Zo heet de taart. De naam heb ik niet zelf bedacht (het recept evenmin) maar het is geen woord teveel gezegd. Het is chocola zoals chocola bedoeld is. Het is chocola-keer-10, het is kreunen van genot, het is zoals Nigella zou zeggen like you died and went tot chocolate-heaven . (Janke, ik begrijp dat ik je verwachtingen hoog span hiermee. En terecht. God, laat de taart ditmaal niet mislukken. ) Goed. Men neme: - 340 gram chocolade, pure chocolade welteverstaan, met een cacaogehalte van minimaal 70%. Bijvoorbeeld de Tony’s Chocolonely , die met de blauwe wikkel. Want - hoe recalcitrant! - bij Tony’s zit de melkchocolade in de rode wikkel en puur in de blauwe. Gelukkig zit er om de blauwe dan wel weer een geel bandje waarop 72% staat, anders zou je maar in de war raken. Oh, sorry. Zijsporen zijn natuurlijk dodelijk, in een recept. Ik begin opnieuw. U heeft nodig: - 340 gram chocolade, minimaal 70% cacao - 225 gr roomboter - 5 biologische eieren - 210 gram suiker En wat u óók nodig h...

Soms valt mijn oog ineens op mijn profielschets linksboven op mijn blog. En dan met name op het laatste woord: vinoloog. Want dat ‘ben’ ik namelijk ook: vinoloog. Hoe zou dat eigenlijk zo zijn gekomen? denkt u. Nu, dat kwam zo. In 2005 deed ik, voor de grap eigenlijk, mee aan een wijncursus. En daar bleek ik ineens een soort van talent te bezitten. Na enkele lessen had ik het kunstje door en kon ik bij een willekeurig glas wijn dat mij werd voorgezet roepen: 'Een merlot uit Chili! Uit 2001!' Of: 'Een sauvignon blanc uit Nieuw Zeeland!' (En dat kan –haha- iedereen natuurlijk, maar bij mij klopte het dan ook nog. Meestal.) Dus toen zei die meneer die de cursus gaf: 'Daar moet je wat mee doen! Jij moet naar de Wijnacademie!' 'De wát?' zei ik. Maar inderdaad. De Wijnacademie. Die bestaat. En omdat ik toevallig dat jaar niet zoveel omhanden had, dacht ik: laat ik eens gek doen. Talenten , ook al heb je er vele, moet je nooit verspillen. Dus ik gin...

Ja, je bent vinoloog of je bent het niet. Even een leerzaam logje. Saai? Ja, wel een beetje saai. Maar hee: het gaat over wijn, niet over aërodynamica. Eerst is een druif nog klein en hard en groen. En zuur. Onder invloed van licht en warmte gaat ie dan groeien en wordt zoet en sappig. En minder zuur. Zoet wordt de druif door fotosynthese: onder invloed van zonlicht zetten de groene bladeren van de druivenstok koolzuur om in suiker. Minder zuur wordt de druif door verbranding. Eigenlijk het omgekeerde, want hierbij wordt de suiker (niet alle suiker natuurlijk, een klein deel) weer omgezet in koolzuur. Met als bij-effect dat het zuur in de druiven wordt afgebouwd. Op het snijpunt van die twee tegengestelde processen zijn de druiven dan zo ongeveer rijp. En dan moet er geoogst worden. Dat is de kunst: de druiven plukken als ze precies goed zijn. D.w.z. met voldoende suikers om een goed alcoholpercentage te bereiken, en met precies genoeg zuren voor de balans. Niet teveel zuur: das ni...