NOVY

Ik heet Yvon, hoewel sommige mensen me Novy noemen. Dat is mijn eigen schuld, want toen ik op een bepaald moment in een opwelling een blog begon en even snel een alias moest verzinnen, draaide ik uit gemakzucht mijn naam om. Me niet realiserend dat zo’n pseudoniem vervolgens een heel eigen leven zou gaan leiden en mijn identiteit mede zou gaan bepalen. Maar ik vind het prima, hoor. Novy of Yvon, het maakt me niets uit, ik luister naar allebei. En geschreven zie ik nauwelijks het verschil. Dus. Maar dan. De achternaam. Ik héb geen achternaam. Okee, ik ga momenteel door het leven als Mekkring. Maar dat is de naam van Henk. En die van de kinderen. Dat we allemaal hetzelfde heten is reuze handig, zeg ik altijd. (Maar ik weet eigenlijk niet precies waarvoor.) Ooit had ik natuurlijk wel een eigen achternaam. Om eerlijk te zijn; die staat nog steeds op mijn paspoort, maar dat laat ik uiteraard nooit aan iemand zien, behalve op Schiphol. Het is namelijk een vreselijke naam. ...

Bron: riool.nl Na de aanvankelijke euforie over ons nieuwe huis kreeg ik even een terugslagje. Een post-verhuizing dipje. Niet dat ik niet meer blij was met het huis, integendeel, maar er kwam ineens wat teveel op me af. Werk, voornamelijk. Ik had een maand lang mijn klussen naar voren geschoven en nu keek ik ineens tegen een enorme berg aan. Ik moest er nodig mee aan de slag – en dat ging ik dan ook – maar ik wílde het niet! Ik wilde nog schilderijtjes ophangen en kastjes inrichten en spulletjes ordenen en onkruid wieden in de tuin en gewoon een beetje wónen. En bijkomen. Intussen waren er ook nog allemaal ingewikkelde kinderdingen; schoolkampen en sportdagen en juffenfeestjes en klasseavonden en eindvoorstellingen en nouja, ik verzoop bijna. En net toen ik het allemaal weer wat onder controle kreeg, was daar: Het rioolding. Ik moet dat even inleiden. Er lopen in ons huis lopen twee rioolbuizen van boven naar beneden, een voor in het huis en een achter. De achterste...

Ik was vandaag in de stoffenwinkel. Ik kom daar zo weinig mogelijk, want a) ik heb er zelden iets te zoeken en b) ik vind het er een beetje griezelig, omdat ik denk dat iedereen aan me kan zien dat ik niet met een naaimachine overweg kan. (Dat is trouwens niet helemaal waar, want 13 jaar geleden, toen ik zwanger was van mijn oudste dochter, maakte ik een boxkleed. Helemaal zelf .) De reden dat ik er vandaag was, in de stoffenwinkel, was dat ik een stukje zwart kunstleer wilde kopen, om de bank te repareren die ik op marktplaats heb gezet en waar ooit door een logeer-rat een gaatje in was geknaagd. ‘Hallo,’ sprak ik een meisje aan dat tot het winkelpersoneel behoorde, te oordelen aan de schaar die ze aan een koordje om haar nek droeg. ‘Verkopen jullie zwart kunstleer?’ ‘Ja hoor, loop maar even met me mee.’ Ik volgde het meisje naar de kunstleersectie en zag onmiddellijk precies wat ik nodig had. Prachtig. ‘Dan wil ik hier graag een stukje van,’ zei ik. ‘Hoeveel?’ ‘Nou, ik h...

Ik ben geen hypochonder. Natuurlijk, ik weet heus wel eens zéker dat ik een agressieve ziekte heb en binnen afzienbare tijd dood ga, maar niet vaker dan eens in de vijf jaar. Dus dat kwalificeert niet voor hypochondrie. Ik kom ook eigenlijk nooit bij de dokter. Voor mezelf niet, en tot voor kort ook bijna nooit met mijn kinderen. We zijn zelden ziek en als we eens wat hebben gaat dat gewoon vanzelf weer over. Maar ik zei dus: tot voor kort. Want de laatste tijd zijn we een beetje aan het klooien met Bo, onze oudste dochter, die onlangs twaalf werd. Ze is steeds zo moe. En ziet zo bleek. En dat is natuurlijk helemaal niet zo raar voor een bijna-puber die drie keer per week sport en net als haar moeder weinig winterproof is, maar toch. Een paar maanden geleden gingen we maar eens naar de dokter en een bloedonderzoek bracht de geruststellende verklaring: bloedarmoede. Ze kreeg een drankje. Na inmiddels zes weken dagelijks ijzer slikken, zien we echter geen enkele verbetering. Z...

Er is weer eens een tijdperk ten einde. Televisiegewijs (of eigenlijk dvd-gewijs) stond bij ons het afgelopen half jaar in het teken van Merlin , de vijf seizoenen tellende televisieserie van de BBC over de jonge jaren van Merlijn en Koning Arthur. Hoewel het officieel een jeugdserie (13 -15) is en niemand in ons gezin in die leeftijdscategorie valt, hebben we er enorm van genoten met z’n allen. Want wát een leuke (spannende, mooie, grappige) serie! KLIK!!! Vandaag zagen we de aller-allerlaatste aflevering. En nu zijn we collectief in een gat gevallen. *Huil* Ik moet het maar opbiechten, ik heb een guilty pleasure: ik ben gek op de Arthur-sage. Camelot, de Pendragons, Morgana, Guinevere, de ridders van de Ronde Tafel; Parcival, Gawain, Lancelot, paarden, magie.... Pure romantiek…zucht. Guilty. Haha. Ik was pas in de bibliotheek en daar hoorde ik een moeder tegen haar peuter (met snottebel) zeggen: ‘Nee, Lancelot, dat mag niet, Lancelot. Die boekjes moet je teru...

Toen mijn loopbaan als moeder van schoolgaande kinderen begon, had ik altijd alles onder controle.  Ik was die moeder die altijd als eerste een tasje meegaf met een bordje en een bekertje en bestek, voor het paasontbijt. Een moeder die drie weken voor het schoolfeest al een outfitje had verzonnen voor haar kind, met accessoires en al. Zo’n moeder die maanden voor een verjaardag al begon na te denken over een leuke, originele, traktatie. Die eierdozen en wc-rollen spaarde, voor de knutselhoek. En deze dan ook nog eens daadwerkelijk meebracht naar school, van tijd tot tijd. Bovenal was ik zo’n moeder die altijd alles wist. En daar ook bekend om stond. Andere moeders en vaders belden mij op met vragen als: ‘Wat moeten ze ook alweer mee op schoolreisje? ‘Zijn de kinderen vrij tussen hemelvaart en het weekend?’ ‘Moeten ze regenlaarzen aan naar de schooltuintjes?' Want ik wist die dingen. Eigenlijk heel irritant, als ik het nu zo bekijk. Nja. Er is hoe dan ook zes jaar...

Vroeger keek ik enorm op tegen mensen met een mening. Ik hoopte dat als ik later groot was, ik ook een mening zou hebben. Over politieke issues enzo. Maar helaas, het valt nog steeds wat tegen. Ik blijf ambivalent met betrekking tot veel dingen. Zelfs als ik denk dat ik vol vuur ergens iets van vind, ben ik gemakkelijk op andere gedachten te brengen, met valide tegenargumenten. ‘Goh ja, daar zit ook wel weer wat in,’ denk ik dan. (Ik zou echt een vreselijke rechter zijn.) Zo voelde de afgelopen week de lichte druk om ook iets te zeggen over Zwarte Piet, maar ik wist dus niet zo goed wát. Want ik heb er eigenlijk niet echt een mening over. Zo’n zwart knechtje in een glimmend pekske , met gouden ringen in zijn oren, het is op z’n minst dubieus. Waarom zouden we dat nou per se willen, als het blijkbaar een grote groep mensen kwetst? Aan de andere kant, kan ik me de verontwaardiging van Sinterklaasliefhebbers (voor wie hun geliefde feest over het algemeen niets met discriminatie...

Ik zal het maar opbiechten, ik was nooit de vrolijkste mensch op aarde. (Wel altijd lollig, want ik heb gelukkig humor; zij het dan weer niet van de lichtste soort.) Mijn beeld van de mensheid is nogal pessimistisch. Ik kan daar allerlei redenen voor verzinnen, maar laten we het maar houden op mijn karakter. Over kinderen krijgen had ik nooit serieus nagedacht. Niet dat ik ze perse niet wilde, maar ik zag het gewoon niet echt als iets voor mij. En daarnaast vroeg ik me ook wel eens af of het eigenlijk wel een goed idee was, om kinderen op deze 'verdorven wereld' te zetten. Maar op een bepaald moment, vlak voor mijn dertigste verjaardag, was ik plotseling en onverwacht zwanger. En alles veranderde. Alles. Met name mijn wereldbeeld; ik zag ineens alles zonnig. Lelijke wereld? Nee, man, práchtig! Die baby in mijn buik maakte alles mooi. Mijn gedachten veranderden van: Is het nog wel verantwoord om een kind op deze aarde te zetten?  in: Voortplanten, dat is nou eenmaal ...

Ik was bij een vriendin. We gingen lunch maken. Voor ons een salade, pannenkoeken voor de kinderen. ‘Zal ik de pannenkoeken bakken?’ vroeg ik. ‘Ik kan namelijk heel goed pannenkoeken bakken.’ Ik liet er vier aanbranden. Aan tafel sprak ik: ‘Sommigen zijn een beetje zwart, jongens, sorry.’ ‘Ik dacht dat jij zo goed pannenkoeken kon bakken?’ grijnsde mijn vriendin. ‘Nja,’ zei ik. ‘Maar jij leidde me af.’ En toen kwam het. ‘Weet je eigenlijk dat jij dat heel vaak zegt? Dat je ergens heel erg goed in bent?’ Oeh. Dit voelde zomaar ineens als een aanval. En ik begon koortsachtig te piekeren. Had ze gelijk? Zeg ik heel vaak dat ik ergens goed in ben? Ja, misschien wel. Maar nooit over de wezenlijke dingen! Juist niet! Ik vind mezelf namelijk nog lang niet goed genoeg! Ik zou bijvoorbeeld nooit zeggen: 'Ik kan echt zo goed schrijven!' Of: 'Ik ben toch zo’n goeie moeder.’ Nee zeg, dan moet er moet nog heel wat gebeuren. Maar inderdaad, ik zeg wel: ‘Ik kan heel goed ...

Kijk, ik vónd het al eng. Zo ver weg. Naar de andere kant van de wereld, in mijn eentje. En het risico waaraan ik mijn gezinsleven bloot stel! Wat als mijn vliegtuig neerstort? Maar goed, daar was ik al zo’n beetje doorheen. (Het schijnt dat het risico om neer te storten met een vliegtuig vrij klein is.) Maar sinds afgelopen woensdagavond ben ik weer volop in paniek. Sinds ene van de pot gerukte Noord-Koreaan loopt te verkondigen dat hij met kernbommen gaat gooien. Ik kan dat risico niet plaatsen. Ik kan er geen kansberekening op loslaten. Een vriend die ik verstandig acht, smste me: Het risico dat Noord-Korea een bom gaat gooien op Hawaii is groter dan de kans dat je vliegtuig neerstort, maar nog steeds best klein . Ah. Okee. Dat is….nja. Ik weet niet. Ik ben best geneigd (dat is immers in mijn voordeel) te denken dat het heus wel los zal lopen. Maar toch word ik een beetje moe van mensen die zeggen: ‘Aah joh, een mens lijdt het meest aan het lijden dat hij vreest.’ ...

Er gaat iets mis. De tijd gaat te snel. Nog 7 keer zo’n sprongetje van 5 dagen en ik zit al in het vliegtuig. En dat kan niet! Want ik moet nog zoveel! En dan bedoel ik niet dat ik nog heel veel moet werken en geld verdienen (!) en dingen met de kinderen doen – want dat ook allemaal – maar dat ik me nog moet voorbereiden! En daarmee bedoel ik dan weer niet dat ik nog een visum moet aanvragen, boeken op mijn e-reader zetten en bedenken wat ik mee ga nemen – want dat ook allemaal – maar meer psychologisch: Ik ben nog niet zover. Het verhaal is nog niet ver genoeg af. Maar de apotheose nadert: op Hawaii wordt het laatste hoofdstuk geschreven, hoe dan ook. Dus ho! Stop de tijd. Misschien vermoedde u al zoiets: ik ga niet zomaar op reis. Het is niet voor de lol, hoewel ik er uiteraard zo hard mogelijk van ga genieten. Een zijsprongetje. Toen Susy een paar jaar geleden besloot een week naar Bali te gaan – alleen, zonder man en kinderen – en hiermee een bepaalde discussi...

‘Hoe kán dat’ riep Bo uit, ‘mijn twee lievelingsliedjes staan op nummer 1 en 2 in de top veertig!’ (We hebben het hier over Scream and Shout en Year of Summer .) ‘Nouja, wat toevállig,’ zei ik. Maar zo toevallig vond ik het eigenlijk helemaal niet. Eerder logisch. En fijn, ook wel. Want als je elf bent en je lievelingsliedjes staan op nummer 1 en 2 van de top veertig, dan klopt alles. Dan is de hele wereld in balans. Waarmee ik niet wil zeggen dat voor Merlijn de wereld niet in balans is. Integendeel. Maar op een minder voor de hand liggende wijze. Onze zoon, onze Merlin in the middle , is een beetje een atypisch kind, namelijk. En nou hoor ik u denken: ‘Nee, Novy, jij bent lekker normaal!’ En ja, nee, goed, maar ik bedoel dus: zo atypisch dat ik hem niet kan volgen. Ik vind hem wel heel interessant. Dat wel. Zo luistert hij het liefst naar jazz. Hij draait Miles Davis, Oscar Peterson, Chet Baker, alle oude platen van Henk. Absurd! Dat heeft hij dus echt niet van mij. I...

Terwijl Little Miss Sunshine in de dvdspeler zit te wachten tot een van ons op play drukt kijken we naar The Sound of Music. Dat gebeurt me nou altijd, met die film. Ik kan geen andere film opnoemen die zulke sterke tegenstrijdige gevoelens bij me oproept als The Sound of Music. Ik ga zo ongeveer over mijn nek van dat preutse gekwezel in die bergen, anderzijds kan ik de romantiek ervan niet weerstaan. Blijkbaar. Zo heb ik hem dus al zeker vijfentwintig keer gezien. (De eerste keer zag ik hem overigens niet; het was in de bioscoop in het dorpshuis, tijdens een kinderfeestje en ik had mijn bril niet bij me – misschien is het daar wel misgegaan bedenk ik nu.) Ik geef het maar gewoon toe: ik beleef een heimelijk genoegen aan het meezwijmelen met The Sound of Music. Ook al heeft mijn lieftallige echtgenoot het mooiste liedje van de film dan voorgoed voor me verpest. Door vijftien jaar geleden in plaats van ‘Edelweiss, Eidelweiss’, te zingen: ‘ Edelweiss, die Suppe ist heiss ’ te ...

NASA: "For any claims of disaster or dramatic changes in 2012, where is the science? Where is the evidence? There is none, and for all the fictional assertions, whether they are made in books, movies, documentaries or over the Internet, we cannot change that simple fact. There is no credible evidence for any of the assertions made in support of unusual events taking place in December 2012." Dus. Geen paniek. Gewoon even leuk een filmpje kijken. (Bekentenis: Ik krijg dus altijd zo’n heimwee van Hair! Naar de sixties. Want ik was daar ook, in een broek met wijde pijpen en een bikinibovenstukje met kraaltjes en met LSD onder mijn tong.) 

Vandaag valt er weer wat te lachen op dit weblog, mensen! Het is echt hi-ha-hilarisch! Als u van leedvermaak houdt, tenminste. Weet u nog dat ik een ticket naar Hawaii kocht?  Ja, dat weet u vast nog wel. Dat was gisteren , immers. Ik hoef dan ook niet meer te vertellen dat ik het nogal een dingetje was, voor mij. Want zóveel geld uitgeven, geld dat we de komende maanden eigenlijk helemaal niet kunnen missen, dat gaat me niet in de koude kleren zitten. Maar ik had het gedáán. En ik was trots op mijn doortastendheid. Vanmorgen werd ik wakker en pakte mijn iPhone. Er was een mailtje van mijn zusje. Ik dacht nog: wat toevallig! Want ik heb haar nog helemaal niet verteld dat ik een ticket heb! Heeft ze misschien mijn blog gelezen? En toen las ik de eerste regel. Wacht nog even met een ticket boeken, want rond mijn verjaardag ben ik waarschijnlijk in Portugal! Het was alsof al het bloed uit me wegtrok. Alle energie stroomde hop, dwars door het bed, zo de vloerbedekk...

We gaan allemaal een keer dood. Ik ook. Dat heb ik redelijk geaccepteerd, geloof ik. Het is nu eenmaal zo, hè. Veel meer dan dat ik moeite heb met dit gegeven  an sich , vind ik het griezelig dat ik niet weet HOE ik dood ga. Heeft u dat nou ook? Ik kan daar echt van wakker liggen. Misschien kom ik wel onder een bus, morgen. Of krijg ik volgend jaar plotseling een hersenbloeding midden in de Albert Heijn. Misschien val ik op mijn zesenzestigste in een ravijn tijdens een bergwandeling, of zak ik in elkaar tijdens een hardloopwedstrijd. Of bezwijk ik in 2038 aan een salmonellavergiftiging. Of drie jaar eerder al, aan de complicaties van een blindedarmoperatie. Het zou ook kunnen dat ik op mijn eenennegentigste sterf van ouderdom, in mijn eigen bed, met een glimlach op mijn lippen. Maar wie weet ben ik dan al lang van het Hilton gesprongen. Je weet het niet. Ik weet het niet. Het kan een darmperforatie zijn waaraan ik doodga, of een slangenbeet. Ik kan verzuipen in de Noordzee, ...

Toch nog even over die Armstrongs, hoor. Want wat was dat een malle avond, vorige week! Ik heb echt krom gelegen van alle twitterberichten en de rare verhaspelde krantenberichten. En ik was blijkbaar niet de enige . Hoewel ik het dan wel weer jammer vond dat mijn tweet niet was opgenomen in de lijst, terwijl ik toch echt een van de eersten was met een reuzeleuk grapje. Dat me overigens weinig virtuele lachsalvo’s opleverde. Gelukkig kreeg ik even later toch nog twee DM’s van mensen die respectievelijk ‘hadden moeten lachen’ en ‘in hun broek hadden gepiest van het lachen' en volgde er ook nog een bijzonder goeie retweet: Het klopt; ik snap er ook niet zoveel van. Ja, het is vreselijk natuurlijk. Neal Armstrong is dood. En die was nog op de maan! Ja man, op de maan! We waren op de maan! !! !!! Nu weet ik niet hoe dat bij u is, maar ik sta daar redelijk neutraal tegenover. Nou, dan waren we op de maan. En wat dan nog? Ik heb niet het idee dat we daar nou echt ve...

Kent u het programma ‘ De slimste mens '? Of beter gezegd, kent u de app al? Jawel, na wordfeud, drawsomething en songpop heb ik weer een nieuwe tijd- en aandachtverslindende bezigheid: het spelletje ‘De slimste mens’ op mijn iPhone. Nou, ik kan u vertellen aan de hand van een bedroevend lange lijst met verloren games: ik ben hem niet, die slimste mens. En ik snap daar niets van, want dat verhoudt zich slecht met mijn score op de officiële IQ test die ik ooit maakte. Misschien moest ik toch eens wat meer aandacht gaan besteden aan het behoud van mijn hersencellen in plaats van.. nja, enfin. Ik zou me natuurlijk gewoon helemaal niet bézig moeten houden met die verslavende ongein op die telefoon! Ik heb daar helegaar geen tijd voor, neen! Ik schrijf namelijk een boek. Uh-huh, een boek. (...) Ik heb overwogen dit stiekem nog wat voor mezelf te houden, omdat u nu natuurlijk voortdurend gaat vragen ' Issie al af? ’ maar ja; ik ken mezelf langer dan vandaag: ik kan zulks ...

Bijna al mijn en onze vrienden zijn artiest (beeldend kunstenaar,  toneelspeler,  cabaretier,  muzikant) of hebben op zijn minst een creatief beroep. Dat is een enorme rijkdom, mag ik wel zeggen.  En ik vraag me regelmatig af - maar waarschijnlijk vindt u dat stom - waaraan ik het heb verdiend, met mijn eigen gebrek aan scheppende creativiteit. ( Maar Novy, jij schrijft toch? O ja. Dat is zo. Maar dat vind ik blijkbaar een minder artistieke kunstvorm. Ik beschouw mezelf niet als kunstenaar; ik heb bovendien, buiten mijn blog  - dat u natuurlijk gaarne als kunst mag beschouwen - nog nooit een echt kunstwerk ( lees: boek ) afgeleverd en een kunstenaar bestaat toch bij gratie van zijn werk.)  Goed. Maakt ook niet uit.  Blijkbaar hou ik gewoon van kunstenaars. En zij van mij. Maar heel soms hè, dan begint er ineens iets te kriebelen. Dan wil ik ineens iets maken. Voor iemand. En dat is dus echt maar heel zelden, hoor.  Zo eens in de twee ja...

Ja sorry hoor. Ik heb het druk. Met dingen. Ons huis, dat we deze maand eindelijk echt te koop gaan zetten. Onze jongste dochter, die afscheid neemt van de peuterspeelzaal en vanaf maandag naar de basisschool gaat. Haar verjaardag, die we zondag gaan vieren. Merlijn, die sinds gisteren geen gips meer heeft, maar sinds vandaag ook geen grote-teennagel, nadat een vriendje de deur over zijn voet schraapte. Bo, die de komende week nog 372 keer moet trainen en 8 keer moet optreden met haar circusgroep. Henk, die werkmatig van festival naar festival vliegt (nah: hij gaat zelfs naar Pinkpop). En ik zei de gek, die zich drie slagen in de rondte werkt om genoeg geld op de wal te slepen, met zo links en rechts een schrijfopdracht en mijn nieuwe ‘baantje on the side’. Waar ik nodig eens iets over moet vertellen. Maar niet nu. Nu vertel ik iets anders. Ik heb jeuk, namelijk. Een bijzonder vervelende, onverklaarbare jeuk. Overal, maar vooral op mijn rug en buik. Er is niets te zien. Geen bul...