NOVY

Er stond heel groot ISIS op de muur van de school geschreven. Met stoepkrijt. Ik schrok. En meteen daarna realiseerde ik me: Oja, er zit een Isis in groep 6. En toen zag ik ook het hartje naast haar naam. Er zitten hier heus geen ISIS sympathisanten op school, gekkie.  Bovendien heet ISIS tegenwoordig IS. Het blijft even gruwelijk wat ze doen, maar toch: fijn voor de Isissen op deze wereld. Want ik moet bekennen dat ik de laatste tijd een kleine steek van medelijden voelde als ik de moeder van Isis zag, op het plein. Zo heb ik het ook een tijd een beetje zielig gevonden voor mensen die Joran heetten. En als iemand zich voorstelt als Martijn, moet ik altijd eerst even door die pedoclub heen. (Zoals er, maar dat is van een wat andere orde, nog steeds als ik hoor dat iemand Tina heet, onwillekeurig door mijn hoofd schiet: ‘Was kosten die Kondome?’ ) Het is, als je erover nadenkt, best een riskante onderneming om je kind een naam te geven. Uiteraard: geen weldenkend...

Stemmen, dat deed ik ook nog gisteren. Zoals velen heb ik sterk overwogen het niet te doen. Het heeft toch geen enkele zin, dacht ik. ( Nee, de stoep warmhouden, dat heeft zin! Haha, sorry, even een eighties eruptie : Mijn moeder van 83 ging voor het eerst niet naar de stembus. ‘Wat maakt het uit, kind, of je door de hond of de kat gebeten wordt?’ Ze heeft haar geloof in de politiek verloren. Na tien jaar geleden ineens een ommezwaai van liberaal naar sociaal gemaakt te hebben, geeft ze er nu de brui aan. Van rechts naar links naar laat maar. Tsja. Ik heb mijn geloof in de politiek ook al lang verloren eigenlijk. En wie niet? De politici zelf? Toch ging ik maar stemmen. Onder het mom van ‘tot je een betere manier heb gevonden om de wereld mooier te maken, is stemmen het enige instrument dat je hebt.’ En ook al helpt het dan geen zier (omdat het logge politieke apparaat er tussen zit dat vervolgens ook nog iets met onze stemmen moet doen ), je spreekt je tenminste uit....

Had ik al verteld dat we aan het verbouwen/verhuizen zijn? Haha. Grappig hoor, Novy. Ja. Ik had eigenlijk een stukje willen schrijven met de titel: Loden leidingen en stalen zenuwen . Maar daar kon ik weinig tekst bij verzinnen, want die titel zegt het eigenlijk allemaal al. Kijk, zo is het momenteel: U ziet: dat komt helemaal goed. Onze meubels staan daar vast prachtig, over twee weken. ( Stalen zenuwen .) Nee, wat me de laatste dagen pas écht bezighoudt, is dat met dat vliegtuig . Dat vliegtuig dat verdwenen is. Dat is toch heel gek? Een vliegtuig dat kwijt is? En dat er mensen waren die hun vermiste geliefden probeerden te bellen, en verbinding kregen! Niet dat er zich echt iemand meldde aan de andere kant van de lijn, maar de telefoons gingen wel over! En dit werd dan ook nog een soort van officieel bevestigd, door de luchtvaartmaatschappij. Raarr! Want een telefoon die in de zee ligt doet het niet meer. En dan krijg je dus de voicemail. Op z’n hoogst. Er waren tr...

Selfie is gekozen tot het woord van het jaar 2013. Dat weten we inmiddels allemaal. Ik zou persoonlijk hebben gekozen voor ‘koningslied’, omdat dat woord nog steeds op mijn lachspieren werkt ( en ik er heel leuke herinneringen aan heb ), maar het werd dus ‘selfie’. En die selfies, ik vind daar iets van. Ik vind ze te mooi allemaal. Langzamerhand zijn we een virtuele wereld aan het bouwen waarin alles zo mooi mogelijk wordt voorgesteld. En zo lelijk mogelijk aan de andere kant; alles wordt uitvergroot en aangedikt op internet. Omdat het kan. Er ontstaat een digitale wereld van extremen, met veel minder nuance. Ik voorspel dan ook dat het in de virtuele wereld nog eerder en harder uit de hand gaat lopen dan in de echte wereld. De derde wereldoorlog zou zich wel eens in cyberspace kunnen afspelen. (..) Maar laat ik me beperken tot de selfies, voor ik weer eens enorm door de mand ga vallen als amateurfilosoof. Ik ben benieuwd naar hoeveel pogingen er vooraf zijn gaan aan de gem...

Ik was een jaar of 15 toen ik voor het eerst de naam Nelson Mandela hoorde. Op de radio, in dit liedje (hoewel ‘liedje’ een beetje raar klinkt voor zo'n protestsong): Ik weet nog dat ik dacht: Wie is dat eigenlijk, Nelson Mandela? Dus toen ging ik even googlen. Haha. O nee. Dit vind ik dus ineens een onthutsende ontdekking. Dat ik me eigenlijk al bijna niets meer kan voorstellen bij het pre-internettijdperk. Het is idioot hoe snel je gewend raakt aan dingen. Hoe deed ik dat vroeger, als ik iets wilde weten? Ging ik dan een boek halen bij de bibliotheek? Vroeg ik het aan mijn ouders? Ik denk het. Of eigenlijk denk ik het niet; zeker niet in het geval van Nelson Mandela, want toen was ik 15 en keihard aan het puberen en vroeg ik helemaal niets aan mijn ouders, behalve of het eten al klaar was en hoe laat ik thuis moest zijn ‘s nachts. (Waarschijnlijk dacht ik gewoon: nouja, daar kom ik vast nog wel eens achter, en ging weer verder met mijn leven.) ‘Wilde jij toen je 1...

Noem me naïef, maar tot een tijdje geleden dacht ik eigenlijk dat homohaat en homofobie dingen waren van vroeger. Iets van lang geleden, uit de tijd van Spetters . Sinds de jaren tachtig was het toch gewoon gewóón geworden? Iederéén was tegenwoordig toch homo? Een groot deel van mijn vriendenkring, de helft van de mensen op televisie, politici, noem maar op. Ik dacht eigenlijk ( ik zei het al: naïef ) dat het inmiddels algemeen geaccepteerd was, door de moderne mens. En dan toch in elk geval in Nederland! Inmiddels weet ik dat dat geenszins het geval is; homohaat is nog steeds enorm actueel en lijkt (maar dat kan dus ook mijn perceptie zijn) de laatste tijd zelfs meer en meer toe te nemen. Met name in de grote steden moet je tegenwoordig bang zijn om gearmd over straat te gaan met iemand van dezelfde sekse. Om het over die hele Poetin-toestanden nog maar niet eens  te hebben.  Maar goed, ik had dus blijkbaar een hele tijd niet verder gekeken dan mijn neus lang was. Zo...

Vroeger keek ik enorm op tegen mensen met een mening. Ik hoopte dat als ik later groot was, ik ook een mening zou hebben. Over politieke issues enzo. Maar helaas, het valt nog steeds wat tegen. Ik blijf ambivalent met betrekking tot veel dingen. Zelfs als ik denk dat ik vol vuur ergens iets van vind, ben ik gemakkelijk op andere gedachten te brengen, met valide tegenargumenten. ‘Goh ja, daar zit ook wel weer wat in,’ denk ik dan. (Ik zou echt een vreselijke rechter zijn.) Zo voelde de afgelopen week de lichte druk om ook iets te zeggen over Zwarte Piet, maar ik wist dus niet zo goed wát. Want ik heb er eigenlijk niet echt een mening over. Zo’n zwart knechtje in een glimmend pekske , met gouden ringen in zijn oren, het is op z’n minst dubieus. Waarom zouden we dat nou per se willen, als het blijkbaar een grote groep mensen kwetst? Aan de andere kant, kan ik me de verontwaardiging van Sinterklaasliefhebbers (voor wie hun geliefde feest over het algemeen niets met discriminatie...

Ik zal het maar opbiechten, ik was nooit de vrolijkste mensch op aarde. (Wel altijd lollig, want ik heb gelukkig humor; zij het dan weer niet van de lichtste soort.) Mijn beeld van de mensheid is nogal pessimistisch. Ik kan daar allerlei redenen voor verzinnen, maar laten we het maar houden op mijn karakter. Over kinderen krijgen had ik nooit serieus nagedacht. Niet dat ik ze perse niet wilde, maar ik zag het gewoon niet echt als iets voor mij. En daarnaast vroeg ik me ook wel eens af of het eigenlijk wel een goed idee was, om kinderen op deze 'verdorven wereld' te zetten. Maar op een bepaald moment, vlak voor mijn dertigste verjaardag, was ik plotseling en onverwacht zwanger. En alles veranderde. Alles. Met name mijn wereldbeeld; ik zag ineens alles zonnig. Lelijke wereld? Nee, man, práchtig! Die baby in mijn buik maakte alles mooi. Mijn gedachten veranderden van: Is het nog wel verantwoord om een kind op deze aarde te zetten?  in: Voortplanten, dat is nou eenmaal ...

Ik ben een beetje in de war de laatste tijd. Het is dat verdomde Facebook. Ik zie en lees te veel. Misschien heb ik gewoon heel leuke en interessante Facebookvrienden, maar er komen bij mij de hele dag de meest fantastische filmpjes, adembenemende foto’s, bijzonder grappige grapjes en huiveringwekkende nieuwsberichten voorbij. Ik kan de hele dag wel blijven liken en delen.  Maar ik ben in de war. Want ik lees en zie te veel. Vooral veel doemdenkerige artikelen en bangmakende documentaires de laatste tijd. Ik weet niet zo goed of er inderdaad nu opeens echt een heleboel rottigheid boven tafel komt, of dat ik gewoon in een doemdenkerige fase zit en daardoor onbewust juist dat soort berichten opzoek. (Zo weet ik ook nooit of ik nou een optimistische pessimist ben of een pessimistische optimist, maar dit terzijde.) Zo was er bijvoorbeeld dit . Dankzij Tinkebell hebben we ineens een fosfaatprobleem. (Het is een beetje gek, want ik was juist bezig een blog te schrijven over ...

Nog even over dat koningslied. Daar is iedereen natuurlijk al lang weer klaar mee, maar ik mag nog, want ik was er niet, ik was op Hawaii and missed out on all the fun . Nouja, grotendeels dan. Want ik heb natuurlijk wel even iets voorbij zien komen op Twitter. U moet zich dat als volgt voorstellen: terwijl boven mij, aan het plafond, zachtjes de ventilator zoefde en vanaf de vensterbank de gecko’s naar me schreeuwden, lag ik schaars gekleed te gieren van het lachen op mijn bed. Ik lachte zo hard dat mijn zus en zwager ineens in de deuropening stonden. ‘What’s going on?’ 'Well,' hikte ik. ‘ You know that we’re going to have a King in Holland and in a few days he wil be eh… inaugurated, and now they’ve made a King-song and it was released today, but it appears to be such a horrible song, with all stupid lyrics and stuff and now Twitter’s going wild! Nico Dijkshoorn suggests a mild stoning of people who had anything to do with it and Sylvia Witteman launched a petition to...

Kijk, ik vónd het al eng. Zo ver weg. Naar de andere kant van de wereld, in mijn eentje. En het risico waaraan ik mijn gezinsleven bloot stel! Wat als mijn vliegtuig neerstort? Maar goed, daar was ik al zo’n beetje doorheen. (Het schijnt dat het risico om neer te storten met een vliegtuig vrij klein is.) Maar sinds afgelopen woensdagavond ben ik weer volop in paniek. Sinds ene van de pot gerukte Noord-Koreaan loopt te verkondigen dat hij met kernbommen gaat gooien. Ik kan dat risico niet plaatsen. Ik kan er geen kansberekening op loslaten. Een vriend die ik verstandig acht, smste me: Het risico dat Noord-Korea een bom gaat gooien op Hawaii is groter dan de kans dat je vliegtuig neerstort, maar nog steeds best klein . Ah. Okee. Dat is….nja. Ik weet niet. Ik ben best geneigd (dat is immers in mijn voordeel) te denken dat het heus wel los zal lopen. Maar toch word ik een beetje moe van mensen die zeggen: ‘Aah joh, een mens lijdt het meest aan het lijden dat hij vreest.’ ...

Het ging eigenlijk best goed. Tot ik gisteravond naar bed wilde gaan en nog even de reacties op mijn blog las. Huh? Dacht ik. Wat is dit nou weer voor misselijke 3 april grap? Aanval? Korea? Ik wist namelijk van niks. En ik lees toch heus de krant, mensen. En ik lees nu.nl. Maar nergens had ik iets zien staan over een voorgenomen aanval op Hawaii. Echt niet! Ik ging natuurlijk onmiddellijk googlen en ja hoor: er is wel degelijk van alles aan de hand! Sterker nog: de Amerikaanse kranten staan er bol van! Noord Korea dreigt met een nucleaire aanval op Guam en Hawa ii. ( filmpje ) De VS heeft inmiddels een geavanceerd raketafweersysteem opgebouwd op Guam. Kim Jong-oen: Gelukkig is ie al 29! WTF!? en: OMG! Waarom nou net nu? (Want ja, net als Jacq, dacht ik in eerste instantie uitsluitend aan mijzelf. En in tweede instantie natuurlijk aan mijn zusje en haar gezin. En in derde instantie aan alle andere mensen op Hawaii. En in vierde instantie aan sushi. ) Ik pr...

Ja. JA! Ik weet het wel. Ik moet bloggen. Dat wil ik ook, maar ik heb geen tijd! Ik werk me het apelazarus, ben me drie slagen in de rondte aan het schrijven voor anderen en dat is echt heel erg hartstikke leuk , maar ik heb zélf ook van alles te melden; ik weet alleen dus niet in welk achterlijk nachtelijk uur ik dat zou moeten doen. Nouja, ik ben er nu , dus snel dan even. Over wat ik vanmiddag deed. Er was gedoe in de klas van Bo. Een ruzie tussen twee meisjes, die door geroddel en bemoeienis in een whatsapp-groepje enorm uit de hand was gelopen. De ouders van de groepsleden waren gevraagd om naar school te komen. Ik moest ook. Van bovenstaande zinnen springt dit het meest in het oog: dat mijn kind in whatsapp-groepjes zit. Het is absurd: een kind in groep 7 met een smartphone. Ik vind het beláchelijk. En tegelijkertijd sta ik het toe. ‘Iedereen in mijn klas heeft dat, mam.’ En ze heeft nog gelijk ook. Nouja, niet iedereen, maar toch: de meesten. Ik sta het toe...

'Jemig, kan het nog platter?!' riep ik uit, toen ik werd gewezen op het nieuwste Social Media platform Bang with Friends . Maar vrijwel meteen daarna dacht ik: Ja! Ja! Wat een fantastisch idee! Dit, mensen, voegt echt wat toe aan de wereld! Bang with Friends is een computerapp waarvoor je je aanmeldt via Facebook. Vervolgens krijg je dan een handig overzicht op je scherm van al je Facebookvrienden. En zit daar toevallig iemand bij met wie je wel eens eh… *zoekt even naar Nederlands equivalent van ‘to bang’* ….. van bil zou willen, dan kun je dit aangeven door op deze persoon te klikken. Zonder het risico – en hierin schuilt de genialiteit – dat je een blauwtje loopt. Het lustobject in kwestie krijgt hiervan namelijk géén melding, tenzij de interesse wederzijds is! Oftewel, zoals de ondertitel van de applicatie luidt: Your friends will never know you’re interested unless they are too.  Ik vind het (letterlijk) fucking briljant! Als fenomeen dan hè. Want u snapt d...

Ik ben niet opgevoed met het idee dat er een God is. Wel ben ik groot geworden in de overtuiging van het bestaan van Ze. U weet wel: Ze. Van: Ze zullen wel weten wat Ze doen. Als de nood aan de man kwam, dan zouden Ze er wel voor zorgen dat het weer goed kwam. Ze zouden ons beschermen. Als ik ziek zou worden of een ongeluk kreeg, zouden Ze me naar het ziekenhuis brengen en daar zouden Ze me weer beter maken. Ze hadden het beste met ons voor. Je kon van Ze op aan. En Ze zouden heus niet liegen. Als Ze zeiden, in de televisiereclame, dat een theelepeltje Dreft genoeg was voor de hele vaat, dan was dat zo. Er zouden ook heus geen spullen te koop zijn in de supermarkt die ongezond voor je waren; dat zouden Ze niet toestaan. (Zo slecht zou alcohol dus ook wel niet zijn: dan zouden Ze het toch niet máken? Duh.) Wie Ze precies waren, dat heb ik me eigenlijk nooit zo duidelijk afgevraagd. Ze wa...

(Ik begreep dat er mensen waren die dachten dat ik Sandra van Nieuwland met een bultrug vergeleek  laatst . Nee joh, integendeel! Het was een metafoor, om te zeggen dat wat mij betreft zij The Voice of Holland had mogen winnen. Een wat kronkelige metafoor, maar daar hou ik van hè, van kronkelige metaforen.) Ik heb deze week 3 (school)kerstdiners, 1 kerstmusical, 2 (leuke, spannende) werkoverleggen, 2 deadlines, 1 afscheid van een conciërge en 1 moeder in het ziekenhuis – die waarschijnlijk aan het eind van de week wordt ontslagen en voor wie ik dus thuiszorg moet regelen en een rollator en krukken en een wcverhoger en een papegaai . Daarnaast zijn er natuurlijk nog de gewone ballet-, circus- en muzieklessen, zijn er de boodschappen en de was en en.... *adem in, adem uit* Maar Novy, dat hoef je toch niet allemaal alléén te doen? Waar is je man, je grote steun en toeverlaat?  Mijn man? Die zit in een f*%^@^*ing GLAZEN HUIS!! Ja, nee, niet in hét Glazen Huis ,...

Ik kreeg vanochtend een telefoontje van de buurman van mijn moeder. Ze was gevallen. Niet buiten, waar het ijzelde, maar gewoon in haar eigen halletje. Ze struikelde over de drempel, viel met haar hoofd op het kastje en met haar heup op de grond. De laatste bleek gebroken. Toen ik arriveerde was de ambulance ook net ter plaatse en de mannen in gele jasjes waren bezig een plan de campagne te maken. Want hoe krijg je een mens, dat overduidelijk stuk is en absoluut niet kan opstaan, de trap af en een ambulance in? Ik stond erbij en keek ernaar. Het was me nogal een operatie. Het deed me ergens aan denken, maar ik wist zo snel niet aan wat. Toen ze – eenmaal in het ziekenhuis – van de brancard door de lucht op een bed werd getakeld ( the flying patient ) werd de associatie duidelijker. De grijns om mijn mond verraadde me. ‘Nee,’ riep de broeder me vermanend toe, ‘we gaan nu geen grapjes maken over de bultrug.’ ‘Jíj zei het,’ riep ik. ‘Ik zei niets!’ U begrijpt het al, het w...

NASA: "For any claims of disaster or dramatic changes in 2012, where is the science? Where is the evidence? There is none, and for all the fictional assertions, whether they are made in books, movies, documentaries or over the Internet, we cannot change that simple fact. There is no credible evidence for any of the assertions made in support of unusual events taking place in December 2012." Dus. Geen paniek. Gewoon even leuk een filmpje kijken. (Bekentenis: Ik krijg dus altijd zo’n heimwee van Hair! Naar de sixties. Want ik was daar ook, in een broek met wijde pijpen en een bikinibovenstukje met kraaltjes en met LSD onder mijn tong.) 

De echt oplettende lezer zou aan mijn blogfrequentie mijn menstruatiecyclus kunnen aflezen. Schrijf ik: - regelmatig wat gezellige logjes: opbouw oestrogeen - veel (3, 4 logjes per week): ovulatie en toename progesteron - woestige, wrange of dramatische logjes: PMS - een week lang niets: ongesteld. Goed. Inmiddels borrelt het weer. Ik wil over vanalles tegelijk schrijven. Over Obama, die goddank won van die enge Romney (hoewel ik eigenlijk niet weet wat ik daar verder over zou kunnen schrijven want ik heb natuurlijk helemaal geen verstand van politiek) en over Tim Ribberink – u weet wel, de jongen van die rouwadvertentie . Ik vind daar een heleboel van namelijk. Maar omdat zowel pesten als zelfmoord nogal sterke gevoelens bij me boven brengt en ik niet weet hoe ik erover moet schrijven zonder superpersoonlijk te worden – en das persoonlijker dan wat ik met dit weblog voor ogen heb – zou ik alleen maar wat wouwelen over de verschrikkelijke opmaak van de advertentie ( die foto! D...

We gaan allemaal een keer dood. Ik ook. Dat heb ik redelijk geaccepteerd, geloof ik. Het is nu eenmaal zo, hè. Veel meer dan dat ik moeite heb met dit gegeven  an sich , vind ik het griezelig dat ik niet weet HOE ik dood ga. Heeft u dat nou ook? Ik kan daar echt van wakker liggen. Misschien kom ik wel onder een bus, morgen. Of krijg ik volgend jaar plotseling een hersenbloeding midden in de Albert Heijn. Misschien val ik op mijn zesenzestigste in een ravijn tijdens een bergwandeling, of zak ik in elkaar tijdens een hardloopwedstrijd. Of bezwijk ik in 2038 aan een salmonellavergiftiging. Of drie jaar eerder al, aan de complicaties van een blindedarmoperatie. Het zou ook kunnen dat ik op mijn eenennegentigste sterf van ouderdom, in mijn eigen bed, met een glimlach op mijn lippen. Maar wie weet ben ik dan al lang van het Hilton gesprongen. Je weet het niet. Ik weet het niet. Het kan een darmperforatie zijn waaraan ik doodga, of een slangenbeet. Ik kan verzuipen in de Noordzee, ...