NOVY

Vandaag kochten we vloerbedekking. Tapijt. Voor de slaapverdieping. Want dat is lekker zacht aan de voeten. Iedereen mocht zelf een kleur kiezen; wij zijn een zeer sociocratisch gezin. Bo koos kobaltblauw. Snap ik. Loïs koos roze. Logisch. Merlijn koos marineblauw. Begrijpelijk. En wij? Wij kozen rood. Waarom? Eigenlijk omdat ik de winkel uit wilde. De kinderen vonden het overduidelijk niet meer leuk; Merlijn hing bleekjes – herstellende van een buikvirus – op een stoeltje, Bo klaagde ineens ook over misselijkheid ( en ik zag overal vloerbedekking ) en Loïs was niet te doen; ze gedroeg zich als een kind waarvan ik, als het van iemand anders was geweest, had gedacht: tss, dat die mensen dat kind niet even hadden kunnen ópvoeden, zeg. Ja. Maar daar had ik dus even geen tijd voor, voor opvoeden. Want we moesten vloerbedekking uitzoeken. Even leek er even op dat we zwart zouden kiezen. Eigenlijk vooral omdat het een overgebleven rol betrof, van heel dure kwaliteit, maa...

De PC , dat is het koosnaampje van de Petrus Campersingel. Ja, het is hilarisch. Alles. Hadden we aanvankelijk ingeschat dat de verbouwing best mee zou vallen, blijkt vandaag ineens toch dat de waterleidingen allemaal van lood zijn en er allemaal rare elektriciteitskabels door de muren lopen, vinden we dat toch alle muren nieuw gestuukt moeten worden en besluiten we toch om het tweede badkamertje volledig te slopen. Met andere woorden: het hele huis gaat op z’n kop. (Hoewel we ook een heleboel authentieks intact laten hoor, no worries.) Gelukkig hebben we Willem, onze aannemer, die het nog steeds allemaal ziet zitten. It’s on.  (Ik vrees dat ik over niet veel anders kan (p)loggen de komende tijd.)

Ik was weer eens een doos aan het inpakken, toen ik uit het raam keek en mijn oog op de boom voor ons huis viel, met bovenin het wapperende parachuutje. Het parachuutje waaide zo'n vier jaar geleden in de boom, toen Merlijn het voor de 127e keer van het balkon naar beneden liet zweven. Minstens zoveel pogingen hebben we ondernomen om het ding uit de boom te krijgen, maar tevergeefs. Elke zomer, als de boom in blad staat verdwijnt het uit onze gedachten, om in de herfst weer tevoorschijn te komen, een stukje hoger dan het jaar ervoor, en een paar tinten valer. Het is onze nalatenschap aan het plein, waaraan we 7 jaar woonden. Het doet me altijd denken aan The Lord of the Flies. Kent u dat boek? Of de film ? Waarin een groep schooljongens met een vliegtuig neerstort op een onbewoond eiland en er een zeer grimmige rangorde ontstaat? In het begin van het boek zijn alle jongens heel bang. Voor Het Beest . Ze weten niet wat Het Beest is, ze horen alleen voortdurend – met name ...

Vandaag valt er weer wat te lachen op dit weblog, mensen! Het is echt hi-ha-hilarisch! Als u van leedvermaak houdt, tenminste. Weet u nog dat ik een ticket naar Hawaii kocht?  Ja, dat weet u vast nog wel. Dat was gisteren , immers. Ik hoef dan ook niet meer te vertellen dat ik het nogal een dingetje was, voor mij. Want zóveel geld uitgeven, geld dat we de komende maanden eigenlijk helemaal niet kunnen missen, dat gaat me niet in de koude kleren zitten. Maar ik had het gedáán. En ik was trots op mijn doortastendheid. Vanmorgen werd ik wakker en pakte mijn iPhone. Er was een mailtje van mijn zusje. Ik dacht nog: wat toevallig! Want ik heb haar nog helemaal niet verteld dat ik een ticket heb! Heeft ze misschien mijn blog gelezen? En toen las ik de eerste regel. Wacht nog even met een ticket boeken, want rond mijn verjaardag ben ik waarschijnlijk in Portugal! Het was alsof al het bloed uit me wegtrok. Alle energie stroomde hop, dwars door het bed, zo de vloerbedekk...

Was ik dat, die maar steeds zo hard riep dat freelance tekstschrijven en het moederschap zo’n ideale combinatie vormen? Nee écht hoor: í-de-aal! Je kunt gewoon helemaal je eigen tijd indelen en terwijl je aan het werk bent kun je ook nog lekker wat in het huishouden doen. En je bent er altijd voor je kinderen! Als ze naar school zijn kun je naar afspraken toe, interviews houden en de administratie doen en het schrijven, dat kan dan ’s avonds, als het lekker rustig is. En ’s nachts. Want teksten moeten nou eenmaal af. Maar ’s morgens gaat gelukkig pas om 7 uur de wekker dus dat geeft helemaal niks. En zei ik al dat je zo lekker je eigen tijd kunt indelen? Ammehoela. Zal ik het eens recht voor zijn raap zeggen? Het is echt niet te doen. En het heeft vast te maken met de manier waarop ik de dingen organiseer, maar het hangt ook samen met het vakgebied waarin ik me begeef; dat tekstschrijven is een nogal onvoorspelbare tak van sport. Soms is het heel stil en maak ik me zorgen en nee...

Bo, die zoals u misschien weet jarig was op 1 januari, had nog steeds geen kinderfeestje gevierd. En nu denkt u natuurlijk dat dit terug te voeren is op de laksheid van haar ouders, maar nee, neenee , onze lieftallige dochter kon maar niet beslissen wat ze wilde doen op haar feestje. Al onze ideeën werden van tafel geveegd. Ze wilde namelijk iets bijzonders . Zoals kamperen op 2100 meter hoogte tegen een bergwand van de Himalaya. Op safari. Een ballonvlucht over het IJsselmeer. Het was er op neer gekomen dat wij zeiden: ‘Goed. Jij komt met een uitvoerbaar plan, dan praten we verder. En zo waren er inmiddels drie en een halve maand verstreken. Een vriendje van Bo, dat jarig was op vrijdag de dertiende j.l, pakte het heel anders aan en plande zijn feestje meteen op de dag zelf. Een slaapfeestje, met zo’n beetje dezelfde kinderen als Bo zou hebben uitgenodigd. ‘Weet je wat,’ riep ik enthousiast tegen de moeder van het vriendje, ‘we maken er een joint venture van! Dan kom ik gewoon b...

‘Novy, jij hebt echt de aandachtsspanne van een doperwt,’ zei iemand op vakantie tegen me, op een overvol terras. Onmiddellijk begonnen mensen bij te vallen: ‘Ja Novy, je bent echt verschrikkelijk!’ Twee tellen was ik van mijn stuk gebracht en toen moest ik heel hard lachen. Want het is zo ontzettend waar! Ik bén verschrikkelijk. Ik onderbreek mensen midden in hun verhaal om zelf iets belangwekkends te vertellen, of richt zomaar ineens mijn aandacht op iets of iemand anders. En meestal heb ik dat niet eens door. Maar ja, zo is het: altijd aan een half woord genoeg. En door. Als ik in deze tijd kind was geweest had ik hoogstwaarschijnlijk het stempel adhd gekregen. Of add in elk geval. (Want hyperactief ben ik alleen maar eh.. soms.) In plaats daarvan hebben ze op de lagere school maar wat met me doorgeploeterd, zonder rugzakje of PGB of whatever, tot ze me na 6 jaar eindelijk naar buiten konden schuiven met een Mavo-advies in mijn eindrapport. (Wat ik overigens niet opvolgde, want hé: ...

Misschien was het een goed idee om de auto nog even te laten checken bij de garage, bedacht ik, alvorens we de trip naar Frankrijk gingen maken. Want eerlijk gezegd vond ik dat ie een beetje raar deed de laatste tijd. Alsof ie een beetje scheef hing. En als je harder reed dan, zeg, 30 kilometer per uur, dan begon het stuur vervaarlijk te trillen. Die trilling zette zich voort in je armen en de rest van je lichaam, zodat je na tien kilometer het gevoel had dat je aan de ziekte van Parkinson leed. Een uurtje nadat we de auto hadden afgeleverd bij de Kwikfit, werden we al gebeld door de monteur. Vier nieuwe banden, had de auto nodig. En nieuwe koppelingsplaten. En nieuwe remmen. (‘Het is totaal onverantwoord om er zo mee de snelweg op te gaan.’) Kosten: 2000 euro. Oeps. Hadden we dat? Nu? Nee. En, los daarvan, was de zestien jaar oude auto deze investering nog waard? Nee. Dus. Dus. Herinnert u zich deze nog? Ik durf het bijna niet te vragen , smste ik. En dat was eigenlijk niet eens waar...

'Mam, mag ik mijn toverstokje mee naar circus?' 'Nee.' 'Waarom niet?' 'Omdat je niks aan je toverstokje hebt bij het circus en omdat je hem waarschijnlijk alleen maar kwijt raakt.' 'Aaaaah, alsjeblieft?' Nouja, neem maar mee dan.' En nou niet allemaal tegelijk roepen dat ik geen goede moeder ben omdat ik niet consequent zou zijn, want ik zeg altijd eerst nee, en dan mag het later toch. Dat is op een bepaalde manier ook heel consequent. Niet dan? Whatever. Ik heb het een beetje te druk denk ik. 's Avonds plof ik op een stoel, veeg het zweet van mijn voorhoofd en denk: poehpoeh, weer een dag overleefd zonder ongelukken . En elke dag zijn er talloze momenten waarop ik denk: Pfjoe...als dít goed gaat dan gaat er meer goed. Gisteren ging het dan een keertje niet goed. Het was al een beetje een hectische middag geweest: eerst naar een voorstelling van de klas van Bo, daarna Merlijn ophalen van school, hem thuis snel wat eten geven...

Soms blog ik niet wanwege gebrek aan inspiratie, soms door een tevéél aan inspiratie; stond me vanmorgen toen ik wakker werd nog precies voor ogen waarover ik zou schrijven, de gebeurtenissen van vandaag (het was weer eens zo’n dag!) maakten dat ik het nu gewoonweg niet weer weet. Bovendien heb ik ook inmiddels geen tijd meer, want ik ben iets heel raars aan het doen (waarover binnenkort meer). Ik heb dus maar bedacht dat u mag kiezen. De meeste stemmen gelden. We hebben: A. De verdwenen trui B. Verkeersergernis nummer 1 C. Hoe ik mijn moeder vanmorgen in haar ziekenhuisbed installeerde D. Autopech en de ANWB – een vervolg Waar ik overigens even bij moet zeggen dat ik hoop dat u niet massaal op C stemt, want ook al is het verreweg het leukste verhaal, ik zie er nogal tegenop om het op internet te plaatsen. Dat heeft te maken met het taboe op grapjes over ziekte en dood en het feit dat mijn ironie niet altijd door iedereen even goed wordt begrepen. En als ik er alleen maar aan denk dat ...