Doorgaan naar hoofdcontent

Handlezen

Weet u eigenlijk dat ik ‘s Nederlands beroemdste handlezeres tot mijn dierbare kennissen mag rekenen?
Ze heet Ellen Duim, heeft een succesvolle praktijk in Amsterdam en is een fantastisch leuk mens. We leerden haar en haar gezin kennen op een camping in Frankrijk. Ze heeft mijn handen gelezen (een eer, want ze werkt natuurlijk niet op vakantie) en daar sloeg ik stijl van achterover. We zaten aan een picknicktafel op een stil plekje van de camping en ik heb, werkelijk waar, tranen met tuiten gehuild. En dat is nogal wat voor een Novy; als u me een beetje kent weet u dat ik al de slappe lach krijg van het woord yoga.

Ellen staat in het laatst verschenen nummer van het ‘Hoe overleef ik’ tijdschrift, dat Bo tussen haar pakjes vond vanavond. Daarin leest ze Francine Oomens handen. Heel leuk.

Meteen bekeek ik natuurlijk maar weer eens mijn eigen handen.




Nou kan ik niet handlezen dus ik ben veel te kort door de bocht, maar kijk, in mijn hand raken de levenslijn (geel) en de hoofdlijn (rood) elkaar niet. Bij lange na niet. Dat dat zo is weet ik al een hele tijd, omdat me jaren geleden al is opgevallen dat bij de meeste mensen die lijnen samenkomen, zo onder de wijsvinger. Ik had alleen geen idee of dat iets te betekenen had en wat dan, eventueel.
Maar nu las ik dus in dat tijdschriftje van Bo dat als die twee lijnen elkaar niet raken, dat betekent dat je veel ruimte nodig hebt. Dat je er niet tegen kan als je geclaimd wordt.
Nja, dat klopt wel aardig. Ik ben nogal - hoe zeg je dat - solitair.

Dus ik rende net naar boven, om de slapende handjes van mijn kinderen te bekijken.
Ik wist het natuurlijk al: Bij Merlijn zouden de lijnen samenkomen en bij Bo zeker niet.
Het klopte.
Maar bij Loïs.... ? Ik opende haar handje, zag de lijnen ... samenkomen ... en slaakte een zucht van opluchting. En vroeg me onmiddellijk af: Waarom? Denk ik - blijkbaar - dat het leven makkelijker is als je mensen dichterbij laat komen?

Reacties

Elise zei…
Bij mij komen ze samen, maar ik heb ook veel ruimte voor mezelf nodig... 't klopt ook nooit met mij en dit soort dingen, hee. ;)
NOVY zei…
@Elise: verpestert.
Irène zei…
Jouw handpalm kon de mijn zijn, echt waar!
Het enige dat ik van handlezen weet en heb onthouden, is de angstaanjagende betekenis van de hoofdlijn die abrupt onderbroken wordt. Door een soort ster. En dat dat iets met de dood te maken heeft. Ofzo. Ik heb ze in allebei mijn handpalmen.
Maar verder geloof ik natuurlijk helemaal niet in handlezen.
Fien zei…
Bij mij komen ze ook niet samen, het klopt dus wel hoor!
;-)
Terrebel zei…
Bij mij komen ze al samen onder de middelvinger...klopt wel: ik deel mijn ruimte graag.
Esther zei…
Bij mij mijlenver uit elkaar :) En dat verbaast me niets. Onderbroken wil trouwens zeggen: een schokkende gebeurtenis.
sanneke zei…
Ik had begrepen dat als ze ver uit elkaar liggen je avontuurlijk en impulsief bent, beginnen ze samen, ben je wat voorzichtiger ingesteld. Maar ja, wat weet ik van handlezen. Bij mij beginnen ze samen.
Susy zei…
Sjonge, is het bij jou niet december?
Met al je logjes?
Andere tijdzone zeker.
Anders moest ik maar tijdelijk naar Groningen verhuizen. Als het daar nog november is. Zeg maar.

Maar goed.
Mijn hand bekeek ik gisteravond bij het licht van mijn iPhone en zag een verontrustende breuk in de levenslijn.
Hmmm. Wat betekent dat, Ellen Duim?
(Geinige naam voor iemand die wat met handen doet trouwens..)
En levenslijn en hoofdlijn komen op een halve centimeter na samen.
Nah. Ik heb wel meer ruimte nodig dan dat.
NOVY zei…
@Sanneke: volgens mij beginnen de lijnen bij je pols. Dus waar jij beginnen zegt zeg ik eindigen.
@Susy: meid, breek me de bek niet open. Zo druk als ik het de komende weken heb is echt niet normaal. Jouw lijnen raken niet? Was te verwachten.
iben zei…
Goh, de mijne raken ook niet. En dat terwijl ik toch heel erg van het samen ben. Alleen niet met 1 perso...*zwijgt*
En net als Susy ook gebroken levenslijn. We zijn handtwins. Leuk! Samen! ohnee....
sanneke zei…
Ehm... laten we het Ellen vragen.
Susy zei…
Hahaha! Niiiice! Together!

Oh wacht.
Mijn hand schijnt al een partner te hebben. Zie ik nu.
Jammer.
Lehti zei…
Hoofdlijn, levenslijn.... bedankt voor de uitleg. Volgens Irène wijst een onderbroken hoofdlijn op een traumatische gebeurtenis. En wat als je levenslijn is onderbroken? Of uit een soort van drie stukken bestaat? Ben ik nu een kat?
Links dan. Hm, daar raken ze elkaar niet. Wil ik zeker eenzijdig geclaimd worden of zoiets.

Maar waarom moest je nu eigenlijk huilen? Dat snap ik niet zo.
NOVY zei…
@LEHTI: van alle rake dingen die ze me wist te vertellen, bij het bestuderen van mijn handen.
Nicoleke zei…
Ellen Duim! Briljante naam natuurlijk.

Bij mij komen de lijnen ook niet samen... Wel is mijn hoofdlijn veel duidelijker dan mijn levenslijn. Wat zal dat betekenen..?
Door zei…
Goh, wat interessant! Ik zit natuurlijk meteen te checken, dat snap je. Bij mij komt alles samen:)
Maar ik heb heel veel diepe lijnen (of is dat ouderdom) heeft dat ook wat te betekenen?

En inderdaad, gave naam! Hier een Joop Kist die uitvaartleider is.
Mimi zei…
Geinig dit. De mijne raken elkaar ook niet. En ruimte heb ik nodig ja. Daarom zijn we vorig jaar ook groter gaan wonen natuurlijk. Hè fijn, zo'n verklaring.
Wat ik wel zorgwekkend vind, is dat mijn hoofdlijn halverwege stopt om vervolgens als een soort ravijn naar beneden te storten. Weet niet, maar ik heb toch altijd liever dat lijnen omhoog lopen.
Nouja, laten we hopen dat t alsnog goed met me afloopt.
NOVY zei…
@Mimi: of oploopt, dan.
Jose zei…
Mmmh, ik ben asymmetrisch! Bij mijn rechterhand raken ze eigenlijk niet en in de linker wel! Daar kan ik wel een mouw aan passen; ik hou heel erg van op mezelf zijn, maar ben er ook achter gekomen dat ik ook anderen nodig heb.
Ellen Duim zei…
He Yvon, wat een gave blog!
En leuk, al die reacties! Ik zou het liefst iedereen persoonlijk antwoorden, maar dat wordt wel een heel lang verhaal, dus even kort:
voor de volledigheid: de hoofd- en levenslijn beginnen bij de duim, en eindigen onderaan de hand.
Wat @Sanneke zegt klopt, zie mijn minicursus handlezen op de site van Happinez: http://www.happinez.nl/Homepage/Inhoud-per-onderwerp.htm?tag=Handlezen
@Irene: veel te kort door de bocht! gelukkig :)
@Nicoleke: kan zijn dat je teveel in je hoofd zit en niet altijd even goed met je energie omgaat (zou het moeten zien)
Voor iedereen met een breuk in de levenslijn: ik zou me niet meteen zorgen maken, kan van alles betekenen, ik zou het willen zien voor ik er iets over zeg :)
Als er nog vragen zijn, dan hoor ik het wel.
Lieve groeten, Ellen
LEHTI zei…
'dat het leven makkelijker is als je mensen dichterbij laat komen?'
en
'van alle rake dingen die ze me wist te vertellen, bij het bestuderen van mijn handen.'
....maar als je moet huilen als iemand zo dichtbij komt, is dat vast moeilijk. Gelukkig is Lois' handje altijd in de buurt. Die kun met de jouwe mooi vasthouden, voelt vast lekkerder dan ernaar te kijken.
Nicoleke zei…
hey wat leuk!
Een reactie van Ellen zelf!

En ik kan me nog vinden in haar verklaring ook...
sanneke zei…
Van kind af aan vind ik 't al machtig interessant, die lijntjes in mijn handen en waar ze voor zouden kunnen staan. Ik zou er best meer van willen weten. Ik ga dus maar eens even je minicursus handlezen bekijken, Ellen.
Ellen Duim zei…
@sanneke: er is zojuist nog 1 plekje vrijgekomen in de workshop Wat Bezielt Jou? op zaterdag 17 december in de Kamers, Amersfoort. Dus als je tijd en zin hebt? :) meer info en opgave: www.dekamers.nl (workshop handlezen)
sanneke zei…
Wat lief dat je aan me denkt, Ellen, maar op de zaterdag wordt lastig. Mijn man werkt dan en om er nou 3 kleine kindjes mee naar toe te nemen... Zou het wel heel leuk vinden een keer met Ief bij je lang te gaan.

Populaire posts van deze blog

Nog 33 dagen tot Hawaii/Hawaï

Ik vrees dat ik u de komende maand dood ga gooien met geleuter over Hawaii. Nog even en u denkt: mens, ben je nou nog niet weg? Het spijt me. Maar aangezien ik ter plaatse nogal verstoken zal zijn van wifi, heeft u straks lekker drie weken rust. (Ik weet het trouwens wel, hoor. Dat in het Nederlands Hawaii eigenlijk zo moet worden geschreven: Hawaï. Niet met dubbel i, maar met één i, met stipjes. Vind ik ook eigenlijk mooier. Maar om een wat duistere reden heb ik op een bepaald moment gekozen voor de Amerikaanse schrijfwijze en nu hou ik daar maar zo'n beetje aan vast. Als u het erg vervelend vindt, dan mag u best  telkens als u Hawaii leest, dit in gedachten vervangen door Hawaï.) Maar wat ik dus wou zeggen: op de gangbare wereldkaart lijkt Hawaii al best heel spannend en ver weg enzo, maar gisteren stuitte ik op een wereldkaart waarbij de globe op een andere manier is losgeknipt, oftewel de zogenaamde Pacific-centered wereldkaart: Oeh. Das écht wel midden in de zee....

Het leven is een gedoetje and then you die

Ik denk de laatste tijd aan niemand zoveel als aan wijlen onze Dichter des Vaderlands  René Gude . Dat komt omdat ik het leven momenteel weer eens nógal een gedoetje vind. Ik heb het woord overigens niet van René Gude geleerd, ik gebruik het al heel lang, maar tegenwoordig moet ik daarbij dus altijd aan hem denken; hij heeft het woord bestaansrecht en verdieping gegeven. Het zou bijna tragisch kunnen zijn, als het niet zo fantastisch was! Ik bedoel: dat een filosoof, iemand de een groot deel van zijn leven heeft gewijd aan het bestuderen van de grote vragen des levens, uiteindelijk herinnerd gaat worden als de filosoof die zei dat 'het leven een gedoetje is'. Geniaal. Want dat is het namelijk gewoon! Uitgekleed en ontdaan van alle ‘bedoeling’ en opsmuk is het leven niet meer dan een gedoetje. Je zou zelfs rustig kunnen zeggen: een gedoe. Maar dat doen we niet, als we beschaafde mensen zijn, we zeggen: gedoetje. Niet om het te bagatellisere...

Stuk

Ik blogde voor het laatst op 17 juni : de dag voor ik 45 werd. Nog een dag eerder was mijn leven ingestort, maar ik was nog in de ontkenning. Dus ik schreef maar gewoon een stukje, over de publieke waan van de dag. Het was de laatste stuiptrekking, voorlopig. Want mijn leven was ingestort, en al snel was daar geen ontkennen meer aan. Mijn man, mijn echtgenoot, de vader van mijn kinderen, was vertrokken. Weggegaan en niet teruggekomen. (Het verwarrende was dat hij intussen op zijn beurt beweerde dat ik hem het huis uit had gezet. Wat me geen goed teken leek; als je het daarover al niet eens bent, dan kon het nog wel eens een zware dobber worden.) Nou moet ik toegeven dat ik inderdaad de woorden ‘ik wil je niet meer zien’ had uitgesproken, maar dat leek me eerlijk gezegd geen reden waarom hij de volgende dag niet op de stoep had kunnen staan met een bos rozen en excuses. (De woorden ‘ik wil je niet meer zien,’ zegt men doorgaans niet zomaar, immers.) M...