Bron: riool.nl Na de aanvankelijke euforie over ons nieuwe huis kreeg ik even een terugslagje. Een post-verhuizing dipje. Niet dat ik niet meer blij was met het huis, integendeel, maar er kwam ineens wat teveel op me af. Werk, voornamelijk. Ik had een maand lang mijn klussen naar voren geschoven en nu keek ik ineens tegen een enorme berg aan. Ik moest er nodig mee aan de slag – en dat ging ik dan ook – maar ik wílde het niet! Ik wilde nog schilderijtjes ophangen en kastjes inrichten en spulletjes ordenen en onkruid wieden in de tuin en gewoon een beetje wónen. En bijkomen. Intussen waren er ook nog allemaal ingewikkelde kinderdingen; schoolkampen en sportdagen en juffenfeestjes en klasseavonden en eindvoorstellingen en nouja, ik verzoop bijna. En net toen ik het allemaal weer wat onder controle kreeg, was daar: Het rioolding. Ik moet dat even inleiden. Er lopen in ons huis lopen twee rioolbuizen van boven naar beneden, een voor in het huis en een achter. De achterste...

Kijk, dit is het kozijn van onze voordeur. We hebben twee bellen. Een klingelbel, waar je je totaal van naar de kloten schrikt als je toevallig in het halletje staat (weet ik inmiddels uit ervaring), en een drukbel, die een vreemd geluid maakt, dat ik nog steeds in eerste instantie niet kan thuisbrengen. Het is even wennen; in ons vorige huis hadden we een bel die zo zacht was dat we hem nauwelijks hoorden – in de woonkamer al helemaal niet. (Wat best lekker rustig was, realiseren we ons nu.) En dat ik nu ineens twéé nieuwe geluiden tegelijk moet adapteren helpt ook niet echt. Jaja, het is vreselijk allemaal. Haha. Nee. Waar ik het eigenlijk over wilde hebben, is het naambordje, dat tussen de twee bellen in hangt.  Oosterhout. Zo heten wij niet, het is de naam van de vorige bewoner. De eerste dag dat we hier woonden heb ik geprobeerd het bordje los te schroeven, zonder resultaat. De schroefjes zitten volledig vastgeroest. Misschien dat het zal lukken met een of a...

Het gaat hartstikke goed hoor: overmorgen verhuizen we. En het huis is heus niet af, maar af genoeg. Het is opmerkelijk hoe wonderwel we deze ‘hell of a month’ inclusief ziekte-episode hebben overleefd; eigenlijk heb ik welgeteld maar één zenuwinzinking gehad, die was afgelopen zondag.  Maar om daarover te vertellen moet ik eerst even een paar weken terug in de tijd. Ik kocht een stofzuiger, voor in het nieuwe huis. We hadden namelijk geen stofzuiger, omdat ons huidige huis is uitgerust met een centraal stofzuigersysteem. Dat klinkt fancy hè. (Dat vond ik tenminste wel, toen we destijds dit huis kochten en het als een van de USP’s werd gepresenteerd.) Alsof je helemaal niet meer zelf hoeft te stofzuigen! Dat het gewoon centraal geregeld wordt; als je de voordeur uitstapt, wordt je hele huis even vacuüm getrokken, zoiets. Maar dat valt dus tegen. Je moet gewoon zelf stofzuigen, je hoeft alleen niet met een stofzuiger te sjouwen, want je hebt enkel een slang. Die je op elke w...

Stemmen, dat deed ik ook nog gisteren. Zoals velen heb ik sterk overwogen het niet te doen. Het heeft toch geen enkele zin, dacht ik. ( Nee, de stoep warmhouden, dat heeft zin! Haha, sorry, even een eighties eruptie : Mijn moeder van 83 ging voor het eerst niet naar de stembus. ‘Wat maakt het uit, kind, of je door de hond of de kat gebeten wordt?’ Ze heeft haar geloof in de politiek verloren. Na tien jaar geleden ineens een ommezwaai van liberaal naar sociaal gemaakt te hebben, geeft ze er nu de brui aan. Van rechts naar links naar laat maar. Tsja. Ik heb mijn geloof in de politiek ook al lang verloren eigenlijk. En wie niet? De politici zelf? Toch ging ik maar stemmen. Onder het mom van ‘tot je een betere manier heb gevonden om de wereld mooier te maken, is stemmen het enige instrument dat je hebt.’ En ook al helpt het dan geen zier (omdat het logge politieke apparaat er tussen zit dat vervolgens ook nog iets met onze stemmen moet doen ), je spreekt je tenminste uit....

Vandaag kochten we vloerbedekking. Tapijt. Voor de slaapverdieping. Want dat is lekker zacht aan de voeten. Iedereen mocht zelf een kleur kiezen; wij zijn een zeer sociocratisch gezin. Bo koos kobaltblauw. Snap ik. Loïs koos roze. Logisch. Merlijn koos marineblauw. Begrijpelijk. En wij? Wij kozen rood. Waarom? Eigenlijk omdat ik de winkel uit wilde. De kinderen vonden het overduidelijk niet meer leuk; Merlijn hing bleekjes – herstellende van een buikvirus – op een stoeltje, Bo klaagde ineens ook over misselijkheid ( en ik zag overal vloerbedekking ) en Loïs was niet te doen; ze gedroeg zich als een kind waarvan ik, als het van iemand anders was geweest, had gedacht: tss, dat die mensen dat kind niet even hadden kunnen ópvoeden, zeg. Ja. Maar daar had ik dus even geen tijd voor, voor opvoeden. Want we moesten vloerbedekking uitzoeken. Even leek er even op dat we zwart zouden kiezen. Eigenlijk vooral omdat het een overgebleven rol betrof, van heel dure kwaliteit, maa...

Had ik al verteld dat we aan het verbouwen/verhuizen zijn? Haha. Grappig hoor, Novy. Ja. Ik had eigenlijk een stukje willen schrijven met de titel: Loden leidingen en stalen zenuwen . Maar daar kon ik weinig tekst bij verzinnen, want die titel zegt het eigenlijk allemaal al. Kijk, zo is het momenteel: U ziet: dat komt helemaal goed. Onze meubels staan daar vast prachtig, over twee weken. ( Stalen zenuwen .) Nee, wat me de laatste dagen pas écht bezighoudt, is dat met dat vliegtuig . Dat vliegtuig dat verdwenen is. Dat is toch heel gek? Een vliegtuig dat kwijt is? En dat er mensen waren die hun vermiste geliefden probeerden te bellen, en verbinding kregen! Niet dat er zich echt iemand meldde aan de andere kant van de lijn, maar de telefoons gingen wel over! En dit werd dan ook nog een soort van officieel bevestigd, door de luchtvaartmaatschappij. Raarr! Want een telefoon die in de zee ligt doet het niet meer. En dan krijg je dus de voicemail. Op z’n hoogst. Er waren tr...

Het voelt een beetje als de boel jinxen , want het is nog niet officieel rond enzo, maar ik ben nou eenmaal niet zo voorzichtig (de keren dat ik zwanger was schreeuwde ik het ook meteen van de daken, terwijl dat eigenlijk pas hoort na 3 maanden begrijp ik) en het gaat ook vást allemaal door. Ik voel het! Ook al ga ik dan zo even op mijn ongelakte houten tafel kloppen. Kijk: dit is ons nieuwe (oude!) huis: Woah!

Het schijnt dat ons huis verkocht is. Nu echt, ja. Of nja, er zijn nog een aantal voorbehouden, iets met financiering en technische keuring enzo, daarom schreeuwde ik het nog niet van de daken, maar het schijnt allemaal heus goed te komen, bovendien: er is inmiddels een contract getekend – met parafen op iedere bladzijde – dus ik vond dat ik het best wel kon delen nu.  En misschien dat het me helpt; ik ben een soort van in paniek namelijk. Luxe-paniek hoor, maakt u zich vooral geen zorgen. Maar we moeten dus een ander huis kopen. En een beetje vlug ook, anders zijn we per 1 april nogal eh.. dakloos. (En ik zit eerlijk gezegd niet te wachten op tijdelijk een stom flatje huren in een buitenwijk tegen de hoofdprijs met onze spullen in een opslagloods.) En het stomme is: lopen we normaal gesproken ( lees: als we niet net ons eigen huis verkocht hebben ) voortdurend tegen allerlei leuke te koop staande stulpjes aan (kijk maar: klik en bijvoorbeeld klik ), nu het erop aan komt...

‘U zou toch opruimen?’ ‘Ja?’ ‘Maar wat is dat dan?’ ‘Oh, dat? Dat is mijn schoonmoeder. Maar daar gooien we gewoon even de sprei overheen. Kijk, hup. Zo kan het wel, toch?’ Ja, struinend over Funda kom je de leukste dingen tegen.

Weet u het nog? Een half jaar geleden riep ik dat ons huis te koop stond. Dat hielp niet zoveel. Blijkbaar biedt mijn blog met vierhonderd lezers per dag niet genoeg exposure. Nah. Onlangs besloten we een en ander wat gerichter aan te pakken en schakelden we een makelaar in. Bij het eerste gesprek maakten we het meteen duidelijk: het zou ons niet lukken om ons huis eruit te laten zien als in een woontijdschrift. Natuurlijk beloofden we dat het opgeruimd zou zijn als er kijkers zouden komen, geen onderbroeken op de overloop, geen afwas op het aanrecht. Maar verder geen fratsen. Het huis kon best eens lang te koop staan en intussen moest er wel gewoon geleefd worden. En ik vertelde maar weer eens het verhaal over de buren die elke keer voor een bezichtiging alle overtollige huisraad in de auto stalden - dan zag je de buurman met de wasmand over straat sjouwen en je wist: ze krijgen weer kijkers. Gingen wij niet doen. De makelaar vond het oké. Mooi, dachten we, dat zit snor. Ha...

Kijk. Dit is ons huis. Dat staat vanaf vandaag te koop. Ja, (nog) niet officieel bij een makelaar ofzo, maar toch: Te Koop. Als u een goed bod doet mag u het zo hebben. Op de foto’s ziet u het huis in de zomer en in de winter. Nou waren dat toevallig de enige twee foto's die ik kon vinden, maar het is best toepasselijk: kunt u meteen zien wat een ideaal huis het is in beide jaargetijden. Een tuin zit er niet bij overigens, dat u dat even weet. Wel een 'achterom' met fietsenschuur, een waanzinnig (!)  dakterras en een eigen parkeerplaats. Ik zal binnenkort een webpage maken met meer informatie en meer foto’s en plattegronden, maar vanaf vandaag kunt u in principe al contact opnemen om een afspraak te maken voor een bezichtiging. Eerlijk gezegd zie ik daar wel een béétje tegenop. Tegen die bezichtigingen. Ik heb me namelijk laten vertellen dat huizenkijkers het erg op prijs stellen als een huis netjes is. Dat ze blij worden van een huis zónder stapels papier en rond...