NOVY

Het was een intense en bijzondere vakantie, van uitersten. Zo zaten we deels (een soort van illegaal, maar dat voert te ver om uit te leggen) in de meest luxe villa in de Algarve, met uitzicht op zee, een privézwembad en mooi betegelde badkamers, en trokken we deels op primitieve wijze half Portugal door waarbij we ons per trein, bus, boot en al liftend verplaatsten en  ’s morgens niet wisten waar we ’s avonds zouden slapen. Echt heel Interrail 1990. Maar dan met kinderen. Wat natuurlijk even een experimentje was, maar als zodanig geslaagd. En hoe! Volgend jaar wil ik drie maanden naar India. Ik heb stapels verhalen, maar laat ik me beperken tot het onbetwiste hoogtepunt van de vakantie: de beste vierentwintig uur die ik ooit op een strand heb doorgebracht. Door een samenloop van omstandigheden waren we uitgenodigd om met een vriendengroep uit Lissabon mee te gaan op hun jaarlijkse kampeeruitje op het schiereiland Tróia, rondom ‘ o concurso coelho .’ The rabbit conte...

Ik was weer eens een doos aan het inpakken, toen ik uit het raam keek en mijn oog op de boom voor ons huis viel, met bovenin het wapperende parachuutje. Het parachuutje waaide zo'n vier jaar geleden in de boom, toen Merlijn het voor de 127e keer van het balkon naar beneden liet zweven. Minstens zoveel pogingen hebben we ondernomen om het ding uit de boom te krijgen, maar tevergeefs. Elke zomer, als de boom in blad staat verdwijnt het uit onze gedachten, om in de herfst weer tevoorschijn te komen, een stukje hoger dan het jaar ervoor, en een paar tinten valer. Het is onze nalatenschap aan het plein, waaraan we 7 jaar woonden. Het doet me altijd denken aan The Lord of the Flies. Kent u dat boek? Of de film ? Waarin een groep schooljongens met een vliegtuig neerstort op een onbewoond eiland en er een zeer grimmige rangorde ontstaat? In het begin van het boek zijn alle jongens heel bang. Voor Het Beest . Ze weten niet wat Het Beest is, ze horen alleen voortdurend – met name ...

Toen mijn loopbaan als moeder van schoolgaande kinderen begon, had ik altijd alles onder controle.  Ik was die moeder die altijd als eerste een tasje meegaf met een bordje en een bekertje en bestek, voor het paasontbijt. Een moeder die drie weken voor het schoolfeest al een outfitje had verzonnen voor haar kind, met accessoires en al. Zo’n moeder die maanden voor een verjaardag al begon na te denken over een leuke, originele, traktatie. Die eierdozen en wc-rollen spaarde, voor de knutselhoek. En deze dan ook nog eens daadwerkelijk meebracht naar school, van tijd tot tijd. Bovenal was ik zo’n moeder die altijd alles wist. En daar ook bekend om stond. Andere moeders en vaders belden mij op met vragen als: ‘Wat moeten ze ook alweer mee op schoolreisje? ‘Zijn de kinderen vrij tussen hemelvaart en het weekend?’ ‘Moeten ze regenlaarzen aan naar de schooltuintjes?' Want ik wist die dingen. Eigenlijk heel irritant, als ik het nu zo bekijk. Nja. Er is hoe dan ook zes jaar...

Afgelopen zaterdag waren we op het NFF in Utrecht. Het Nederlands Film Festival. (Niet te verwarren met het NNF , het Natural Networking Festival, waar we dan weer drie weken geleden waren. En waar ik helemaal niet over verteld heb hier, terwijl het toch héél bijzonder was.) Maar we waren dus in Utrecht, in het Louis Hartlooper Complex, waar de film Heroin in première ging, met een ieniemienie-bijrolletje voor Loïs. Toen ongeveer op een kwart van de film de betreffende scène was geweest fluisterde Henk in mijn oor: ‘Nou, ga je mee, we kunnen weer gaan.’ Haha. Dat was natuurlijk kolder, want het was een nogal indrukwekkende film, zo indrukwekkend dat toen hij was afgelopen we ons kindsterretje alweer zo'n beetje vergeten waren. De film beschrijft een dag uit het leven van een verslaafde dakloze (of een dakloze verslaafde, dat weet ik nooit zo goed). Hij duurt nog geen anderhalf uur, maar ik was doodmoe op het eind. (Jézus wat een dag.) Gelukkig hadden we de foto’s nog. ...

'Ik begrijp echt niets van voetbal,' zuchtte Merlijn. 'Dan roept iedereen de hele tijd 'hends! hends!' en dan denk ik: waar hébben ze het over.' 'Hands betekent handen,’ zei ik. Dat roepen ze als je met je handen aan de bal zit. Dat mag namelijk niet, bij voetbal.' 'Oh,' grijnsde hij, 'nou okee, misschien snap ik dat dan nog wel, maar al die andere dingen echt niet.' 'Zoals buitenspel? En wanneer het nou een corner is en wanneer een doelschop?' 'Klopt.' 'Het is allemaal niet zo heel ingewikkeld hoor,' zei ik. 'Ik wil het je wel uitleggen.' Maar dat hoefde niet. Het interesseert hem namelijk geen snars. Hij wil het helemaal niet snappen. Hij vindt het prima, om een beetje op het veld naar de vogeltjes te kijken terwijl zijn klasgenoten achter de bal aanrennen. Heeft ie van zijn vader. Die is ook al zo’n voetballiefhebber. Niemand van ons heeft eigenlijk iets met voetbal. Ik ook niet. Dat ik hier in ...

We zaten in de auto, ik had Bo opgehaald van een feestje. Ze had een zakje snoep, waar ze verwoed in zat te graaien. ‘Mag ik er ook een?’ vroeg ik. ‘Nee,’ zei ze. ‘Nou dan niet hè,’ zei ik en keek weer voor me. Even later hoorde ik naast me een diepe zucht. 'Okee dan.' En ik kreeg een snoepje aangereikt. Een geel gummibeertje. Zo’n ieniemienie gummibeertje. Als je hem tussen duim en wijsvinger neemt en hard knijpt, is ie weg. Een babysnoepje. Het kleinste snoepje uit het zakje. ‘Nou, zei ik. 'Enórm bedankt hoor, Bo!’ Ze kan niet zo goed delen. Ze wil het wel, maar ze kan het niet. Ze doet het wel, maar het vergt een grote innerlijke strijd. Merlijn en Loïs daarentegen, die delen zonder problemen. En zo ontspon zich weer eens een Novyaanse theorie. Het komt allemaal neer op: Mama. Wat is het allerbelangrijkste in het leven van een baby? Mama.  (Mama, in de betekenis van: een liefdevol wezen dat voeding geeft. Een man kan ook heus een prima mama zij...

We zijn er allemaal nog, de wereld draait door en mijn uitdaging die ‘ vorige week ’ heet is achter de rug; het is vakantie, de man eet en rookt weer gewoon en ik krijg ’s morgens weer koffie in bed. En terwijl we wachten op de twee mooiste dagen van het jaar vol vergeving en naastenliefde, maak ik u even deelgenoot van de glitter-and-glamour kant van mijn leven. Onze jongste dochter was gevraagd om een mini-rolletje te spelen in de speelfilm ‘ Heroin’ van Rene Houwen en Thijs Gloger. Of eigenlijk was in eerste instantie een ander meisje benaderd, maar zij durfde niet, waarop de moeder in kwestie mijn telefoonnummer had doorgegeven in de overtuiging dat Loïs hiervoor te porren zou zijn. Of omdat ze wist dat ik hier anders desnoods op didactisch onverantwoorde wijze wel voor zou zorgen, want mijn kind in een fílm, een heuse fílm, dat liet ik me natuurlijk niet door de neus boren. Nja. Hoe dan ook, ik kreeg bericht van de regisseur die inmiddels op mijn facebookpagina de foto’s va...

Bron: klik U weet het natuurlijk al , het is niet mijn favo-feest, dat Sinterklaasding. Maar vandaag sloeg echt alles! Bo moest vanmiddag optreden met haar circusgroep bij het Sinterklaasfeest van RO/EZ, ergens op het industrieterrein. Maar precies tegelijkertijd moest Merlijn voor Sinterklaas saxofoon spelen, op de muziekschool! En net terwijl ik aan het piekeren was over hoe ik een en ander straks moest gaan uitleggen aan kind nummer drie, stapte de Sint ook nog eens doodleuk háár balletles binnen. Nouja! Ik kan het allemaal maar nauwelijks handelen. De stress, mensen. Het gedoe! (Zo waren we gisteren toch bijna voor de tweede keer vergeten wat in die schoenen te doen! En er was nog wel zo mooi bij gezongen!)  De kinderen zelf hebben overigens nergens last van, die liggen lekker te slapen, als een Dieuwertje. En dit stomme grapje maakte ik eigenlijk alleen maar om een bruggetje te maken naar een ander stom grapje: Sanne Walvis de Vries. Ja, haha. Sanne Walvis ...

If it ain’t on facebook it ain’t true , daarom schreef ik afgelopen week niets over de rats waar we een beetje in zaten. Loïs had iets geks. Het begon ermee dat het leek alsof ze geprikt was, door een mug, onder haar oog. Een heel klein muggenprikje. Maar in tegenstelling tot wat gewoonlijk gebeurt – ze is nogal allergisch – ontstond er geen bult. De dagen daarna bleef de plek wat rood. Haar gezicht leek een beetje vlekkerig, aan de ene kant. Op zondagochtend, vorige week, was het ineens heviger. Niet alleen was het duidelijk rood onder haar oog, maar daarbij liep er een afgebakende rode streep, over haar wang naar haar kaak. Recht naar een gezwollen klier in haar hals. Vreemd, niet? Ze had geen pijn, of jeuk, en geen koorts. Nergens last van. Wat nu? Moesten we de weekenddoktersdienst bellen? Een bevriende huisarts raadplegen? Of nog maar even aanzien – geen pijn tenslotte, geen koorts – en gewoon haar de verjaardag van oma gaan? Twijfelend met de telefoon in mijn hand besloot ...

Klopt. foto augustus 2011 Het meisje maakt een enorme ontwikkeling door, momenteel. Je bent vier en plotseling bén je iemand. Het moment van naar school gaan markeert een grote stap in de ontwikkeling van het ik-besef en het zelfbeeld, las ik net ergens. Ja, duh.  Maar ik kan me eigenlijk niet herinneren dat ik dat zo duidelijk heb gezien bij mijn andere kinderen. Ze vindt er geen bal aan, trouwens. Aan school. Ze gaat braaf, zoals ze nooit ergens moeilijk over doet, maar straalt inmiddels duidelijk uit dat het nu wel weer mooi is geweest . ‘Was het leuk op school, Loïs?’ *diepe zucht* ‘Jaa hoor. Maar het dúúrt zolang. Mag ik morgen iets korter?’ Vanmorgen – Henk en ik waren onze kledingkast aan het opruimen (het schijnt dat de potentiële koper daar ook ín wil kijken,omdat het een vaste kast is) - kwam Bo wildenthousiast de trap oprennen met een papier in haar hand. ‘Kijk! Loïs heeft mijn naam geschreven! Kijk,hier. BO. En nog een keer BO. Een B en...

Kijk, daar ging ze. Naar school. Mooi hè. Ik keek ernaar en pinkte in gedachten een traantje weg. Toen ik thuiskwam vond ik vier keer hetzelfde katern van de Volkskrant in de brievenbus, van mensen die allemaal dachten dat ik het artikel op pagina 18 wel leuk zou vinden om te lezen. Ha! Maar natuurlijk vond ik dat leuk! Niet in het minst om de foto van die geweldige Maantje Piet in het badpakje van mijn geweldige Loïs . Ik riep op haar weblog dat ik stikjaloers was. Dat was gewoon een matter of speech, natuurlijk. Maar zo halverwege de dag overviel me toch een licht grmpf-gevoel. Want wat was het nou toch leuk geweest als ik ook in dat artikel was genoemd! Om tegen mijn moeder te kunnen zeggen: 'Kijk mam, ik sta in de krant.'  – want als je in de krant staat ben je iemand. Grmpf. Ik snap al wat ik fout doe, dacht ik. Ik naai geen rokjes. Ik tuinier niet. Ik bak geen taarten met seizoensfruit. Integendeel: ik ben iemand die niet weet wanneer de bramen rij...

Zo zeg.  Mijn dochter wordt morgen vier. En dat is best gek, aangezien ze pas vorige week werd geboren. (Time flies, when you're having fun?) We vierden het feest vandaag al. En wat boften we met het weer! Ik weet niet hoe het in de rest van Nederland was, maar hier was het zomer. En het was een dag vol hoogtepunten; Loïs kreeg van ons een fiets en kon er meteen op fietsen, ze kreeg een zelfgemaakte Pippi Langkousjurk van klik en een zelfgemaakt Pippi Langkouslampje van klik (o wat fijn dat we allemaal van die kunstenaars om ons heen hebben; hoeven we zelf niks te kunnen) en er was taart en er kwamen een heleboel leuke mensen en nouja, allemaal dingen die een heel saai logje opleveren. Foto's dus maar.

Ik denk dat ik maar eens ga proberen dit Franse leenwoord te integreren in mijn vocabulaire. Want ‘flabbergasted’ heeft zijn beste tijd wel weer gehad, vindt u ook niet? En ik kan natuurlijk gewoon zeggen ‘met stomheid geslagen’, maar dat klinkt zo stom, en ‘ik sta paf’ doet me altijd denken aan Dikkertje Dap. Stupéfait, dus. Is ook wel lekker intellectueel, vind ik. Net als velen van u waarschijnlijk, had ik de kinderen thuis vandaag. Want er werd gestaakt in het onderwijs. ‘Staken, dat is dat je met spandoeken enzo naar Amsterdam gaat’, vertelde Merlijn. ‘Nee hoor, zei ik, ‘staken is gewoon dat je niet gaat werken. Wat jij zegt is demonstreren.’ Maar eigenlijk had hij wel gelijk. Staken is tegenwoordig niet meer alleen je werk neerleggen, het moet ook een beetje een feestje zijn. Met pruiken en leuke groene sjaaltjes. Ik sta trouwens, voor u me verkeerd begrijpt, volledig achter deze staking (die – zo lees ik net op nu.nl – tevergeefs is geweest), want het is natuurlijk va...

Ik beschouw mezelf over het algemeen als een redelijk goed gelukt exemplaar van de menselijke soort, waar het de lichamelijke constructie en constitutie betreft; alles werkt (voorlopig) naar behoren. Maar soms bekruipt me ineens een heel verontrustende gedachte: stel nou dat ik geboren was in een wereld waarin de bril niet was uitgevonden. Of voor 1500. Of gewoon nu, maar dan in een heel arm land. Dan was ik toch, alle ijdelheid ten spijt, behoorlijk gehandicapt geweest! Misschien was ik wel verstoten door mijn stam, of veroordeeld tot een donkere tipi waar ik als mysterieuze geneesvrouw de mannen moest masseren na de jacht. Of misschien zat ik zielig in een hoekje rijstkorrels te pellen op de tast en bracht men mij eten. Want - het is een van de best bewaarde geheimen van dit weblog en ik vergeet het daarnaast zelf vaak - ik ben namelijk nogal bijziend. Ik heb een afwijking van min tien. (Of min 9,75 eigenlijk, maar dat is praktisch hetzelfde.) Henk noemt me ’s nachts, als mijn lenzen...

Omdat het nog niet echt zo lijkt te lukken met het oppakken van het gewone leven*, dacht ik ik grijp even terug naar de week vóór Vlieland. And than take it from there. Haha, wat natuurlijk gewoon een bullshitverhaal is als excuus om nog even wat foto's te laten zien die ik had laten liggen: Bo in de tweedehandswinkel, de grootste verkleedkist van de wereld. (De laarzen hebben we maar gekocht.) Loïs slaagt voor haar ogentest op het consultatiebureau. Merlijn op Noorderzon. Een bijzondere foto en wel hierom: Dit is het eerste jaar dat hij groot genoeg is om erbij te kunnen. En hij heeft inderdaad een beetje een ranzige broek aan, ja. *Al mijn hoop is nu gevestigd op morgen. Wellicht helpt het om de week gewoon op maandag te beginnen.

En dan wilde u natuurlijk nog heel graag weten wat we Merlijn - naast skates en de laatste dvd van Harry Potter - gaven voor zijn verjaardag. We namen hem mee naar Alaska . Vanmiddag. De meisjes hadden we in de tussentijd in het paradijs gedumpt en konden we een paar uur later weer ophalen als een stel schmutzige plattelandskinderen. Goed geregeld, lijkt me. Oja: en thuisgekomen, vanavond, waren we net op tijd om een prachtige onweersbui aan te zien komen. Misschien nog wel het allermooiste vandaag: deze blik van Loïs. Van verwondering en respect. Tien seconden nadat ik de foto nam barste de bui los en moesten we naar de voordeur rennen.