Doorgaan naar hoofdcontent

Saved by a salamander

"Mensen zijn net koeien. Met hun koppen naar de grond gebogen en de blik omlaag grazen ze zich vol en bespringen ze elkaar. In hun begeerte naar steeds meer, trappend en stotend met hun horens en hoeven van staal, doden ze elkaar, uit onvrede omdat ze met onechte dingen het vergankelijkste deel van zichzelf vullen, waar niets beklijft" (Plato)

Doordat ik momenteel danig in beslag wordt genomen door een probleem in de familiaire sfeer (geen zorgen; met ons eigen gezin is - op een paar mega-muggenbulten na - alles dik in orde) heeft het verdorie alweer een week geduurd sinds ik iets van me liet horen.
En ik maak van álles mee hoor, nee heus, het ontbreekt me alleen aan de tijd en de juiste toon om erover te verhalen.

Maar nu dan toch een poging.
Misschien moet ik allereerst even van de gelegenheid gebruik maken om mijn vrienden en AJ in het bijzonder, te bedanken voor het mij voortdurend - omdat ze het beste met me voorhebben - meeslepen naar voorstellingen/concerten/films die ik moet hebben gezien - want zelf weet ik dat nooit zo goed.

Gisteren was ik hier. Klik
En hoewel ik meestal na een voorstelling redelijk snel weer over ga tot de orde van de dag (Nou, dat was leuk/mooi/interessant.....biertje anyone?) was ik ditmaal overdonderd. Van mijn sokken geblazen. Zwáár en zwáár onder de indruk. Zo erg, dat ik nu, terwijl ik erover schrijf, wéér kippenvel krijg.
Was het de locatie, de melancholieke sfeer, het acteerwerk, het prachtige decor, de effecten, de bezieling waarmee het stuk is gemaakt? Was het het beklemmende thema, waardoor ik na afloop knipperend en slikkend en vechtend tegen mijn tranen terug wandelde door de fabelachtige fabriek? Geen idee. Alles bij elkaar waarschijnlijk. Hoe dan ook, gelukkig was daar toen Zwelgje. Thank god for Zwelgje.



Nee, maar serieus. Het stuk speelt nog tot en met 10 april en ik kan alleen maar zeggen: als u enigszins in de buurt woont, probeer kaartjes te bemachtigen.

Reacties

sanneke zei…
Ik kan me voorstellen dat het heel indrukwekkend was, zo in die fabriek. En dat ik er zelf ook zo naar toe zou willen. Ik hou van muziek/ervaring/kunst die je van je stuk brengt, je wereld even laat schudden of juist even stil doet staan.
Had je de fotoreportage over 'De Toekomst' gezien in het VK Magazine van 19 maart?
NOVY zei…
@Sanneke: ja. Maar wel heel stom dat er niet werd gelinkt naar de voorstelling! Gemiste kans.
sanneke zei…
Beetje dom inderdaad.

Populaire posts van deze blog

Nog 33 dagen tot Hawaii/Hawaï

Ik vrees dat ik u de komende maand dood ga gooien met geleuter over Hawaii. Nog even en u denkt: mens, ben je nou nog niet weg? Het spijt me. Maar aangezien ik ter plaatse nogal verstoken zal zijn van wifi, heeft u straks lekker drie weken rust. (Ik weet het trouwens wel, hoor. Dat in het Nederlands Hawaii eigenlijk zo moet worden geschreven: Hawaï. Niet met dubbel i, maar met één i, met stipjes. Vind ik ook eigenlijk mooier. Maar om een wat duistere reden heb ik op een bepaald moment gekozen voor de Amerikaanse schrijfwijze en nu hou ik daar maar zo'n beetje aan vast. Als u het erg vervelend vindt, dan mag u best  telkens als u Hawaii leest, dit in gedachten vervangen door Hawaï.) Maar wat ik dus wou zeggen: op de gangbare wereldkaart lijkt Hawaii al best heel spannend en ver weg enzo, maar gisteren stuitte ik op een wereldkaart waarbij de globe op een andere manier is losgeknipt, oftewel de zogenaamde Pacific-centered wereldkaart: Oeh. Das écht wel midden in de zee....

Stuk

Ik blogde voor het laatst op 17 juni : de dag voor ik 45 werd. Nog een dag eerder was mijn leven ingestort, maar ik was nog in de ontkenning. Dus ik schreef maar gewoon een stukje, over de publieke waan van de dag. Het was de laatste stuiptrekking, voorlopig. Want mijn leven was ingestort, en al snel was daar geen ontkennen meer aan. Mijn man, mijn echtgenoot, de vader van mijn kinderen, was vertrokken. Weggegaan en niet teruggekomen. (Het verwarrende was dat hij intussen op zijn beurt beweerde dat ik hem het huis uit had gezet. Wat me geen goed teken leek; als je het daarover al niet eens bent, dan kon het nog wel eens een zware dobber worden.) Nou moet ik toegeven dat ik inderdaad de woorden ‘ik wil je niet meer zien’ had uitgesproken, maar dat leek me eerlijk gezegd geen reden waarom hij de volgende dag niet op de stoep had kunnen staan met een bos rozen en excuses. (De woorden ‘ik wil je niet meer zien,’ zegt men doorgaans niet zomaar, immers.) M...

Het leven is een gedoetje and then you die

Ik denk de laatste tijd aan niemand zoveel als aan wijlen onze Dichter des Vaderlands  René Gude . Dat komt omdat ik het leven momenteel weer eens nógal een gedoetje vind. Ik heb het woord overigens niet van René Gude geleerd, ik gebruik het al heel lang, maar tegenwoordig moet ik daarbij dus altijd aan hem denken; hij heeft het woord bestaansrecht en verdieping gegeven. Het zou bijna tragisch kunnen zijn, als het niet zo fantastisch was! Ik bedoel: dat een filosoof, iemand de een groot deel van zijn leven heeft gewijd aan het bestuderen van de grote vragen des levens, uiteindelijk herinnerd gaat worden als de filosoof die zei dat 'het leven een gedoetje is'. Geniaal. Want dat is het namelijk gewoon! Uitgekleed en ontdaan van alle ‘bedoeling’ en opsmuk is het leven niet meer dan een gedoetje. Je zou zelfs rustig kunnen zeggen: een gedoe. Maar dat doen we niet, als we beschaafde mensen zijn, we zeggen: gedoetje. Niet om het te bagatellisere...