NOVY

Ik liep laatst op de Grote Markt met mijn 11-jarige dochter. ‘Hoe laat is het?’ vroeg ze en ik antwoordde: ‘Kijk, daar staat de Martinitoren.’ Ze staarde even in verwarring naar boven en siste toen verontwaardigd: ‘Mam, je weet toch.’ Oja. ‘Kan je nou nog steeds niet klokkijken?’ vroeg ik op een beetje verwijtende toon, terwijl ik me afvroeg of ík misschien niet juist degene was die hier een opvoedpuntje had laten liggen. Want eigenlijk wist ik een tijd geleden al dat ze er moeite mee had, maar had daar nooit meer zo aan gedacht. Een gezinslid dat niet kan klokkijken? Er gaan maanden voorbij zonder dat je er iets van merkt, met overal digitale klokken in huis, op de iPad, de wekkerradio, de magnetron en de oven. Niet kunnen klokkijken is heel makkelijk te verbergen. En je kunt er prima mee leven. Vraag maar aan Bo. Lees verder op Thuis in onderwijs .

De school is weer begonnen. De kerstboom bij de entree is weg, het licht schijnt weer gewoon op volle sterkte, Jingle Bells klinkt niet meer uit de speakers. Alles is weer lekker gewoon. Hoewel, toch niet helemaal. De laatste week voor de kerstvakantie stond namelijk niet alleen in het teken van diners en musicals, we namen ook afscheid van de conciërge; het gevolg van het besluit van hogerhand om gesubsidieerde banen massaal af te schaffen. Het is allemaal niet zonder slag of stoot gegaan, hoor. De school en de leerlingen hebben zich flink verweerd tegen de beslissing, er is een demonstratie geweest en er waren spandoeken met ‘Rob moet blijven’. Maar het mocht allemaal niet baten en nu is hij dus weg. En een school zonder conciërge, dat is als een digibord zonder stekker. Lees verder op Thuis in Onderwijs .

Er is weer wat nieuws. Vorig jaar is de school van mijn kinderen overgegaan op het continurooster. Daarbij zijn de schooldagen niet verdeeld in een ochtend- en een middagprogramma, maar gaan ze in één ruk door, onderbroken door een tweetal korte pauzes. Een uitkomst voor warhoofdige moeders zoals ik. Nooit meer hoef ik te bedenken welke dag het vandaag is en hoe laat ze dan ook alweer uit school komen . Héérlijk. Naast alle sport- en speelafspraken en alle andere dingen die ik moet onthouden zijn de schooltijden tegenwoordig een constante factor in het leven: gewoon elke dag van 8:30 tot 14:00. Ook op woensdag, dus. En geen overblijf meer! Dat scheelt ons een hoop geld en de kinderen ergernis, want dat overblijven vonden ze maar niks, geloof ik. Nu eten ze om twaalf uur gewoon een broodje in het bijzijn van de eigen leerkracht, net zo makkelijk en veel minder onrustig. Ik vind het een uitkomst. Maar daar gaat dit nu niet over. Lees verder op Thuis in Onderwijs .

Pff. Opvoeden is moeilijk. Daar was ik natuurlijk al voor gewaarschuwd door de mama-tijdschriften, maar omdat in die tijdschriften ook stond dat baby’s voor gebroken nachten zorgen en dat met de juiste oefeningen je buik heus zo weer plat is, dacht ik dat het met dat opvoeden ook wel mee zou vallen. Gewoon een beetje consequent zijn en je kroost met respect behandelen en je krijgt schátten van kinders. Dat dacht ik. En dat ging in het begin nog best aardig ook. Maar ja, toen waren ze nog klein. En kon ik zinnetjes beginnend met ‘Ik wil’ nog ludiek pareren met: ‘Oh dus jij wil een ijsje? Nou, ik wil een zeilboot/tien miljoen op de bank/een huis op het strand en een gevlekt paard.’ Vinden ze niet meer grappig. Die tijd is voorbij. Opvoeden is tegenwoordig vooral ‘nee’ zeggen. Heel vaak ‘nee’ zeggen. Lees verder op Thuis in Onderwijs . KLIK

Het is winter, mensen. Poeh. Ik zie temperaturen van -22,8 voorbijkomen op de weerberichten. En dat is koud hoor. Voor mij in elk geval; ik vind 22,8 graden boven nul over het algemeen nog niet warm genoeg. Ik heb het niet zo op de winter. En helemaal niet meer sinds ik de laatste jaren hoofdpijn krijg als er sneeuw in de lucht hangt. Geen vreselijke hoofdpijn, geen 'ik kan alleen maar liggen in een stille kamer met de gordijnen dicht', maar toch. Zo'n zwaar gevoel, dat pijn wordt, als ik mijn hoofd beweeg. Of met mijn ogen draai. Nja. Vandaag zijn we toch maar gaan sleeën en schaatsen. De zon scheen en de -10 van vanmiddag had een gevoelstemperatuur van -2; veel beter dan het omgekeerde van de laatste tijd. En het was hartstikke leuk. Kijk maar. (Mijn schattige kinderschaatsjes.) Oja, en dan nog even dit. Ik krijg binnenkort een heuse column. Op een webmagazine over het basisonderwijs . En daar moet een foto bij van mij, liefst met kinderen,...