Er gaat iets mis.
De tijd gaat te snel.
Nog 7 keer zo’n sprongetje van 5 dagen en ik zit al in het vliegtuig.
En dat kan niet!
Want ik moet nog zoveel!
En dan bedoel ik niet dat ik nog heel veel moet werken en geld verdienen (!) en dingen met de kinderen doen – want dat ook allemaal – maar dat ik me nog moet voorbereiden!
En daarmee bedoel ik dan weer niet dat ik nog een visum moet aanvragen, boeken op mijn e-reader zetten en bedenken wat ik mee ga nemen – want dat ook allemaal – maar meer psychologisch: Ik ben nog niet zover.
Het verhaal is nog niet ver genoeg af.
Maar de apotheose nadert: op Hawaii wordt het laatste hoofdstuk geschreven, hoe dan ook.
Dus ho!
Stop de tijd.
Misschien vermoedde u al zoiets: ik ga niet zomaar op reis. Het is niet voor de lol, hoewel ik er uiteraard zo hard mogelijk van ga genieten.
Een zijsprongetje. Toen Susy een paar jaar geleden besloot een week naar Bali te gaan – alleen, zonder man en kinderen – en hiermee een bepaalde discussie uitlokte (er werd zelfs een artikel aan gewijd in het tijdschrift Kinderen) heb ik me serieus afgevraagd of dat ook iets voor mij zou zijn.
Inmiddels weet ik, nu mijn tickets uitgeprint op mijn bureau liggen: Nee, toch niet echt. Ik vind het eigenlijk maar stom.
Pff. Een beetje naar de andere kant van de wereld vliegen. Wat als er iets gebeurt thuis en ik ben zo ver weg? Of andersom: straks valt er een kokosnoot op mijn hoofd en kom ik nooit meer terug!
Aan welke vreselijke risico’s stel ik mijn gelukkige gezinsleven bloot?
Omdat het moet.
Omdat het belangrijk is.
Of omdat ik het belangrijk maak, maar dat komt op hetzelfde neer.
Misschien heb ik stiekem toch een motto: Groots en meeslepend wil ik leven.
(Op zeer bescheiden schaal, uiteraard.)
Reacties
maar zo vetrok ik ook met minibaby (dus niet helemaal lief-loos) naar Vancouver en ik kwam heel terug en thuis was ook nog alles heel (vooral de wasmand, die was behoorlijk heel)
x
En het komt heus goed en het wordt heus leuk.
Het is alleen dat de angstkriebel voorlopig nog wat harder jeukt dan de opgewonden 'ik ga op reis'-kriebel.
En toen was ik daar in a whole new world en deed afstand er opeens niet meer toe, want ik was dáár! En met af en toe skypen kwam alles goed.
Geen zorgen maken. Het is een voorrecht dat je dit kunt doen. Einde.
Oh.'Wat leuk, Novy, dat je naar het artikel over mij linkt.'
LIefs Muts Moon
de kriebels, de twijfel, 'mag dat wel?' (van me zelf), het lijkt wel een bruiloft. Inclusief de teleurstelling achteraf nadat je de door Daan beschreven wasmand aanschouwt: 'Huh, nú al voorbij, ik wil wéér.' (en dat laatste hoofdstuk is niet af). Oeps, sorry, da's net zoiets als zeggen dat je morgen niet meer jarig bent.
Nu even opscheppen: ik ging in mijn eentje naar Iran, en ben niet met kokoksnoten doodgestenigd. Ik kocht wel spidermanschoenen en meer van dat soort kitsch, want ja,je moet je terugweg daar natuurlijk wel voorbereiden: neem souvenirs mee voor je kinders. Kokosnoten of zo.
Het gevaar loert (meestal) niet het vreemde maar in het vertrouwde.