NOVY

Ik ben een beetje in de war de laatste tijd. Het is dat verdomde Facebook. Ik zie en lees te veel. Misschien heb ik gewoon heel leuke en interessante Facebookvrienden, maar er komen bij mij de hele dag de meest fantastische filmpjes, adembenemende foto’s, bijzonder grappige grapjes en huiveringwekkende nieuwsberichten voorbij. Ik kan de hele dag wel blijven liken en delen.  Maar ik ben in de war. Want ik lees en zie te veel. Vooral veel doemdenkerige artikelen en bangmakende documentaires de laatste tijd. Ik weet niet zo goed of er inderdaad nu opeens echt een heleboel rottigheid boven tafel komt, of dat ik gewoon in een doemdenkerige fase zit en daardoor onbewust juist dat soort berichten opzoek. (Zo weet ik ook nooit of ik nou een optimistische pessimist ben of een pessimistische optimist, maar dit terzijde.) Zo was er bijvoorbeeld dit . Dankzij Tinkebell hebben we ineens een fosfaatprobleem. (Het is een beetje gek, want ik was juist bezig een blog te schrijven over ...

Dus. Eindelijk, ein-de-lijk wordt het dan een keer lente (vanaf zondag: de dag dat ik naar de tropen vlieg. Haha. Maar daar ga ik niet moeilijk over doen, hoor, want ik gun u allemaal natuurlijk ook lekker weer) en dan verschijnt vandaag ineens doodleuk het nieuws – misschien heeft u het ook gelezen – dat Sinterklaas dit jaar in Groningen aankomt! Joh! Buiten dat we dit helemaal niet willen horen in april (ik spreek even voor mezelf, maar ik kan me zo voorstellen dat niemand momenteel per se op pepernoten en paardevoetjes op het dak zit te wachten) is het gewoon eigenlijk heel raar nieuws. Want HOE hadden ze dit precies gedacht? Ik bedoel: leg dit maar weer eens uit aan je kind(eren)! Moeder: ‘Kinderen, wat leuk hè, Sinterklaas komt dit jaar aan in Groningen!’ Kinderen: ‘Huh? Sinterklaas komt toch ieder jaar aan in Groningen?’ Moeder: ‘Ja, natuurlijk ( want wat stonden we daar anders te doen, de afgelopen tien jaar op zo'n middag in november, blauwbekkend op de kade? ...

Ik weet nog dat ik schreef: 'Nog 45 dagen tot Hawaii'. Haha, dat was gisteren. De tijd vliegt mensen, ik vlieg met een rotgang richting vliegtuig. En dan vlieg ik verder, naar Amérika!  En dan nog een heel eind verder over die flikkerse oceaan en dan hoppa naar beneden, om te landen op een vulkaan. Holadiee!  Aloha! In het kader van de voorpret laat ik even wat plaatjes zien. Vindt u vast leuk. (Haha: ik háát mooie plaatjes van de tropische bestemmingen van anderen...) Kijk, hier ga ik 'wonen': En dit zijn de dichtstbijzijnde stranden: En, oja, in dit hotel breng ik de eerste nachten door: Nou, dat dus.

Ik vrees dat ik u de komende maand dood ga gooien met geleuter over Hawaii. Nog even en u denkt: mens, ben je nou nog niet weg? Het spijt me. Maar aangezien ik ter plaatse nogal verstoken zal zijn van wifi, heeft u straks lekker drie weken rust. (Ik weet het trouwens wel, hoor. Dat in het Nederlands Hawaii eigenlijk zo moet worden geschreven: Hawaï. Niet met dubbel i, maar met één i, met stipjes. Vind ik ook eigenlijk mooier. Maar om een wat duistere reden heb ik op een bepaald moment gekozen voor de Amerikaanse schrijfwijze en nu hou ik daar maar zo'n beetje aan vast. Als u het erg vervelend vindt, dan mag u best  telkens als u Hawaii leest, dit in gedachten vervangen door Hawaï.) Maar wat ik dus wou zeggen: op de gangbare wereldkaart lijkt Hawaii al best heel spannend en ver weg enzo, maar gisteren stuitte ik op een wereldkaart waarbij de globe op een andere manier is losgeknipt, oftewel de zogenaamde Pacific-centered wereldkaart: Oeh. Das écht wel midden in de zee....

Elke winter word ik tien jaar ouder. Gelukkig krijg ik er in de zomer telkens weer negen terug. Tot nu toe, tenminste. Ik heb er eerlijk gezegd een beetje een hard hoofd in, dit jaar. Ik trek het niet meer zo goed, mensen! Deze winter. Dit voortdurende lagedrukgebied. Een paar dagen geleden las ik op Twitter allemaal opgetogen berichten over ‘een heerlijke zonnige middag waarop het wel lente leek.’ Nou. Hier in Groningen niet hoor. Het is grijs, grijs, grijs. En in mijn hoofd is het ook grijs. Niks dramatisch hoor. (Maakt u zich vooral geen zorgen.) Ik kan u trouwens wel een paar tips geven, inmiddels! Heeft u last van een milde winterdepressie, luister dan beter niet naar Thom Yorke. (U weet wel, de zanger van Radiohead, die ook solodingen doet.) Dat helpt niet. De muziek is prachtig, om niet te zeggen geniaal, maar het biedt geen enkele hoop. Wat u beter ook niet kunt doen is naar dit filmpje  kijken. Dan wordt u namelijk misselijk van ellende en dat wilt u vermijden....

De echt oplettende lezer zou aan mijn blogfrequentie mijn menstruatiecyclus kunnen aflezen. Schrijf ik: - regelmatig wat gezellige logjes: opbouw oestrogeen - veel (3, 4 logjes per week): ovulatie en toename progesteron - woestige, wrange of dramatische logjes: PMS - een week lang niets: ongesteld. Goed. Inmiddels borrelt het weer. Ik wil over vanalles tegelijk schrijven. Over Obama, die goddank won van die enge Romney (hoewel ik eigenlijk niet weet wat ik daar verder over zou kunnen schrijven want ik heb natuurlijk helemaal geen verstand van politiek) en over Tim Ribberink – u weet wel, de jongen van die rouwadvertentie . Ik vind daar een heleboel van namelijk. Maar omdat zowel pesten als zelfmoord nogal sterke gevoelens bij me boven brengt en ik niet weet hoe ik erover moet schrijven zonder superpersoonlijk te worden – en das persoonlijker dan wat ik met dit weblog voor ogen heb – zou ik alleen maar wat wouwelen over de verschrikkelijke opmaak van de advertentie ( die foto! D...

Ik spendeerde wat me-time in de sauna, die ineens was uitgebreid met 65.000 drijvende balletjes in het zwembad, waarmee ik me zoals u snapt enorm heb vermaakt en die – klik - ook gebruikt kunnen worden voor moeilijke sommetjes. Ik las het boek van Nico Dijkshoorn en vond het mooi, vooral de eerste helft. Ik marktplaatste nog wat door. (Ik heb nu alleen nog een wasdroger . Wie biedt?) Ik deed mijn belastingaangifte, voor het eerst als ondernemer. Zonder boekhoudmannetje, gewoon zelf. Eigenwijs. Maar ja: ‘ Anything you can do I can do better ,’ zong mijn vader altijd, ‘ I can do anything better than you .’ En ik vrees dat ik een vleugje van dat gen heb meegekregen. Ik stoeide me zelfverzekerd door de activa en passiva, de winst- en verliesrekening en de afschrijvingen heen, zonder enige kennis van zaken maar met een degelijke dosis gezond verstand. Zo. En kom nu maar door met die teruggaaf, belastingdienst! Nog even over dat me-time. Dat zeg je natuurlijk niet. Me-time, bah....

Ik denk dat ik maar eens ga proberen dit Franse leenwoord te integreren in mijn vocabulaire. Want ‘flabbergasted’ heeft zijn beste tijd wel weer gehad, vindt u ook niet? En ik kan natuurlijk gewoon zeggen ‘met stomheid geslagen’, maar dat klinkt zo stom, en ‘ik sta paf’ doet me altijd denken aan Dikkertje Dap. Stupéfait, dus. Is ook wel lekker intellectueel, vind ik. Net als velen van u waarschijnlijk, had ik de kinderen thuis vandaag. Want er werd gestaakt in het onderwijs. ‘Staken, dat is dat je met spandoeken enzo naar Amsterdam gaat’, vertelde Merlijn. ‘Nee hoor, zei ik, ‘staken is gewoon dat je niet gaat werken. Wat jij zegt is demonstreren.’ Maar eigenlijk had hij wel gelijk. Staken is tegenwoordig niet meer alleen je werk neerleggen, het moet ook een beetje een feestje zijn. Met pruiken en leuke groene sjaaltjes. Ik sta trouwens, voor u me verkeerd begrijpt, volledig achter deze staking (die – zo lees ik net op nu.nl – tevergeefs is geweest), want het is natuurlijk va...

Een vraagstuk waar ik mijn hele leven al mee worstel is het volgende. Lijken wij mensen nou vooral op elkaar, of verschillen we juist? Antwoord: Allebei natuurlijk. Het ligt eraan hoe ver je inzoomt. Van een afstand lijken we allemaal op elkaar. Hoe dichterbij je komt, hoe meer verschillen je ziet: we zijn meer of minder intelligent, we worden kunstenaar of bankdirecteur, we houden van reizen of juist van thuisblijven, we stemmen groen links of pvv, we houden van Coldplay of van Rammstein, we neuken erop los of blijven ons hele leven trouw aan een persoon. Okee. Maar dat is niet wat ik bedoel. Mijn worsteling zit hem in de vraag: focus ik me, als mens, in relatie tot mijn soortgenoten, op de verschillen of de overeenkomsten? Zijn we in wezen, van nature, eenzaam of weten we ons verbonden? Vroeger, als kind, in het dorp waar ik woonde, voelde ik me ánders. Ik voelde me een rode knikker, tussen allemaal blauwe knikkers, zoals Claudia de Breij dat eergisteren zo treffend...

Tsja. Morgen gaan we dus alwéér weg. Naar Vlieland, naar Into the Great Wide Open , net als vorig jaar . Zij zal er ook zijn, en zij , en zij zijn er ook. En nog een heleboel andere mensen die u niet kent, maar ik wel, en nog zo'n 4900 mensen die u en ik waarschijnlijk beide niet kennen. Vandaag pakten we ons bagagewagentje dus maar weer eens in. Pff. Wat een gedoe zeg. De tent lag koud twee weken in de berging, de slaapzakken gewassen ernaast, de luchtbedden en alle andere kampeerspullen netjes opgestapeld en hop: vandaag moest alles weer tevoorschijn. Ik stond erbij en keer ernaar, met lede ogen. Een luxeprobleem. Ja. En nu ik er zo eens over nadenk, ik grossier in luxeproblemen; ik moet haast wel heel gelukkig zijn. U denkt inmiddels zeker dat ik het verhaal over het helikoptermeisje op de lange baan wil schuiven hè? Nou, dat is ook zo. Want ziet u, hoe grappig het ook was, het verhaal laat zich - zo heb ik ondervonden - niet navertellen. U had er waarachtig bij moeten ...

Dat twitterde ik twee maanden geleden. En schreef daarbij de merknaam verkeerd, zie ik nu. Nja. Het geeft al aan hoe geïnteresseerd ik werkelijk was. Niet. Ik vroeg me alleen even hardop af wie er in vredesnaam op zulke hemeltergend lelijke schoenen zou gaan lopen, ook al zouden ze dan hoegenaamd nog zo je spieren verstevigen en je houding verbeteren. Had ik nooit moeten doen. I jinxed it . Ik vroeg me af wie die dingen zou gaan dragen. Het antwoord heb ik nu. Leest en huivert mee met de volgende dialoog, die vanmiddag plaatsvond in een zekere schoenenwinkel in Groningen. Henk: Hee, kijk eens, dat zijn van die schoenen met zo'n gekke zool. Waar je je spieren mee traint. Ik: (...) Henk: Zal ik ze eens een passen? Ik: (...) (...) Henk: Goh, die zitten lekker! Ik: (...) Henk: En ik vind ze eigenlijk helemaal niet zo lelijk... Ik: (...) Henk: Eigenlijk wel gaaf zelfs. Ja. Ik: (...) Henk: En nee echt, ze zítten lekker! Ik: (...) Henk: Oja, ik voel het nu al, dit gaat echt zó goed zijn...

Een tijd geleden las ik op de facebookpagina van vriendin AJ: Wie doet er mee met de workshop modeltekenen? Meld je aan! We hebben ook nog modellen nodig . Er werd al flink gereageerd op de oproep door mensen die ik ken en omdat ik ook gezellig een duit in het zakje wilde doen, typte ik in de reactiebox: Nou, ik kan niet tekenen, dus dan moet ik maar model zijn, hè. Voor de duidelijkheid: dit was een grapje. Geen moment gedacht dat iemand het serieus zou opvatten, omdat ik zelf ook geen moment dacht dat mijn theezakjes en striae-buik een interessant stilleven zouden vormen. Ik was het dan ook meteen alweer vergeten, tot ik een paar dagen later, in de gang van de school, achter me de stem van AJ hoorde zeggen: ‘Hee, super zeg, dat je model wilt staan!’ ‘Eh...oh. Ja, haha. Nou, kijk, weet je.. dat was eigenlijk...’ ‘Ja, nou niet terug krabbelen hoor, we hebben je voor 5 juni op de agenda gezet. Je weet toch wel dat het naakt is, hè?’ Ik was er al bang voor. ‘Ja...ja, natuurlijk. Tuurlijk...

Het was alwéér fijn vandaag. Ik weet niet wat het is, maar we rollen hier zo’n beetje van het ene hoogtepunt in het andere. (Voor u daar jaloers op zou worden, dat hoeft niet hoor: het is hier heus binnenkort wel weer kommer en kwel, haha.) Lees: Een rare dag in twee akten. Akte 1. Henk geeft mij op mijn verjaardag altijd een liedje cadeau. Een liedje dat op dat moment zijn gevoel voor mij verwoordt, of gewoon een liedje dat bij mij past of bij de situatie op dat moment. Een heel aantal van die liedjes ben ik eerlijk gezegd (en helaas ook wel) gewoon vergeten, maar een aantal weet ik nog. Op mijn dertigste verjaardag kreeg ik bijvoorbeeld Into my arms van Nick Cave en een paar jaar geleden Love of my life van Queen. Vanmorgen kreeg ik – totaal onverwacht; ik ben tenslotte helemaal (nog) niet jarig, het is slechts moederdag – ook een liedje. Nadat de croissantjes verkruimeld waren in het bed en ik de prachtige zelfgeknutselde moederdagcadeaus had uitgepakt, zette Henk me een kopt...

Novylooptover bestaat a.s. maandag 2 jaar. Maar ik ga het niet vieren hoor, daar heb ik helemaal geen tijd voor; de kans dat u de komende weken hier een leuk stukje zult lezen is ook te verwaarlozen. Ehm...ik ga u verwaarlozen, dat is eigenlijk wat ik probeer te zeggen hier. Ik heb het namelijk druk, de komende tijd. Hééél druk. Werk aan de winkel. Of, met andere woorden: brood op de plank. En dat is waar ik de afgelopen maanden nógal om zat te springen, dus ik ben blij. Ja. Blij. Bij wijze van jubileum geef ik hier even een obligaat overzichtje van de blogkoppen die ik door de jaren heen heb versleten. Het zijn er wel 3. Hele. Herkent u ze nog?

Met een vette knipoog naar Esmee Denters en consorten. Ja, ik zeg het er maar bij, voordat de ironie u weer ontgaat en u denkt dat ik met een soort egotrip bezig ben, de laatste tijd. Weet u, ik verveel me gewoon. (Ik vertel nog wel eens waarom, binnenkort.) Overigens hield de photobooth-camera er telkens na ongeveer een halve minuut zomaar mee op. En dat is eigenlijk maar goed ook, haha. Enfin. Cool t-shirt trouwens hè? Deze is speciaal voor Remko. Kun je even zien dat ik braaf oefen. Oh nee, je leest mijn blog helemaal niet. Nouja . Edit: Nah. Ziet u het tijdstip van publiceren? Lijkt verdacht veel op mijn geboortedatum.

Dus. Het kabinet Bruin 1. Of, zoals ik op twitter voorbij zag komen: het kabinet Kut 1. Of: kabinet Mooi Ruk. Nou. Mooi ruk inderdaad. Weet u wat het vooral is? Ik schaam me, merk ik. Ik was er – en dat heb ik me gek genoeg nooit zo gerealiseerd - eigenlijk best een beetje trots op, om uit Nederland te komen, ( ‘Where you from?’ ‘From Holland.’ ‘Oh yeah, I know Holland! That’s the Capital of Amsterdam!’ ), inwoner te zijn van dat rare lieve landje, waar alles mocht en alles kon. Het landje dat bekend stond om z’n tulpen, de Wallen, het vrije drugsbeleid en z’n tolerantie . Well. So much for that. Maar weet u? Eigenlijk zal dat hele regeerakkoord me ook een rotzorg zijn ook. Pff , denk ik eigenlijk. Pff , regeerakkoord. Of pvv , in dit geval. Pvv , regeerakkoord. Want wat ik denk hè, ik denk dat het binnenkort toch afgelopen is met de gevestigde politieke orde zoals die nu bestaat. Er is een proces aan de gang, gedragen door Het Internet, dat onherroepelijk een einde z...

Bron:TrueBlood De reactie van Jacq op mijn vorige stukje vond ik wel treffend, eigenlijk. Leg ik 'mijn hele ziel en zaligheid' bloot, heb ik na twee dagen nog slechts een schamele zes opmerkingen! Tsja. Er zijn van die mensen die kunnen (inmiddels; ik begrijp, dit is een verdienste) bij wijze van spreken een scheet laten op hun blog en krijgen dan nog steeds zevenendertig reacties. Ik niet. Ik moet gewoon mijn best blijven doen om leuke stukjes te schrijven. Maar so be it; ik zal kijken wat ik kan doen binnenkort. Nu eerst even dit. Weet u nog, van die giraffen ? Het is gelukt! Meer dan een miljoen zelfgemaakte giraffen zijn verzameld, van over de hele wereld. Als je op de site (bij search, onderaan) een naam (Bo, bijvoorbeeld), leeftijd (zeg 7) en woonplaats (ik noem maar wat, Groningen) invoert, dan kun je nog steeds de tekening van die persoon zien. Dát vind ik al leuk, maar nu de weddenschap is gewonnen is er ook een boek gemaakt, met alle ingezonden langnekken. ...

Ha. U denkt: een logje met zo’n miraculeuze* titel, dat belooft vast wat. Niets is minder waar, helaas. De hete adem van de teruglopende kijkcijfers dwingt me wat tekst te produceren, dat is alles: u krijgt slechts wat inspiratieloos geneuzel over wat me deze dagen bezighoudt in de letterlijke zin van het woord. De afgelopen vijf dagen stonden in het teken van De Man Met Pijn. Beter bekend als De Man die dag en nacht beschermd moet worden tegen zijn drie kinderen, kinderen die na herhaaldelijk te zijn geïnstrueerd ( ‘voorzichtig met jullie vader: niet tegen hem aan botsen, vooral niet met een aanloop op het bed springen als hij erin ligt’ ) nógal kort van memorie blijken. Vooral Loïs, die lijkt het maar niet te kunnen onthouden. Verder vergaderde ik deze week over het aankomende schoolfeest, legde ik de laatste hand aan het babyfotoboek van Loïs en keek ik naar de finale aflevering van Lost (een serie waarvan we niet één, ik herhaal: niet één aflevering gemist hebben. Okee, af en toe...

Vandaag, maar dan veertien jaar geleden, gaven Henk en ik elkaar het ja-woord. Of, om precies te zijn, het oui -woord, want we deden het in Frankrijk. 25 mei 1996: een prachtige dag, die veel minder lang geleden lijkt dan veertien jaar . Ja, time flies when you’re having fun hè . (Een cliché dat omgekeerd overigens ook opgaat; ik las vanmorgen in de tv-gids dat 1996 tevens het jaar is waarin Nederland kennismaakte met Jan(tje) Smit en, zeg nou zelf, dat lijkt dan juist weer veel lánger geleden dan veertien jaar.) Goed. De eerlijkheid gebied mij te zeggen dat wij nooit zo heel erg stilstaan bij onze trouwdag. Sterker nog, ik geloof dat het twee of drie keer is gebeurd dat we het jubileum in kwestie niet allebei spontaan vergaten. Maar vandaag, vandaag is bijzonder. Vandaag gaat de annalen in. Mijn man. Mon marie . Draagt. Vandaag. Zijn trouwring. Niet. Want die moest af, zeiden ze. In het ziekenhuis. Alwaar ik hem zojuist achterliet om geopereerd te worden aan een soort van gecompliceer...