NOVY

Ik heb duidelijk te vroeg gepiekt, met mijn logje over 50 Shades of Grey. Want het gaat maar door en door en het wordt steeds gekker. Je hoort iemand roepen: ‘Wie heeft hem gelezen, meiden?’ en hop, daar gaan die handjes. It’s a friggin’ virus! Vrouwen zijn tegenwoordig grofweg in te delen in twee groepen: zij die het boek hebben gelezen en zij die er lacherig over doen. Ik vermaak me nog steeds ( ik lees het wel stiekem, straks, als de hype voorbij is)  enorm in de laatste groep. Zo kwam ik er deze hilarische – in een half uur geschreven - verkorte versie voor mannen tegen, en werd ik gewezen op het volgende filmpje, waar ik erg hard om moest lachen (want hoe corny ook, het is zo precies de spijker op zijn kop!) Gisteren, trouwens, ving ik het verhelderendste gesprek op tot nu toe, over het boek. Ik ben echt weer wat wijzer geworden. Want kijk, we hadden al het blozen (zij), het ondoorgrondelijk kijken (hij) en de rode oortjes (jij) en daar is nu het volgende bij...

Hoewel het hier de afgelopen week best wel heftig was en rock 'n roll enzo, volgt hier toch een wat huismutserig logje. (Huismuts. Haha.) Over voorlezen. Wat natuurlijk in wezen ook heel rock 'n roll is. Ik ben u alweer kwijt denk ik, hè? Want wat loopt dat mens toch weer te bazelen, over rock 'n roll? Nouja. Voorlezen dus. Ik hou enórm van voorlezen. Voorlezen is moederschap in haar meest ontspannen vorm. Echt. Je kroost zit om je heen verzameld op het bed, echtgenoot valt (mits hij al thuis is) in slaap aan het voeteneind. Niemand zeurt of maakt ruzie, niemand staat op zijn kop of gooit de pot pindakaas op de plavuizen. Het zijn je kinderen zoals je ze aan het eind van een dag zo graag ziet: heerlijk rustig en stil. In hun fris gewassen pyjamaatjes, zacht geurend naar tandpasta. Mama leest voor. Boeken, geen verhaaltjes. (Nog wel voor Loïs natuurlijk, maar dat is op andere momenten.) Elke dag een hoofdstuk. Of een paar, afhankelijk van de lengte en het tijdstip....

50 shades of grey. Vijftigtintengrijs. Weet ik veel. Ik heb het boek niet gelezen, ik kan er geen zinnig woord over zeggen. Ik weet niet eens waar de titel op slaat. Waarschijnlijk op de grijzende slapen van de mannelijke hoofdpersoon? (Oh, hij héét Grey?) En wellicht is er ook nog een diepere betekenis? Heeft het iets te maken met het grijze gebied tussen liefde en macht? Of tussen erotiek en porno? Ik zeg maar wat, hoor. Ik heb het boek niet gelezen immers; ik weet totaal niet waar ik het over heb. Ik weet niet eens hoe het eruit ziet. Dit kon desondanks niet verhoeden dat ik vandaag in het zevende gesprek erover belandde. Echt, ik heb nog nooit zo veel gesproken over een boek dat ik niet heb gelezen en ook niet van plan ben te gaan lezen. (En niet eens uit principe hoor, gewoon omdat ik dan nog wel een paar andere boeken op mijn lijstje heb.) Ik had het overigens makkelijk kunnen doen, in de tijd dat ik over het boek gepraat heb. En deel twe...

"Mensen zijn net koeien. Met hun koppen naar de grond gebogen en de blik omlaag grazen ze zich vol en bespringen ze elkaar. In hun begeerte naar steeds meer, trappend en stotend met hun horens en hoeven van staal, doden ze elkaar, uit onvrede omdat ze met onechte dingen het vergankelijkste deel van zichzelf vullen, waar niets beklijft" (Plato) Doordat ik momenteel danig in beslag wordt genomen door een probleem in de familiaire sfeer (geen zorgen; met ons eigen gezin is - op een paar mega-muggenbulten na - alles dik in orde) heeft het verdorie alweer een week geduurd sinds ik iets van me liet horen. En ik maak van álles mee hoor, nee heus, het ontbreekt me alleen aan de tijd en de juiste toon om erover te verhalen. Maar nu dan toch een poging. Misschien moet ik allereerst even van de gelegenheid gebruik maken om mijn vrienden en AJ in het bijzonder, te bedanken voor het mij voortdurend - omdat ze het beste met me voorhebben - meeslepen naar voorstellingen/concerten/films di...

Okee. Dat boek dus. De Geschiedenis van de Liefde, van Nicole Krauss. Aan het lezen ervan ging nog wel een leuk verhaal vooraf. De dag voordat we op vakantie gingen was ik nog even langs de boekenkast van mijn moeder ( 'de bibliotheek') gelopen en had lukraak wat titels in een tas gemikt. Een paar dagen later zit ik op het terras van de camping met een van de vele leuke mensen die we hebben ontmoet te praten over films en literatuur, zegt hij op een bepaald moment: 'Het mooiste boek dat ik de laatste tijd heb gelezen is The History of Love, van Nicole Krauss.' En toen ging er heel vaag een belletje rinkelen. Want had ik die niet toevallig – maar dan in de Nederlandse vertaling – bij me..? Dat bleek inderdaad zo te zijn en ik begon, enthousiast gemaakt door mijn gesprekspartner, onmiddellijk te lezen. Nou. Echt. Waanzinnig! Een prachtig verhaal, rondom een prachtig gegeven. En zo mooi geschreven! Meermalen lag ik zachtjes te snikken in de hangmat, van ...

Het overkomt me wel vaker – en ik beschouw het als een goed teken; voor mij is een boek dan geslaagd - dat ik aan het eind, na de laatste zin, na het laatste woord in tranen uitbarst. Dat is denk ik ook wat iedere schrijver bewust of onbewust nastreeft, dat een boek een dusdanige spanningsboog heeft, dat het hele verhaal, de totale emotie die gedurende het lezen wordt opgebouwd, dat alles bij elkaar komt in die allerlaatste punt. Er zijn ook boeken waarbij je het al eerder niet droog houdt en zelfs boeken waarbij je doorlopend zit te snikken, dat vind ik jammer. Een goed verhaal zorgt er voor dat dat niet gebeurt, omdat het daarvoor geen adempauze laat. Pas na de laatste afsluitende woorden is er ruimte voor ontlading. Of. Weet ik veel. Misschien huil ik wel gewoon omdat het boek dan uit is. Hoe dan ook, gisteravond gebeurde het me. Bij Ik haal je op ik neem je mee . Van Niccolò Ammaniti. Verschenen in 2004, onlangs opnieuw uitgegeven. Ik vond het prachtig. Het boek leest als een film...