dat is het niet. Maar toch is het een lekker zinnetje. Ja. U merkt het al weer: nog steeds weinig inhoud. En wat Cisca al zei in een reactie op mijn vorige stukje: altijd fijn, een youtuubje, als je het even niet weet. Ik doe er gewoon nog een.

Misschien is het u opgevallen, misschien niet, maar het wil niet zo loggen hier. Nee. Ik weet het ook niet zo goed. Het is niet dat er niets gebeurt. Er gebeurt best wel wat. Ik kreeg een cadeautje van haar . En een kaartje van haar . En verder gebeurt er nog een heleboel. Dagelijks gedoe. Ik heb het druk, mensen. Met werk. En met Loïs. Met werk en met kinderen die naar school moeten. Met werk en met kinderen die thuiskomen met vriendjes en verhalen en tassen vol tekeningen en oorpijn. Met werk. Met Loïs. En met Loïs. En met werk en deadlines en kinderen die willen eten en drinken, die schone kleren willen en naar circus en zwemles gebracht worden en naar feestjes (mét een cadeautje voor de jarige). Met Loïs en met werk. En vooral met de combinatie van al die dingen. En met verlangen naar de lente, daar heb ik het ook heel druk mee. Ik had vandaag eigenlijk een verhaaltje willen schrijven met de titel: 'Huishouden in de marge.' Maar ja, het wil niet zo loggen momenteel. Dus da...

De afgelopen dagen was Marthe hier, momenteel onze grootste kans op een beroemdheid in onze vriendenkring. Wij kenden haar al van voor ze naar het Conservatorium in Den Haag ging, verloren haar wat uit het oog tijdens haar jaren als 'Crazy Jane' - frontvrouw van de rockband Clayborn uit Rotterdam (wereldberoemd in bepaalde kring, redelijk onbekend bij het grote publiek denk ik) en kregen vorig jaar ineens weer contact. Zij was juist bezig met een soort soloproject, waarbij ze elke ochtend een foto nam van zichzelf en een idee schreef voor een liedje. Uiteindelijk ontstonden er 10 nummers, die allemaal over de ochtend gaan. Net toen ze in een soort impasse zat: want wat moest ze met die nummers doen? belde Henk haar op, omdat hij aan haar dacht voor een audioproject (Henk geeft les in geluids- en opnametechniek en werkt graag projectmatig met ‘echte muzikanten’ - zijn even omstreden als bejubelde manier van lesgeven - om de leerlingen in de praktijk echt te leren werken.) Eigenl...