NOVY

Misschien had ik nattigheid moeten voelen toen ik het berichtje las van een vriendin wier dochter ook over twee weken aan de middelbare school begint. ( 'Vanmiddag schoolspullen gekocht met Vera. Totaal kapot nu.') Maar ik was naïef en dacht: hoeveel gedoe zou het nou helemaal zijn? Zo'n paar van die dingetjes kopen? Gewoon even het lijstje dat we van de school hebben gekregen afwerken? 'Het mag zeker niet bij de Action hè?' informeerde ik nog even voor de zekerheid. Nee, het mocht niet bij de Action. We moesten naar de V&D. Naar de schoolcampus. Natuurlijk. Wat een crime. Ik had weer eens iets danig onderschat, zo bleek. 'Zoek jij even een etui en een paar leuke mappen uit, dan doe ik de saaie dingen wel,' begon ik voortvarend en griste nonchalant een geodriehoek uit een rek. Wat ook meteen het enige item van de lijst was dat ik op die manier nonchalant kon grissen. Daarna werd het al lastig: zou ik het 3h potlood nemen met de rode a...

Het was een intense en bijzondere vakantie, van uitersten. Zo zaten we deels (een soort van illegaal, maar dat voert te ver om uit te leggen) in de meest luxe villa in de Algarve, met uitzicht op zee, een privézwembad en mooi betegelde badkamers, en trokken we deels op primitieve wijze half Portugal door waarbij we ons per trein, bus, boot en al liftend verplaatsten en  ’s morgens niet wisten waar we ’s avonds zouden slapen. Echt heel Interrail 1990. Maar dan met kinderen. Wat natuurlijk even een experimentje was, maar als zodanig geslaagd. En hoe! Volgend jaar wil ik drie maanden naar India. Ik heb stapels verhalen, maar laat ik me beperken tot het onbetwiste hoogtepunt van de vakantie: de beste vierentwintig uur die ik ooit op een strand heb doorgebracht. Door een samenloop van omstandigheden waren we uitgenodigd om met een vriendengroep uit Lissabon mee te gaan op hun jaarlijkse kampeeruitje op het schiereiland Tróia, rondom ‘ o concurso coelho .’ The rabbit conte...

Het leven is een aaneenschakeling van problemen die opgelost moeten worden. Net als in dat spelletje Highway, kent u dat nog? Het was een van de allereerste mini-computerspelletjes, uit het begin van de jaren 80. Een naïef spelletje, net een stapje geavanceerder dan Pong , waarbij je met een autootje een drietal verschillende obstakels – boomtakken, honden en wegwijzers (van die laatsten heb ik me altijd  afgevraagd wat die midden op de weg deden) – moest zien te ontwijken. De enige tools die je daartoe tot je beschikking had waren twee knopjes, waarmee je het autootje respectievelijk naar rechts en naar links kon laten springen. En dat deed je dan dus, maniakaal, want je had geen keus. Nou ja; je kon het natuurlijk ook niet doen, maar dan hield het op. Game over. Zo is het ook in het leven. Voortdurend ben je bezig met het ontwijken van obstakels en het oplossen van problemen. Om door te kunnen gaan. Doorgaan is het doel. Problemen oplossen, het middel. (Er zijn...

Ik was al eens eerder in Berlijn. Twee keer. De laatste keer was in 1989, een paar maanden voor de muur viel. Ik kende Berlijn dus nog niet zoals het tegenwoordig is, behalve uit verhalen. Ook Henk was nooit na 'die Wende' in Berlijn geweest. Het Berlijn dat wij wisten konden we dus niet aan de kinderen laten zien. Wat zouden we eigenlijk gaan doen? De Reichstag bekijken? De Brandenburger Tor? Checkpoint Charlie? De Kurfürstendamm? Nja..wellicht? We hadden niet echt een plan. Nou bleek het zomaar (nou ja, zomaar... ik heb een  deal met de kosmos , weet u wel?) heel erg mooi weer te zijn – om niet te zeggen warm – dus de eerste dag besloten we dat we eerst maar eens dat  Badeschiff  moesten bezoeken waarover ik had gelezen; een zwembad, gemaakt als kunstproject, drijvend in de rivier de Spree. Het bleek nog leuker dan ik dacht. Het zwembad is op het terrein van de  Arena , (een multifunctionele concert/feest/kunstlocatie), met een strand en een bar, mooi en ...

Ik stoomde vandaag 50 vierkante meter behang af en ik wil dus nu het liefst gewoon een beetje voor dood op de bank hangen, maar ja: gisteravond vierden we een leuk hoogtepuntje, waar ik natuurlijk wel even iets over kwijt moet. We zagen Merlijn, ons jongetje, op het grote witte doek, in de film Reporter . En dat is raar hoor, kan ik zeggen. Om in zo’n zaal te zitten met een kleine vierhonderd andere mensen die allemaal naar jouw kind kijken. Die een rol speelt, natuurlijk, maar toch! Ik heb dan ook niet echt onbevangen naar de film kunnen kijken vrees ik. Maar wat een happening, alles. Het hele corps van de brandweer was aanwezig, in vol ornaat (inclusief vrouwen in galajurken waardoor ik me nogal underdressed voelde terwijl ik nog wel mijn nieuwe laarzen-met-hak aanhad.) Oma was er natuurlijk, en de buren, en een heleboel vrienden en bijna alle juffen van school! En toen werd er ook nog bekendgemaakt dat de film is geselecteerd voor het Filmfestival van Moskou! (Hoe zou...

Er is weer eens een tijdperk ten einde. Televisiegewijs (of eigenlijk dvd-gewijs) stond bij ons het afgelopen half jaar in het teken van Merlin , de vijf seizoenen tellende televisieserie van de BBC over de jonge jaren van Merlijn en Koning Arthur. Hoewel het officieel een jeugdserie (13 -15) is en niemand in ons gezin in die leeftijdscategorie valt, hebben we er enorm van genoten met z’n allen. Want wát een leuke (spannende, mooie, grappige) serie! KLIK!!! Vandaag zagen we de aller-allerlaatste aflevering. En nu zijn we collectief in een gat gevallen. *Huil* Ik moet het maar opbiechten, ik heb een guilty pleasure: ik ben gek op de Arthur-sage. Camelot, de Pendragons, Morgana, Guinevere, de ridders van de Ronde Tafel; Parcival, Gawain, Lancelot, paarden, magie.... Pure romantiek…zucht. Guilty. Haha. Ik was pas in de bibliotheek en daar hoorde ik een moeder tegen haar peuter (met snottebel) zeggen: ‘Nee, Lancelot, dat mag niet, Lancelot. Die boekjes moet je teru...

Afgelopen zaterdag waren we op het NFF in Utrecht. Het Nederlands Film Festival. (Niet te verwarren met het NNF , het Natural Networking Festival, waar we dan weer drie weken geleden waren. En waar ik helemaal niet over verteld heb hier, terwijl het toch héél bijzonder was.) Maar we waren dus in Utrecht, in het Louis Hartlooper Complex, waar de film Heroin in première ging, met een ieniemienie-bijrolletje voor Loïs. Toen ongeveer op een kwart van de film de betreffende scène was geweest fluisterde Henk in mijn oor: ‘Nou, ga je mee, we kunnen weer gaan.’ Haha. Dat was natuurlijk kolder, want het was een nogal indrukwekkende film, zo indrukwekkend dat toen hij was afgelopen we ons kindsterretje alweer zo'n beetje vergeten waren. De film beschrijft een dag uit het leven van een verslaafde dakloze (of een dakloze verslaafde, dat weet ik nooit zo goed). Hij duurt nog geen anderhalf uur, maar ik was doodmoe op het eind. (Jézus wat een dag.) Gelukkig hadden we de foto’s nog. ...