Doorgaan naar hoofdcontent

Een kerstsp(r)ookje

Het lijkt wel een sprookje. Een kerstsprookje.
We vonden net in onze kast een kistje.
'Wat is dit?' vroeg Henk.
'Ik weet het niet' zei ik. 'Het lijkt wel een soort vioolkistje.'
We maakten het open.
En staarden naar een mini-cello.
Vol ongeloof.
Er lag hier zomaar een prachtig klein muziekinstrumentje in de kast!
Ik pakte het voorzichtig op, streek met de strijkstok langs de snaren en er klonk de mooiste, zuiverste toon die ik ooit hoorde.

Okee. Dat laatste is niet waar; er kwam helemaal geen geluid uit. Maar verder: sprookjesachtig hè.
Mysterieus ook.






Edit 25-12-2011. Het bleek de cello van de barbie van Vera, Bo's vriendinnetje.
Natuurlijk. Sommige barbies spelen cello.
Labels:

Reacties

Herma zei…
Nah. Hoe kan dat nou? Nog spannender dan de kerstpuzzel in het N v/h N.
22 december 2011 om 22:17
NOVY zei…
Oh! Die heb ik niet! Kan ik die nog krijgen!?
Oh. Jij hebt m ook niet, natuurlijk.
22 december 2011 om 22:23
sanneke zei…
Die moet van de nisse zijn. De huiskabouter die je op kerstavond een bordje pap voor moet schotelen, omdat ie anders boos op je wordt. Een hele muzikale nisse hebben jullie! Dus, pap koken, vrouw!
22 december 2011 om 22:24
NOVY zei…
Ik dacht, jouw logje gelezen hebbende, dat het de cello van Rebecca Wise moest zijn.
22 december 2011 om 22:27
sanneke zei…
Verdorie, ze had 'm ook niet in de droger moeten stoppen...
22 december 2011 om 22:33
kurred zei…
Jammer dat je niet in Den Haag woont. Dan haddden in dat kistje vast wel wat krielaardappeltjes gelegen. Goed voor de basis van het Kerstdiner. :-)
22 december 2011 om 22:41
LEHTI zei…
"'Wat is dit?' vroeg Henk."
"Blogvoer!", sprak Novy! ;-)
22 december 2011 om 22:48
Herma zei…
Nee, Ik heb hem ook (nog) niet, maar ik krijg hem altijd van mijn moeder. Als ik mijn handen op twee exemplaren weet te leggen, krijg jij hem alsnog. To keep your mind off the kleine spookcellootjes.
23 december 2011 om 00:41
Limoentje zei…
Mooi pareltje.
En die puzzel, jaa!!! Kijken of ik ergens een online/gescande versie tevoorschijn kan toveren. De traditie moet in stand gehouden worden :)
23 december 2011 om 06:30
Door zei…
Zeg, is dat allemaal bij de prijs van het huis inbegrepen? Geen verborgen gebreken maar verborgen schatten?
23 december 2011 om 09:56
Jack zei…
ik moest bijna huilen bij die zin over de zuiverste toon....
26 december 2011 om 19:58
Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Nog 33 dagen tot Hawaii/Hawaï

Ik vrees dat ik u de komende maand dood ga gooien met geleuter over Hawaii. Nog even en u denkt: mens, ben je nou nog niet weg? Het spijt me. Maar aangezien ik ter plaatse nogal verstoken zal zijn van wifi, heeft u straks lekker drie weken rust. (Ik weet het trouwens wel, hoor. Dat in het Nederlands Hawaii eigenlijk zo moet worden geschreven: Hawaï. Niet met dubbel i, maar met één i, met stipjes. Vind ik ook eigenlijk mooier. Maar om een wat duistere reden heb ik op een bepaald moment gekozen voor de Amerikaanse schrijfwijze en nu hou ik daar maar zo'n beetje aan vast. Als u het erg vervelend vindt, dan mag u best  telkens als u Hawaii leest, dit in gedachten vervangen door Hawaï.) Maar wat ik dus wou zeggen: op de gangbare wereldkaart lijkt Hawaii al best heel spannend en ver weg enzo, maar gisteren stuitte ik op een wereldkaart waarbij de globe op een andere manier is losgeknipt, oftewel de zogenaamde Pacific-centered wereldkaart: Oeh. Das écht wel midden in de zee....
12 reacties
Meer lezen

Het leven is een gedoetje and then you die

Ik denk de laatste tijd aan niemand zoveel als aan wijlen onze Dichter des Vaderlands  René Gude . Dat komt omdat ik het leven momenteel weer eens nógal een gedoetje vind. Ik heb het woord overigens niet van René Gude geleerd, ik gebruik het al heel lang, maar tegenwoordig moet ik daarbij dus altijd aan hem denken; hij heeft het woord bestaansrecht en verdieping gegeven. Het zou bijna tragisch kunnen zijn, als het niet zo fantastisch was! Ik bedoel: dat een filosoof, iemand de een groot deel van zijn leven heeft gewijd aan het bestuderen van de grote vragen des levens, uiteindelijk herinnerd gaat worden als de filosoof die zei dat 'het leven een gedoetje is'. Geniaal. Want dat is het namelijk gewoon! Uitgekleed en ontdaan van alle ‘bedoeling’ en opsmuk is het leven niet meer dan een gedoetje. Je zou zelfs rustig kunnen zeggen: een gedoe. Maar dat doen we niet, als we beschaafde mensen zijn, we zeggen: gedoetje. Niet om het te bagatellisere...
2 reacties
Meer lezen

Stuk

Ik blogde voor het laatst op 17 juni : de dag voor ik 45 werd. Nog een dag eerder was mijn leven ingestort, maar ik was nog in de ontkenning. Dus ik schreef maar gewoon een stukje, over de publieke waan van de dag. Het was de laatste stuiptrekking, voorlopig. Want mijn leven was ingestort, en al snel was daar geen ontkennen meer aan. Mijn man, mijn echtgenoot, de vader van mijn kinderen, was vertrokken. Weggegaan en niet teruggekomen. (Het verwarrende was dat hij intussen op zijn beurt beweerde dat ik hem het huis uit had gezet. Wat me geen goed teken leek; als je het daarover al niet eens bent, dan kon het nog wel eens een zware dobber worden.) Nou moet ik toegeven dat ik inderdaad de woorden ‘ik wil je niet meer zien’ had uitgesproken, maar dat leek me eerlijk gezegd geen reden waarom hij de volgende dag niet op de stoep had kunnen staan met een bos rozen en excuses. (De woorden ‘ik wil je niet meer zien,’ zegt men doorgaans niet zomaar, immers.) M...
28 reacties
Meer lezen