NOVY

Voor u dit leest MOET u eerst dit lezen. Nouja, u moet natuurlijk helemaal niets, maar als u het niet doet mist u mogelijk de impact van het komende verhaal. Nja. Zie maar. Het gaat over een lampje. Over het mooiste lelijke lampje van de wereld, dat op een bijzondere wijze in ons bezit is gekomen en al 21 jaar op onze slaapkamer staat. Zo'n tien dagen geleden pakte ik het lampje van de kast om het in een verhuisdoos te stoppen en ik kreeg de schrik van mijn leven. (Bij wijze van spreken dan, want ik schrik natuurlijk niet zo gauw. Maar toch.) Húh?!? De prachtige witte lelie was ineens een soort van…. zwart. Nog even dacht ik dat ik het niet goed zag. Dat het met de lichtinval te maken had. Of dat ik me het lampje gewoon niet goed herinnerde; ik kijk immers niet dagelijks naar alle dingen in huis. 'Henk,' checkte ik, 'vind jij ook niet dat ons lampje eh… er anders uit ziet?' 'Euh,' zei Henk, 'dat is gek.' Hij opende de glazen bo...

Terwijl Little Miss Sunshine in de dvdspeler zit te wachten tot een van ons op play drukt kijken we naar The Sound of Music. Dat gebeurt me nou altijd, met die film. Ik kan geen andere film opnoemen die zulke sterke tegenstrijdige gevoelens bij me oproept als The Sound of Music. Ik ga zo ongeveer over mijn nek van dat preutse gekwezel in die bergen, anderzijds kan ik de romantiek ervan niet weerstaan. Blijkbaar. Zo heb ik hem dus al zeker vijfentwintig keer gezien. (De eerste keer zag ik hem overigens niet; het was in de bioscoop in het dorpshuis, tijdens een kinderfeestje en ik had mijn bril niet bij me – misschien is het daar wel misgegaan bedenk ik nu.) Ik geef het maar gewoon toe: ik beleef een heimelijk genoegen aan het meezwijmelen met The Sound of Music. Ook al heeft mijn lieftallige echtgenoot het mooiste liedje van de film dan voorgoed voor me verpest. Door vijftien jaar geleden in plaats van ‘Edelweiss, Eidelweiss’, te zingen: ‘ Edelweiss, die Suppe ist heiss ’ te ...

(Ik begreep dat er mensen waren die dachten dat ik Sandra van Nieuwland met een bultrug vergeleek  laatst . Nee joh, integendeel! Het was een metafoor, om te zeggen dat wat mij betreft zij The Voice of Holland had mogen winnen. Een wat kronkelige metafoor, maar daar hou ik van hè, van kronkelige metaforen.) Ik heb deze week 3 (school)kerstdiners, 1 kerstmusical, 2 (leuke, spannende) werkoverleggen, 2 deadlines, 1 afscheid van een conciërge en 1 moeder in het ziekenhuis – die waarschijnlijk aan het eind van de week wordt ontslagen en voor wie ik dus thuiszorg moet regelen en een rollator en krukken en een wcverhoger en een papegaai . Daarnaast zijn er natuurlijk nog de gewone ballet-, circus- en muzieklessen, zijn er de boodschappen en de was en en.... *adem in, adem uit* Maar Novy, dat hoef je toch niet allemaal alléén te doen? Waar is je man, je grote steun en toeverlaat?  Mijn man? Die zit in een f*%^@^*ing GLAZEN HUIS!! Ja, nee, niet in hét Glazen Huis ,...

Nou, dat gaat weer lekker met die belofte , hè? Geen filmpje te zien hier. Nee. Maar het komt hoor! Echt. Sooner or later. Ik begreep trouwens dat u liever had gezien dat ik had verteld hoe het nou afgelopen was met dat Hawaii-ticket enzo . Nou, daar kan ik nog niet zoveel over zeggen, eigenlijk. Alleen dat het allemaal wat ingewikkeld(er) ligt. Ik leg het kort uit. Mijn halfzusje woont op Hawaii zonder paspoort. Dat zit haar al jaren dwars en nu besloot ze dus dat ze daar maar eens wat aan wilde doen. (Snap ik: na zoveel jaar op zo’n eiland wil je er wel eens af. Of in elk geval de wetenschap hebben dat het kán.) Dus ze heeft een aanvraag ingediend bij de immigratiedienst, met de risico’s van dien. Want misschien zeggen ze: ‘Ja hoor, meisje, je woont hier al zolang, je hebt een man en een kind, hier heb je een paspoort.’ Maar misschien zeggen ze ook wel: ‘Wat? Jij vuile illegaal, het land uit! Nu meteen!’ Of: ‘Het land uit! Je mag pas weer (tijdelijk) terugkomen na een half...

Het is koud, het is nat, het is ’s avonds al vroeg donker en ’s morgens pas laat licht. Misschien is het u ook opgevallen. Herfst heet dat. Herfst, bijna winter. En ik zal het maar eerlijk zeggen: ik doe het daar niet zo lekker op. Ik ben een koukleum, ik mis de zon, ja het zou zelfs zo kunnen zijn dat ik een ietsiepietsie last heb van een winterdepressie. Maar vertelt u dat maar niet verder, want ik vind het zelf eigenlijk een beetje beschamend. U hoeft zich overigens geen zorgen te maken, want het is heus niet zo dat ik hele dagen in bed lig met de dekens over mijn hoofd. Alleen maar soms even tien minuutjes. Dat kán natuurlijk ook helemaal niet, want er zijn kinderen om voor te zorgen, er zijn deadlines te halen en tegenwoordig is er ook nog een winkel waarop gepast moet worden. Bovendien ben ik nog steeds de held van mijn eigen leven. En helden liggen nou eenmaal niet in bed, met hun hoofd onder de dekens. Maar elk jaar, in het gewraakte semester, dringt zich onvermijdelij...

Dat twitterde ik twee maanden geleden. En schreef daarbij de merknaam verkeerd, zie ik nu. Nja. Het geeft al aan hoe geïnteresseerd ik werkelijk was. Niet. Ik vroeg me alleen even hardop af wie er in vredesnaam op zulke hemeltergend lelijke schoenen zou gaan lopen, ook al zouden ze dan hoegenaamd nog zo je spieren verstevigen en je houding verbeteren. Had ik nooit moeten doen. I jinxed it . Ik vroeg me af wie die dingen zou gaan dragen. Het antwoord heb ik nu. Leest en huivert mee met de volgende dialoog, die vanmiddag plaatsvond in een zekere schoenenwinkel in Groningen. Henk: Hee, kijk eens, dat zijn van die schoenen met zo'n gekke zool. Waar je je spieren mee traint. Ik: (...) Henk: Zal ik ze eens een passen? Ik: (...) (...) Henk: Goh, die zitten lekker! Ik: (...) Henk: En ik vind ze eigenlijk helemaal niet zo lelijk... Ik: (...) Henk: Eigenlijk wel gaaf zelfs. Ja. Ik: (...) Henk: En nee echt, ze zítten lekker! Ik: (...) Henk: Oja, ik voel het nu al, dit gaat echt zó goed zijn...

Het is al meer dan een jaar geleden dat de vader van Henk werd begraven, maar het was nog steeds niet helemaal klaar; er was nog geen grafsteen. Want dat had namelijk nogal wat voeten in aarde (wat in dit kader ineens een wat vreemde uitdrukking is). Wat moest het worden? Een zwerfkei? Zo'n platte steen, van marmer? Een gedenkteken van koper? Of iets van hout? In elk geval iets bijzonders, wilde Henk. Misschien met een orchidee, de lievelingsbloem van zijn vader – of eigenlijk veel meer dan dat; de laatste jaren van zijn leven had hij het zo mooi mogelijk laten bloeien van de bloemen tot een ware kunst verheven. Ja, het moest iets worden met een orchidee. Maar dan niet kitscherig. Uiteindelijk vonden we een steenhouwer in Den Andel, aan het wad. Er volgde een gesprek, er gingen wat schetsen over en weer, en een tijdje later was men eruit. Het zou een pilaar worden, van basalt. Met twee kleinere zuiltjes ernaast met de tekst. Een voor de overledene, de ander voor mijn schoonm...

Het is alsof de duvel er mee speelt: schreef ik eindelijk eens iets over het werk van Henk, geheel zonder cynisme en met oprechte trots enzo, crasht Blogger en was ineens heel dat stukje weg! Gone! Foetsie! En de stille hoop dat het nog ergens weer op zou duiken heb ik inmiddels ook opgegeven. Dus wat nu? Heb ik zin om het opnieuw op te schrijven? Pff, nee. Maar, wacht. Ik heb al een idee. U leest gewoon het volgende artikeltje - klik - en overal waar u 'Deltion' ziet staan, daar leest u dan 'Henk' voor in de plaats. Dan bent u er namelijk ook, in feite. *gna* Bovendien was het natuurlijk alleen maar bedoeld als opmaat naar het volgende filmpje: Oh. (Edit) Zie ik ineens die datum staan. Vrijdag de dertiende. It figures.

Het was alwéér fijn vandaag. Ik weet niet wat het is, maar we rollen hier zo’n beetje van het ene hoogtepunt in het andere. (Voor u daar jaloers op zou worden, dat hoeft niet hoor: het is hier heus binnenkort wel weer kommer en kwel, haha.) Lees: Een rare dag in twee akten. Akte 1. Henk geeft mij op mijn verjaardag altijd een liedje cadeau. Een liedje dat op dat moment zijn gevoel voor mij verwoordt, of gewoon een liedje dat bij mij past of bij de situatie op dat moment. Een heel aantal van die liedjes ben ik eerlijk gezegd (en helaas ook wel) gewoon vergeten, maar een aantal weet ik nog. Op mijn dertigste verjaardag kreeg ik bijvoorbeeld Into my arms van Nick Cave en een paar jaar geleden Love of my life van Queen. Vanmorgen kreeg ik – totaal onverwacht; ik ben tenslotte helemaal (nog) niet jarig, het is slechts moederdag – ook een liedje. Nadat de croissantjes verkruimeld waren in het bed en ik de prachtige zelfgeknutselde moederdagcadeaus had uitgepakt, zette Henk me een kopt...

En omdat het Valentijnsdag was bracht mijn man mij vanmorgen koffie en versgeperste jus d’orange op bed. Oh nee, haha, dat doet hij iedere dag al. Opnieuw. Omdat het Valentijnsdag was stond er vanmorgen een vaasje met een zelfgeknutseld (.... ..WTF?? Knutselen? Om kwart over zes ’s morgens?? ) bloemetje op het dienblad tussen mijn koffie en jus d’orange. Oh. En trouwens. Herinnert u zich deze nog? (Nee? klik ) 'De Trui', afgelopen weken veelvuldig en met veel plezier gedragen door Bo, is opnieuw in de droger terechtgekomen. (Waarschijnlijk omdat ie zo klein was geworden dat ie zich had verstopt in een kussensloop.) Gelukkig hebben we meisjes in verschillende maten hier.

Dit weekend was ik in Utrecht. Maar omdat Susy , Quirk en Sanneke hier al uitgebreid over logden en ik er verder eigenlijk niets aan toe te voegen heb – behalve dan dat ook ik het erg leuk vond - laat ik dat voor wat het is en ga ik het hebben over mijn thuiskomst, gisteren. Een uitermate plezierige thuiskomst, mag ik wel zeggen: de kinderen leefden nog, het huis was een stuk opgeruimder dan toen ik wegging (echt. En bovendien, maar dat merkte ik pas later, waren er twee doucheslangen vervangen, was er een nieuwe deurbel gemonteerd en een traphekje gerepareerd), de keuken was vol met kinderspul (naast dat van ons ook nog vriendjes en buurkinderen), een kennis zat gezellig met een biertje aan tafel, Henk stond zijn beroemde gehaktballen te maken....kortom, ik kwam thuis in een warme en veilige haven waar ik me kon koesteren en ontspannen . Mooi, dacht ik. Men redt het hier prima zonder mij. En vond dat een heel geruststellende gedachte. Resumerend: het was een prettig, warm ...

Pindakaas is een veelzijdig product. Zo kun je het op je boterham smeren, maar ook - dat las ik pas ergens - gebruiken om kauwgom mee uit je haar te verwijderen. (Nou heb ik eigenlijk nooit kauwgom in mijn haar en pindakaas in mijn haar lijkt me eerlijk gezegd nóg viezer, maar toch. Handig om te weten.) Ook kun je over pindakaas heel goed ruzie maken,  op een doorsnee maandagochtend. ‘Wat wil je op je derde broodje,’ hoorde ik Henk aan Bo vragen, toen ik de trap af kwam en hij blijkbaar bezig was de lunchtrommels te vullen. ‘Chocopasta,’ antwoordde Bo. (Wat meer klonk als sjookepast .) ‘Nee, zei Henk, ‘Je hébt al een broodje met zoet’. ‘Oh,’ zei Bo. ‘Dan doe je pindakaas,’ bemoeide ik me ermee. ‘Ze hééft al een broodje met zoet.’ ‘Pindakaas is toch niet zoet?’ ‘Wel.’ ‘Niet.’ ‘Wel. Zit tjokvol met suiker.’ ‘Echt niet.’ Ik greep de pot en las voor wat er op het etiket stond: ‘85% pinda’s, plantaardige olie, plantaardige vetten en zout. Das geen suiker hè.’ ‘Kun je w...

En toen vroeg mijn schoonmoeder aan haar zoon, die tevens mijn man is, of hij nou eens eindelijk die plunjezak wilde meenemen. Van 27 jaar geleden. Dus die staat nu hier. En wat moet je ermee hè. Met zo'n muf-ruikende legergroene zak vol met muf-ruikende legergroene zooi? Bewaren? Als aandenken? Hm. Mja. Zo leuk vond ie het allemaal niet, dat dienstplichtgedoe. En ik blijf het ook maar een raar idee vinden hoor: Henk als soldaat. Dat klopt niet. Maar dat krijg je dus met van die laatbloeiers: ' Ik wist op mijn achttiende gewoon nog niet dat ik in wezen een dienstweigeraar ben. ' Merlijn wist er overigens wel raad mee en wendde de plunje aan voor een spannend verkleedproject, op de tot nu toe heetste dag van het jaar. Ik wist van niets, was gewoon naar het zwembad met Bo. En kwam gisteren dus zomaar ineens deze foto tegen, in de Mac van Henk. O.M.G. Mijn zoon. Een kindsoldaat ! Ik vond de foto mooi. Ik vond de foto een beetje confronterend. Ik vond een aanleiding om eindelij...

Vandaag, maar dan veertien jaar geleden, gaven Henk en ik elkaar het ja-woord. Of, om precies te zijn, het oui -woord, want we deden het in Frankrijk. 25 mei 1996: een prachtige dag, die veel minder lang geleden lijkt dan veertien jaar . Ja, time flies when you’re having fun hè . (Een cliché dat omgekeerd overigens ook opgaat; ik las vanmorgen in de tv-gids dat 1996 tevens het jaar is waarin Nederland kennismaakte met Jan(tje) Smit en, zeg nou zelf, dat lijkt dan juist weer veel lánger geleden dan veertien jaar.) Goed. De eerlijkheid gebied mij te zeggen dat wij nooit zo heel erg stilstaan bij onze trouwdag. Sterker nog, ik geloof dat het twee of drie keer is gebeurd dat we het jubileum in kwestie niet allebei spontaan vergaten. Maar vandaag, vandaag is bijzonder. Vandaag gaat de annalen in. Mijn man. Mon marie . Draagt. Vandaag. Zijn trouwring. Niet. Want die moest af, zeiden ze. In het ziekenhuis. Alwaar ik hem zojuist achterliet om geopereerd te worden aan een soort van gecompliceer...

Het is hommeles hier in huize Novy. Nou is dat niet iets waarmee ik u normalerwijze zou lastigvallen, maar het discussiepunt (haha, eufemisme) in kwestie betreft een onderwerp waarover ik graag de mening wil peilen van met name het opvoedend deel van mijn lezers. Het is kermis hier in Groningen. Meikermis. Nou zijn er, om het kader even te schetsen, weinig dingen waar ik slechter tegen kan dan kermis (of het moet al Centerparcs zijn). Ik heb sinds een paar jaar dan ook een kermisverbod - ik verpest de sfeer slechts - dus als het kermis is gaat Henk alleen met de kinderen. Met Merlijn, moet ik tegenwoordig zeggen, want Bo mag ik inmiddels in mijn kamp scharen. Vanmiddag gingen ze dus. Naar de kermis. Waar Merlijn twee pistolen won. Het ene exemplaar heeft van die pijltjes met zuignapjes die blijven plakken op het raam en nouja, met enige fantasie kan ik daar nog wel de lol van inzien, maar het andere ding stuit me dus vreselijk tegen de borst. Dat is zo’n vervaarlijk uitziend geval met...

Mijn schoonvader gaat dood. En niet als in: iedereen gaat dood op een zeker moment, maar als in: nu. Tussen nu en binnenkort. Wanneer dat binnenkort precies is, dat zal de tijd leren, want dat valt nou eenmaal niet exact te voorspellen. ‘Moeten we denken aan dagen of aan weken?’ vroeg ik aan de arts, die hierop antwoordde: ‘Inderdaad.’ En dat snap ik natuurlijk, maar ik vind het toch jammer. Want ik weet altijd graag waar ik aan toe ben. Net als dat ik de neiging om een en ander enigszins zakelijk te benaderen. Dat is zo’n beetje de verdeling hier momenteel: Henk rouwt (of hoe dat ook heet als iemand nog niet dood is, maar stervende) en ik maak de verkeerde opmerkingen. Ik zeg bijvoorbeeld dat hij toch een mooi leven heeft gehad. Dat hij een mooie leeftijd heeft bereikt. En dat het ook heel mooi is, dat Henk dit mag doen: zijn vader naar de dood begeleiden. Dat het ten eerste al mooi is dat het niet andersóm is, want vaders die hun zoons moeten begraven, etc . En dat komt niet allemaa...

En zo stond ik vanmiddag tijdens het kinderfeestje van Bo op een verlaten tankstation, te proberen bij windkracht 8 een lege sisi-fles te vullen met ongelood 95, terwijl Henk, hemelsbreed zo’n twee kilometer van mij verwijderd, op de ‘vluchtstrook’ zat te hopen dat geen van de voorbijrazende auto’s zijn linkerbuitenspiegel eraf zou rijden. Een half uur eerder had ik in de achteruitkijkspiegel van het autootje van oma, waarin ik met 3 kinderen en Anna-Maria onderweg was naar de skihal om daar overdekt te gaan sleeën – we waren er bijna - geconstateerd dat onze eigen auto, waarin Henk reed met aan boord nog eens 5 kinderen, plotseling wel heel erg achterbleef op de ringweg. Sterker nog: het leek wel of hij stilstond..? ‘Ik geloof dat de andere auto kapot is,’ sprak ik tot mijn passagiers en meteen schoot ik in de koelbloedige modus. Hier hadden we een situatie die moest worden opgelost . Mijn hart ging sneller kloppen, mijn brein sneller denken, alles stond op scherp. *Kuch* ‘Wat...

De afgelopen dagen was Marthe hier, momenteel onze grootste kans op een beroemdheid in onze vriendenkring. Wij kenden haar al van voor ze naar het Conservatorium in Den Haag ging, verloren haar wat uit het oog tijdens haar jaren als 'Crazy Jane' - frontvrouw van de rockband Clayborn uit Rotterdam (wereldberoemd in bepaalde kring, redelijk onbekend bij het grote publiek denk ik) en kregen vorig jaar ineens weer contact. Zij was juist bezig met een soort soloproject, waarbij ze elke ochtend een foto nam van zichzelf en een idee schreef voor een liedje. Uiteindelijk ontstonden er 10 nummers, die allemaal over de ochtend gaan. Net toen ze in een soort impasse zat: want wat moest ze met die nummers doen? belde Henk haar op, omdat hij aan haar dacht voor een audioproject (Henk geeft les in geluids- en opnametechniek en werkt graag projectmatig met ‘echte muzikanten’ - zijn even omstreden als bejubelde manier van lesgeven - om de leerlingen in de praktijk echt te leren werken.) Eigenl...

Weet u nog dat Henk, op een dag, om mij wat werk uit handen te nemen, de schone was in de wasmachine stopte om deze nogmaals te wassen? Het kan leuker! Gisteren besloot Henk mij opnieuw wat werk uit handen te nemen en vouwde de was, tot nette stapeltjes. De vuile was .