Doorgaan naar hoofdcontent

Me-time, aarzen/kaarsen en een oma

Ik spendeerde wat me-time in de sauna, die ineens was uitgebreid met 65.000 drijvende balletjes in het zwembad, waarmee ik me zoals u snapt enorm heb vermaakt en die – klik - ook gebruikt kunnen worden voor moeilijke sommetjes.

Ik las het boek van Nico Dijkshoorn en vond het mooi, vooral de eerste helft.

Ik marktplaatste nog wat door. (Ik heb nu alleen nog een wasdroger. Wie biedt?)

Ik deed mijn belastingaangifte, voor het eerst als ondernemer. Zonder boekhoudmannetje, gewoon zelf. Eigenwijs. Maar ja: ‘Anything you can do I can do better,’ zong mijn vader altijd, ‘I can do anything better than you.’ En ik vrees dat ik een vleugje van dat gen heb meegekregen.
Ik stoeide me zelfverzekerd door de activa en passiva, de winst- en verliesrekening en de afschrijvingen heen, zonder enige kennis van zaken maar met een degelijke dosis gezond verstand.
Zo.
En kom nu maar door met die teruggaaf, belastingdienst!

Nog even over dat me-time. Dat zeg je natuurlijk niet. Me-time, bah.
Wat wel een leuk woord is, is aarsgewei. Iemand in de sauna had er één, maar dan aan de voorkant.
Geen aarsgewei dus, maar meer een ... schaamgewei?
Trouwens, weet u wat mij dwarszit? Het meervoud van aars is aarzen, net als dat er laarzen, baarzen en vaarzen zijn. Maar waarom is het meervoud van kaars dan in hemelsnaam kaarsen? Met een s?
Leg dat maar eens uit in je inburgeringsklasje.


Ik draai weer eens wat om de hete brij heen.
Ik word een beetje in beslag genomen, de laatste tijd.
Door wat, dat zal ik vertellen.

Haar naam was Petronella van der Wilt.
Ze werd geboren in 1898.
Ze trouwde in 1919, in Utrecht.
Ze overleed in 1934, aan de gevolgen van de geboorte van haar tiende kind.

37 jaar later, in 1971, werd ik geboren.
Petronella was mijn oma.
Het is alles wat ik over haar weet: dat ze 36 werd en tien kinderen achterliet.

En nou is het raar hè, maar ik zou haar zo graag beter willen leren kennen.
Geen idee waar dat ineens vandaan komt.
Maar als u me mist, daar ben ik dus mee bezig.

Reacties

Cisca zei…
Wow. Dat plaatst mijn geblaat over druk, zwaar en funest voor je lijf weer even in perspectief. Tien kinderen in vijftien jaar. Wow.
sanneke zei…
Overpeinzing in bed: 'Dan had ik nu dus al 10 kinderen gebaard. ' 'Ja, niet te geloven.' 'En was ik al dood, dus mocht jij in je eentje 10 kinderen opvoeden.' Hoe zou je opa dat gedaan hebben? Hij moest natuurlijk nog werken ook. Een van die 10 kinderen kan je er vast meer over vertellen, die ene tante?
En wij Nederlamders zijn maar een inconsequent volkje, wat taal betreft dan. Ik vroeg me al af wat jij nou over aarzen en kaarsen ging schrijven, maar het bleek maar over een taalkwestie te gaan. Gelukkig.
Susy zei…
Djiezes fokking hallelujah.
Tien.
*gepaste stilte*

Ja. Snap ik, van dat beter leren kennen.
Ik heb veel van mijn (ene) oma meegemaakt, daar ben ik blij om.
Maar ik had het zo leuk gevonden als ze mijn kinderen nog had leren kennen.

Paas. Pazen. Pasen.

Hebben we nog tijd voor elkaar?
Straks met Pazen?
De oma van Luc, de moeder van zijn vader, baarde ACHTTIEN kinderen.

ACHTTIEN.

Geen enkele tweeling he... Hopseflops!
NOVY zei…
Voor jou, SusyQ, heb ik altijd tijd. Just say when.
NOVY zei…
Ja man, ze waren er bij, vroeger. Ik vind die tien kinderen niet eens zo'n ding, als wel dat haar lichaam er duidelijk niet op berekend was.
Esther zei…
Dat is je vruchtbare leven lang zo`n beetje elk jaar een kind (18 stuks). Dan ben je dus permanent zwanger. De ene is er net goed en wel uit, en de volgende zit er al weer in.
NOVY zei…
In 13 jaar, actually. Ja man, ik vind het ook nogal wat.
Theo zei…
Kaarsen en laazen,zie
http://www.onzetaal.nl/taaladvies/advies/kaarsen-laarzen
NOVY zei…
Ah, een uitzondering!!
Dacht ik al.
Kristel zei…
Woe, tien kinderen baren. En dan ook nog doodgaan..wat verdrietig. Ik snap wel je fascinatie, ik heb dat om een of andere reden de laatste tijd ook heel erg met mijn oma en opa.
LEHTI zei…
Petronella van der Wilt..... wat een naam. Bijna net zoiets als Augusta de Wit. Nee, ik heb je boek nog niet uit.
Petronella van der Wilt....
1898
In dat jaar werd ook mijn oma geboren. Ze wilde in drie eeuwen leven geloof ik. Maar ze overleed in het jaar dat ik werd geboren.
Succes met zoeken.

Populaire posts van deze blog

Nog 33 dagen tot Hawaii/Hawaï

Ik vrees dat ik u de komende maand dood ga gooien met geleuter over Hawaii. Nog even en u denkt: mens, ben je nou nog niet weg? Het spijt me. Maar aangezien ik ter plaatse nogal verstoken zal zijn van wifi, heeft u straks lekker drie weken rust. (Ik weet het trouwens wel, hoor. Dat in het Nederlands Hawaii eigenlijk zo moet worden geschreven: Hawaï. Niet met dubbel i, maar met één i, met stipjes. Vind ik ook eigenlijk mooier. Maar om een wat duistere reden heb ik op een bepaald moment gekozen voor de Amerikaanse schrijfwijze en nu hou ik daar maar zo'n beetje aan vast. Als u het erg vervelend vindt, dan mag u best  telkens als u Hawaii leest, dit in gedachten vervangen door Hawaï.) Maar wat ik dus wou zeggen: op de gangbare wereldkaart lijkt Hawaii al best heel spannend en ver weg enzo, maar gisteren stuitte ik op een wereldkaart waarbij de globe op een andere manier is losgeknipt, oftewel de zogenaamde Pacific-centered wereldkaart: Oeh. Das écht wel midden in de zee....

Stuk

Ik blogde voor het laatst op 17 juni : de dag voor ik 45 werd. Nog een dag eerder was mijn leven ingestort, maar ik was nog in de ontkenning. Dus ik schreef maar gewoon een stukje, over de publieke waan van de dag. Het was de laatste stuiptrekking, voorlopig. Want mijn leven was ingestort, en al snel was daar geen ontkennen meer aan. Mijn man, mijn echtgenoot, de vader van mijn kinderen, was vertrokken. Weggegaan en niet teruggekomen. (Het verwarrende was dat hij intussen op zijn beurt beweerde dat ik hem het huis uit had gezet. Wat me geen goed teken leek; als je het daarover al niet eens bent, dan kon het nog wel eens een zware dobber worden.) Nou moet ik toegeven dat ik inderdaad de woorden ‘ik wil je niet meer zien’ had uitgesproken, maar dat leek me eerlijk gezegd geen reden waarom hij de volgende dag niet op de stoep had kunnen staan met een bos rozen en excuses. (De woorden ‘ik wil je niet meer zien,’ zegt men doorgaans niet zomaar, immers.) M...

Het leven is een gedoetje and then you die

Ik denk de laatste tijd aan niemand zoveel als aan wijlen onze Dichter des Vaderlands  René Gude . Dat komt omdat ik het leven momenteel weer eens nógal een gedoetje vind. Ik heb het woord overigens niet van René Gude geleerd, ik gebruik het al heel lang, maar tegenwoordig moet ik daarbij dus altijd aan hem denken; hij heeft het woord bestaansrecht en verdieping gegeven. Het zou bijna tragisch kunnen zijn, als het niet zo fantastisch was! Ik bedoel: dat een filosoof, iemand de een groot deel van zijn leven heeft gewijd aan het bestuderen van de grote vragen des levens, uiteindelijk herinnerd gaat worden als de filosoof die zei dat 'het leven een gedoetje is'. Geniaal. Want dat is het namelijk gewoon! Uitgekleed en ontdaan van alle ‘bedoeling’ en opsmuk is het leven niet meer dan een gedoetje. Je zou zelfs rustig kunnen zeggen: een gedoe. Maar dat doen we niet, als we beschaafde mensen zijn, we zeggen: gedoetje. Niet om het te bagatellisere...