NOVY

We hadden een bekeuring, vorige week. Heel klassiek: er zat een bon onder de ruitenwisser van de auto.  Gewoon voor ons eigen huis. We wonen in een betaald-parkeren wijk en daarom hebben we een parkeervergunning: een kaartje van de gemeente, waar we een jaarlijks bedrag voor betalen en dat tegen de voorruit van de auto zit geplakt, zodat het goed te zien is voor een eventuele parkeerwachter. Nou wil de situatie, dat náást onze parkeervergunning nóg een kaartje zit. Een zogenaamde bezoekerspas. Dat is een tweede kaartje, waarmee je 16 uur per week gratis je visite een parkeerplek mag aanbieden in de buurt. Je kunt de kaart aan- en afmelden per telefoon of internet. Het betreft hier overigens niet onze eigen bezoekerspas ( logisch ook, want je bent eigenlijk zelden bij jezelf op visite ), maar die van (de parkeerzone van) mijn moeder. Die blijft vaak achter in onze auto, omdat wij eigenlijk de enigen zijn die er gebruik van maken. Inducerend: wat is er gebeurd? De parkeerwa...

‘Ik moest aan je denken,’ twitterde een vriend laatst. Ja, me dunkt dat hij aan mij moest denken! DAT IS POTDORIE MIJN SPELLETJE! Want klik , dit schreef ik op 24 augustus 2011. Ze heeft het gewoon van me gejat, dacht ik nuffig. Maar tegelijkertijd wist ik dat dat niet waar was. Het ligt veel meer voor de hand dat Paulien Cornelisse inderdaad hetzelfde spelletje speelt. Want we hebben een beetje hetzelfde hoofd. Dat durf ik te beweren. Ik denk dat ik zo’n beetje de laatste was die haar boekje las. Omdat ik niet zo hou van dingen die iedereen al doet en omdat ik onbewust waarschijnlijk iets had van: ‘Oja, oja? Nou, toevallig is taal ook best mijn ding, zeg maar. Dus pff.’ Uiteindelijk las ik het natuurlijk toch en ik moest er heel hard om lachen. Hahaaa! Echt, op bijna elke bladzijde was het raak. Een groot feest der herkenning. (Terwijl herkenning natuurlijk een vreselijk jeukwoord is. ‘Ik vond zoveel herkenning in die film van Woody Allen’. Ieuw. Om het maar helemaal niet t...

Kijk, iedereen is dus tegenwoordig verslaafd aan het spelletje Wordfeud. Ik ook natuurlijk, maar daarnaast ben ik al jarenlang verslaafd aan een ander woordspelletje, dat ik zelf heb bedacht. Het wordt gespeeld tijdens het autorijden, of gewoon op straat, met de kentekenplaten van auto's. Men neme : een nummerbord. Men late de cijfers links liggen en concentrere zich op de letters. Dat zijn er over het algemeen 4. (Hoewel de nieuwste auto's nummerborden hebben met 3 letters; een beetje jammer voor het spel, maar niet funest.) Doel van het spel : maak van de letters één woord, door alleen klinkers toe te voegen en zonder de letters van plaats te veranderen. Bijvoorbeeld: TR-LG-51 kan worden: TRiLoGie De puntentelling : elke toegevoegde klinker levert 1 punt op. Trilogie is aldus 4 punten waard. Het is mogelijk om medeklinkers te kopen, maar dat is duur: een medeklinker kost 3 punten. En het is voor mij persoonlijk mijn eer altijd wat te na, zo'n...

Nou, die vermanende toespraak van laatst heeft niet echt geholpen hè: het is alweer zo’n tien dagen geleden sinds ik voor het laatst iets postte hier. En daar baal ik zelf waarschijnlijk het meest van; ik betrap mezelf erop dat ik af en toe naar mijn eigen weblog surf om te constateren: Nee. Ze heeft nog steeds niets nieuws geschreven . (Soms wou ik dat er een soort blogmachine bestond. Met van die elektroden op mijn hoofd. En dat ik dan alleen in grote lijnen een blogje hoef te dénken en dat het dan vanzelf uit het toetsenbord ratelt, compleet met leuke grapjes en briljante woordspelingen.) Het lijkt wel of ik steeds minder tijd heb tegenwoordig! Ben ik niet aan het strijden tegen de deadlines, dan ben ik wel van hot naar her aan het vliegen, bergen was aan het wegwerken, of anderszins aan het puinruimen hier thuis. Of kots uit de vloerbedekking aan het schrapen. Want dat ook nog. De weken vliegen voorbij. Voor ik het wist was het alweer woensdag, en moest Loïs voor de tweede keer...

'Mam, mag ik mijn toverstokje mee naar circus?' 'Nee.' 'Waarom niet?' 'Omdat je niks aan je toverstokje hebt bij het circus en omdat je hem waarschijnlijk alleen maar kwijt raakt.' 'Aaaaah, alsjeblieft?' Nouja, neem maar mee dan.' En nou niet allemaal tegelijk roepen dat ik geen goede moeder ben omdat ik niet consequent zou zijn, want ik zeg altijd eerst nee, en dan mag het later toch. Dat is op een bepaalde manier ook heel consequent. Niet dan? Whatever. Ik heb het een beetje te druk denk ik. 's Avonds plof ik op een stoel, veeg het zweet van mijn voorhoofd en denk: poehpoeh, weer een dag overleefd zonder ongelukken . En elke dag zijn er talloze momenten waarop ik denk: Pfjoe...als dít goed gaat dan gaat er meer goed. Gisteren ging het dan een keertje niet goed. Het was al een beetje een hectische middag geweest: eerst naar een voorstelling van de klas van Bo, daarna Merlijn ophalen van school, hem thuis snel wat eten geven...

Hoe zou het eigenlijk met de auto van Novy zijn? Die uiterste betrouwbare auto , die altijd wil starten, zéker nadat hij is afgeslagen midden op een kruispunt in een sneeuwstorm, die auto zonder loshangende zijstrip? Die auto, lieve geïnteresseerde lezers, staat inmiddels al een dag of tien bij de garage. En ik vind het héérlijk. Want we mogen namelijk zolang een auto lenen van vrienden. Die er eentje over hebben. En dat is niet zomaar een auto, nee, dat is een Volvo! Een Volvo! Geef me een V geef me een O geef me een L geef me een V geef me een O... ! Al van jongs af aan ben ik Volvo-fan. Nooit hebben mijn ouders er zelf een gehad, maar vrienden van hen wel, fantastisch vond ik ze, zo groot en hoekig...precies zoals een auto eruit zou moeten zien. Ik bedoel: vraag een kind een auto te tekenen en hij tekent een Volvo. * neemt even de proef op de som: ‘Merlijn, wil je even hierkomen en een auto tekenen? Waarom? Nou, gewoon, omdat ik je dat vraag. Ja hier, op deze envelop. Ja. Zo...

Om deze midweek vol te maken (met elke dag een logje!) ga ik even zeiken op deze vrijdagavond. Ik ben eigenlijk helemaal niet zo’n zeikerd, (ehm..vind ik) maar nu dan toch. Want waar ik dus echt niet tegen kan is onrechtvaardigheid. En machteloos staan tegenover instanties, ook al heb je de rede en het gelijk aan jouw kant. Heeft u gisteren mijn log gelezen? Mijn auto wilde niet meer starten. En vandaag moest ik dat dus gaan oplossen. Ik begon met bellen naar de Kwikfit, waar onze auto in onderhoud is. Maar daar konden ze niets voor me doen, omdat ze geen reparaties op locatie uitvoeren. Okee, duidelijk. Dus toen belde ik maar met de ANWB. Ik heb een lidmaatschap zonder woonplaatsservice, maar dat kon geregeld worden dus ik gaf mijn rekeningnummer en toestemming om de kosten voor de uitbreiding van mijn abonnement af te schrijven. Er zou zo snel mogelijk een monteur naar mijn auto gestuurd worden. Ik zei tegen de telefoniste dat ik zelf niet aanwezig kon zijn, maar dat mijn mo...

Sommige dingen moet je aan den lijve ondervinden. Zoals, bijvoorbeeld, dat het onmogelijk is om je ogen open te houden tijdens het niezen. Ik ondervond dat ooit aan den lijve, toen ik tijdens een heftige regenbui met mijn mini een vrachtwagen aan het inhalen was met 150 kilometer per uur . U moet weten, een mini met zo’n lage bodem en van die kleine wieltjes geeft aan aquaplaning een heel andere dimensie. Dus toen ik moest niezen, net op het moment dat ik me náást de vrachtwagen bevond en met beide handen aan het stuur en mijn blik strak op de weg trachtte niet tegen de vangrail te surfen, besloot ik mijn ogen open te houden . Geen! Goed! Plan! Excruciating! Excruciating! Excruciating! Pain! Aah! Aah! Ik heb werkelijk een moment gedacht dat ik mijn oogbollen zo, plop, uit hun kassen tegen de voorruit schoot. Echt. Niet overdreven. Ik heb een vrij sterke wil, dat blijkt wel hè. Als ik iets besluit dan besluit ik het ook. Met nog steeds bloeddoorlopen ogen zat ik die avond in Nijmegen b...

Ik heb iets met vervoermiddelen. Met bijzondere, afwijkende vervoermiddelen. Ik ben niet zomaar zo gek op mijn fiets , natuurlijk. En wat betreft auto’s: lange tijd waren er maar drie auto’s die ik een blik waardig gunde: de Mini, de Kever en de Eend. Oja, en het Volkswagenbusje. Inmiddels is dat wel een beetje bijgesteld; er zijn meer vierwielers waarbij ik mezelf wel achter het stuur zie zitten, maar ik ben nog steeds verzot op rare voertuigen: busjes die met behulp van zelf getimmerde interieurtjes omgetoverd kunnen worden tot camper, Engelse dubbeldekkers, antieke brandweerwagens – ooit heb ik eens een lift naar Amsterdam gekregen van twee jongens met een oude ambulance: dat was gaaf – en oude vierkante Volvo's. Toen ik mijn rijbewijs had gehaald kocht ik een Austin Mini. Oftewel, de helft betaalde ik zelf, de andere helft betaalden mijn ouders; het beste cadeau dat ik ooit heb gekregen. Acht jaar - van mijn 18e tot mijn 26e - heb ik er in rondgereden. Mee geleefd, beter ...