Doorgaan naar hoofdcontent

Koffie

De echt oplettende lezer zou aan mijn blogfrequentie mijn menstruatiecyclus kunnen aflezen.
Schrijf ik:
- regelmatig wat gezellige logjes: opbouw oestrogeen
- veel (3, 4 logjes per week): ovulatie en toename progesteron
- woestige, wrange of dramatische logjes: PMS
- een week lang niets: ongesteld.

Goed. Inmiddels borrelt het weer. Ik wil over vanalles tegelijk schrijven. Over Obama, die goddank won van die enge Romney (hoewel ik eigenlijk niet weet wat ik daar verder over zou kunnen schrijven want ik heb natuurlijk helemaal geen verstand van politiek) en over Tim Ribberink – u weet wel, de jongen van die rouwadvertentie. Ik vind daar een heleboel van namelijk. Maar omdat zowel pesten als zelfmoord nogal sterke gevoelens bij me boven brengt en ik niet weet hoe ik erover moet schrijven zonder superpersoonlijk te worden – en das persoonlijker dan wat ik met dit weblog voor ogen heb – zou ik alleen maar wat wouwelen over de verschrikkelijke opmaak van de advertentie (die foto! Dat lettertype! Mén!) en dat zou dan weer niet aardig zijn. (Hoewel, het kan onhandiger.)
De fantastische manier waarop de juf van Merlijn, naar aanleiding van het bericht, de impact van pesten inzichtelijk heeft gemaakt in de klas, bewaar ik liever voor mijn volgende onderwijscolumn.

Dus wou ik maar gaan vertellen over ons nieuwe espresso-apparaat.
Dat we trouwens al hebben sinds juli van dit jaar, maar waar ik nog iedere dag gelukkig van word. 

Maar ik heb ineens een beter idee!
Ik ga een filmpje maken, morgenochtend, waarin ik de werking demonstreer.
Een filmpje zegt namelijk meer dan duizend woorden.

Morgen.
Demonstreert Novy de Presso.
(O nee, vandaag! Want het is al morgen zie ik.)



Reacties

Esther zei…
Nah! En ik maar met samengeknepen billen wachten op de ontknoping van het hawaii-avontuur ;)
NOVY zei…
@Esther: haha, ja ik ben niet zo van de ontknopingen hè? Nou komt dat in dit geval omdat er nog geen ontknoping is. Als ik nieuws heb ben je de eerste die het hoort! :)
sanneke zei…
Toevallig iets met een prop papier? Ik heb vorig jaar in een klas waar gepest werd laten zien wat pesten met iemand doet d.m.v. een vel papier. Maakte diepe, diepe indruk. Daarna was het pesten over.
sanneke zei…
Grappig, ik wist het. Werkt vooral leuk als je het de pester laat kreuken en daarna plat laat proberen te strijken: 'Ja maar mevrouw, het lukt écht niet. Echt, ik doe heel erg mijn best, maar het wordt niet meer glad. En dat is het moment dat je het uitlegt. :) BAM!
Door zei…
Die van dat papier, die hoorde ik ook. Geweldig bedacht.
En verder, vreselijk verhaal van Tim R. Pff...

Populaire posts van deze blog

Nog 33 dagen tot Hawaii/Hawaï

Ik vrees dat ik u de komende maand dood ga gooien met geleuter over Hawaii. Nog even en u denkt: mens, ben je nou nog niet weg? Het spijt me. Maar aangezien ik ter plaatse nogal verstoken zal zijn van wifi, heeft u straks lekker drie weken rust. (Ik weet het trouwens wel, hoor. Dat in het Nederlands Hawaii eigenlijk zo moet worden geschreven: Hawaï. Niet met dubbel i, maar met één i, met stipjes. Vind ik ook eigenlijk mooier. Maar om een wat duistere reden heb ik op een bepaald moment gekozen voor de Amerikaanse schrijfwijze en nu hou ik daar maar zo'n beetje aan vast. Als u het erg vervelend vindt, dan mag u best  telkens als u Hawaii leest, dit in gedachten vervangen door Hawaï.) Maar wat ik dus wou zeggen: op de gangbare wereldkaart lijkt Hawaii al best heel spannend en ver weg enzo, maar gisteren stuitte ik op een wereldkaart waarbij de globe op een andere manier is losgeknipt, oftewel de zogenaamde Pacific-centered wereldkaart: Oeh. Das écht wel midden in de zee....

Stuk

Ik blogde voor het laatst op 17 juni : de dag voor ik 45 werd. Nog een dag eerder was mijn leven ingestort, maar ik was nog in de ontkenning. Dus ik schreef maar gewoon een stukje, over de publieke waan van de dag. Het was de laatste stuiptrekking, voorlopig. Want mijn leven was ingestort, en al snel was daar geen ontkennen meer aan. Mijn man, mijn echtgenoot, de vader van mijn kinderen, was vertrokken. Weggegaan en niet teruggekomen. (Het verwarrende was dat hij intussen op zijn beurt beweerde dat ik hem het huis uit had gezet. Wat me geen goed teken leek; als je het daarover al niet eens bent, dan kon het nog wel eens een zware dobber worden.) Nou moet ik toegeven dat ik inderdaad de woorden ‘ik wil je niet meer zien’ had uitgesproken, maar dat leek me eerlijk gezegd geen reden waarom hij de volgende dag niet op de stoep had kunnen staan met een bos rozen en excuses. (De woorden ‘ik wil je niet meer zien,’ zegt men doorgaans niet zomaar, immers.) M...

Het leven is een gedoetje and then you die

Ik denk de laatste tijd aan niemand zoveel als aan wijlen onze Dichter des Vaderlands  René Gude . Dat komt omdat ik het leven momenteel weer eens nógal een gedoetje vind. Ik heb het woord overigens niet van René Gude geleerd, ik gebruik het al heel lang, maar tegenwoordig moet ik daarbij dus altijd aan hem denken; hij heeft het woord bestaansrecht en verdieping gegeven. Het zou bijna tragisch kunnen zijn, als het niet zo fantastisch was! Ik bedoel: dat een filosoof, iemand de een groot deel van zijn leven heeft gewijd aan het bestuderen van de grote vragen des levens, uiteindelijk herinnerd gaat worden als de filosoof die zei dat 'het leven een gedoetje is'. Geniaal. Want dat is het namelijk gewoon! Uitgekleed en ontdaan van alle ‘bedoeling’ en opsmuk is het leven niet meer dan een gedoetje. Je zou zelfs rustig kunnen zeggen: een gedoe. Maar dat doen we niet, als we beschaafde mensen zijn, we zeggen: gedoetje. Niet om het te bagatellisere...