Doorgaan naar hoofdcontent

De tandenfee, dat ben ik


Bij mijn pogingen het aantal verplichte leugens die onvermijdelijk horen bij het opvoedingsproces tot een minimum te beperken, is iets gruwelijk misgegaan.
Weet u nog wat ik zo’n drie maanden geleden schreef over Sinterklaas? Dat ik uit sociaal wenselijke overwegingen bereid ben dat spel mee te spelen, maar bij wijze van compromis het bestaan van de kerstman, de paashaas en de tandenfee direct naar het rijk der fabelen heb verwezen?
Ik had daarbij zorgvuldiger te werk moeten gaan, zo bleek gisteren.

‘Weet jij eigenlijk,’ zei vriendin AJ, die tevens de moeder is van een vriendinnetje van Bo en van een vriendje van Merlijn (heel praktisch), ‘dat Merlijn denkt dat jij de tandenfee bent?’

‘Ja,’ zei ik lachend, ‘hij bedoelt dat hij weet dat ik het ben, die een euro onder zijn kussen leg als hij een tand wisselt.’

‘Neenee,’ zei AJ, ‘hij denkt dat jij DE tandenfee bent.’

Ze had hem even daarvoor vanuit een naastgelegen kamer horen praten tegen haar zoontje, toen deze – zo begreep ze – hem de jampot had laten zien met de muntjes die zijn melkgebit hem tot nu toe had opgeleverd.

‘Dat geld heb je van mijn moeder gekregen’ had Merlijn gefluisterd. ‘Mijn moeder is de tandenfee. Maar ik weet eigenlijk niet of ik dat wel mag vertellen.’
‘Echt waar?’
‘Ja. Echt. Mijn moeder is de tandenfee. En daarom moet ze ’s avonds heel vaak weg.’

Hè?
Oh! Ja: dat had ik inderdaad gezegd. Dat ik de tandenfee ben. Me niet realiserend dat mijn metafoor letterlijk zou worden opgevat.
‘Wees maar niet bang,’ had ik hem gerustgesteld, toen hij een tijdje geleden schoorvoetend zijn eerste melktandje onder zijn kussen schoof. 'Er komt heus geen vreemd vrouwelijk wezen je kamer in zweven vannacht, om je tand op te halen. Want ik ben de tandenfee, ik kom je als je slaapt een muntje brengen. En je tand zal ik laten liggen, goed?'

Wow.
Mijn zoon denkt dat ik de tandenfee ben.
Zijn moeder vliegt ‘s nachts als een soort supergrover door de lucht, van slaapkamer naar slaapkamer, om overal ter wereld melktandjes te verzamelen. Wat vét!


Ik zie nu al op tegen de dag dat hij ontdekt dat ik een heel wat minder avontuurlijk dubbelleven leid.

Reacties

Cisca zei…
Haha, wat ontzettend grappig.

Maruh, wat doe je nu precies elke avond?
gewebkijk zei…
o, wat een mooi verhaal,
dat moet je koesteren...
Anita zei…
wat superlief zeg. zit hier helemaal te smelten op de vroege morgen.
Ilse zei…
oh geweldig is dit , wat een scheet die jongen van je.
Door zei…
Dat dacht de dochter van mijn vriendin ook. Ze zei exact hetzelfde! Geestig!
Manon zei…
Ooh, wat schattig.

Ik heb Anne laatst een illusie moeten ontnemen: ik heb geen toverbodywarmer waarmee je alles wat in de zakken zit kunt laten verdwijnen :-). Het ding moest weg i.v.m. de nieuwe kapstokken en ze vroeg met grote ogen: Je doet je tóverbodywarmer toch niet weg?

Tja, toen moest ik wel. Bekennen.
Astrid zei…
hahaha, en juist jouw zoon denkt dit. Briljant. Novy-aversie tegen leugens-is de tandenfee...

Overigens past het erg goed bij je, tandenfee. Is dat niet wat vermoeiend? En vlieg je ook naar Belgische kindjes?
Anoniem zei…
haha, ik heb aan die onzin ook nooit echt meegedaan. Ik had zelf nog nooit van een tandenfee gehoord. Tot ze me vertelde dat kinderen hadden gezegd dat ze de tand onder het kussen moest leggen en de tandenfee kwam.

Ik ben ook niet van de paashaas en kerstman, sinterklaas is erg genoeg dat gelieg.
Kerstcadeautjes komen van opa en oma en ons en en de paaseieren worden ook verstopt door ons of opa en oma.

Het idee hun te moeten vertellen dat een paashaas eiren gaat verstoppen... nee zal wel aan mij liggen maar dat vindt ik echt te gek voor woorden.
In die tijd staan er dan ook van die verkleden mannen als paashaas.. alsof kinderen daar in geloven!
Vita zei…
Kostelijk! Dat is ook tijdens de beroep-dagen op school vast een knaller. Is jouw vader accountant? Pfff, MIJN moeder is de tandenfee. Dus.
Anoniem zei…
Hahaha!
Wat een lieverd is het toch, die Merlijn!
Op zich niet vreemd gedacht, hij als klein tovenaartje Merlijn MOET wel een feeenmoeder hebben.

liefs Muts Moniek
Ps. hier is gisterenavond het grotemensengeheim rond Sinterklaas uitgekomen. Ik vond dat ze er aan toe was.

Haar vraag; `bestaat Americo dan wel??
Mijn antwoord; nee, dat is een verklede beer!
(hier moesten we beiden zo om lachen dat de lichte teleurstelling zo oploste in het niets)
Dat is een stoer beroep zeg!
baasbraal zei…
Ik zit hier hardop te schateren!!! Ze halen er toch altijd iets anders uit dan je denkt. Ik had iets minder leuks: toen ik in verwachting was van de derde, had ik de kinderen vast verteld dat ze dan even weg moesten(bij iemand anders slapen) als de baby geboren werd. Mijn zoontje had in zijn omgeving alleen maar mensen gezien die twee kinderen hadden en dacht dat er 1 weg moest als een derde kind geboren werd. Maanden heeft hij lopen piekeren en hopen dat het toch maar NIET hij zou zijn die weg moest, maar zijn zusje. Gelukkig kwam het er nog voor de bevalling uit.....
Manon zei…
Haha, ik bedenk me ineens dat je ook al een ELF bent, geen wonder dat je het zo druk hebt: moeder, ondernemer, elf, fee....
yvette zei…
whoehahahaha! in één woord geweldig!!
Limoentje zei…
Wat een mooi verhaal!!
sanneke zei…
Oooh, en dan heb jij dus ook een bijpassend tandenfee-pakje. WOW!
NOVY zei…
@Cisca: ehm. Nou. Iets dat veel minder avontuurlijk is en tot de verbeelding spreekt.
@Astrid: Over de hele wereld. Denk ik.
@Moniek: haha, het paard van Sinterklaas een verklede beer. :).
@Baasbraal: ojee. Eigenlijk wel heel zielig ook, dat hij met die angst heeft rondgelopen...
@Natasja: Oja. Een elf was ik ook nog. Maar dat kost me niet zoveel tijd. En geeft bovendien energie.
@Sanneke: meerdere!
Judith zei…
Haha, wat een geweldig verhaal, kan nauwelijks wachten tot mijn kinderen die leeftijd hebben. De combinatie van alles letterlijk nemen en magisch denken kan volgens mij van alles opleveren :-)
inge zei…
o wat schattig =) ik wil ook DE tandenfee zijn, kan wel toch, worden we collega's ; )
janke zei…
ik heb ook altijd gedacht dat jij snachts langs kwam! is dat nu wel of niet waar?
Mrs. T. zei…
Wat een prachtig verhaal. Dit wordt een klassieker! Wedden?
Ik ben erg benieuwd naar je échte dubbelleven!
quirk zei…
Wahahahahahahahahahahahahaha!
Jools zei…
Manlief en ik zitten hier hardop te lachen. Dit is een verhaal om IN te lijsten.
Anoniem zei…
Oh wat zoet! Hij heeft je echt op een voetstuk staan.

Maar he, stoer is het wel als je moeder de tandenfee is!

Prachtig verhaal!
Nicole zei…
Wat een prachtig verhaal. Je staat vast in heel hoog aanzien bij je zoon!
Hey lieve YV! Of NOVY!

Wat heeeeeerlijk een schoonmaker! Ik heb alles maar eens even doorgelezen! DIE LOIS! Die BO! Die MERLIJN! Jeetje, blij weer even bij te zijn!

Goed, ik ga een dutje doen!

DIKKE KUS!!!!!
Saralien zei…
Ik zie je wel komen he, http://mamma-lien.blogspot.com/2010/03/tandeloze-tijgers.html

(-;
NOVY zei…
@Nicole: nog wel.
@Mammalien: don't wait up :).

Populaire posts van deze blog

Nog 33 dagen tot Hawaii/Hawaï

Ik vrees dat ik u de komende maand dood ga gooien met geleuter over Hawaii. Nog even en u denkt: mens, ben je nou nog niet weg? Het spijt me. Maar aangezien ik ter plaatse nogal verstoken zal zijn van wifi, heeft u straks lekker drie weken rust. (Ik weet het trouwens wel, hoor. Dat in het Nederlands Hawaii eigenlijk zo moet worden geschreven: Hawaï. Niet met dubbel i, maar met één i, met stipjes. Vind ik ook eigenlijk mooier. Maar om een wat duistere reden heb ik op een bepaald moment gekozen voor de Amerikaanse schrijfwijze en nu hou ik daar maar zo'n beetje aan vast. Als u het erg vervelend vindt, dan mag u best  telkens als u Hawaii leest, dit in gedachten vervangen door Hawaï.) Maar wat ik dus wou zeggen: op de gangbare wereldkaart lijkt Hawaii al best heel spannend en ver weg enzo, maar gisteren stuitte ik op een wereldkaart waarbij de globe op een andere manier is losgeknipt, oftewel de zogenaamde Pacific-centered wereldkaart: Oeh. Das écht wel midden in de zee....

Het leven is een gedoetje and then you die

Ik denk de laatste tijd aan niemand zoveel als aan wijlen onze Dichter des Vaderlands  René Gude . Dat komt omdat ik het leven momenteel weer eens nógal een gedoetje vind. Ik heb het woord overigens niet van René Gude geleerd, ik gebruik het al heel lang, maar tegenwoordig moet ik daarbij dus altijd aan hem denken; hij heeft het woord bestaansrecht en verdieping gegeven. Het zou bijna tragisch kunnen zijn, als het niet zo fantastisch was! Ik bedoel: dat een filosoof, iemand de een groot deel van zijn leven heeft gewijd aan het bestuderen van de grote vragen des levens, uiteindelijk herinnerd gaat worden als de filosoof die zei dat 'het leven een gedoetje is'. Geniaal. Want dat is het namelijk gewoon! Uitgekleed en ontdaan van alle ‘bedoeling’ en opsmuk is het leven niet meer dan een gedoetje. Je zou zelfs rustig kunnen zeggen: een gedoe. Maar dat doen we niet, als we beschaafde mensen zijn, we zeggen: gedoetje. Niet om het te bagatellisere...

Stuk

Ik blogde voor het laatst op 17 juni : de dag voor ik 45 werd. Nog een dag eerder was mijn leven ingestort, maar ik was nog in de ontkenning. Dus ik schreef maar gewoon een stukje, over de publieke waan van de dag. Het was de laatste stuiptrekking, voorlopig. Want mijn leven was ingestort, en al snel was daar geen ontkennen meer aan. Mijn man, mijn echtgenoot, de vader van mijn kinderen, was vertrokken. Weggegaan en niet teruggekomen. (Het verwarrende was dat hij intussen op zijn beurt beweerde dat ik hem het huis uit had gezet. Wat me geen goed teken leek; als je het daarover al niet eens bent, dan kon het nog wel eens een zware dobber worden.) Nou moet ik toegeven dat ik inderdaad de woorden ‘ik wil je niet meer zien’ had uitgesproken, maar dat leek me eerlijk gezegd geen reden waarom hij de volgende dag niet op de stoep had kunnen staan met een bos rozen en excuses. (De woorden ‘ik wil je niet meer zien,’ zegt men doorgaans niet zomaar, immers.) M...