Telkens weer ging ze voor de spiegel staan, met haar haren allemaal naar één kant. Ik zag het wel hoor. Maar zei wijselijk niets. Ik was tenslotte nog maar nauwelijks bekomen van de schrik van afgelopen dinsdag, toen de kapper mijn langharige zoon in een Justin Bieber 1.0 veranderde.
‘Mam,’ zei ze uiteindelijk, en onze ogen vonden elkaar in de spiegel, ‘ik wil mijn haar aan de ene kant kort en aan de andere kant lang.’
Ik glimlachte en zei dat ze dat wel heel zeker moest weten. Want dat de meeste kinderen van negen (‘Ik ben bijna tien!’) niet zulke dingen met hun haar doen. En dat haar klasgenoten het misschien wel ‘stom’ vinden en haar zullen uitlachen.
Haar ogen spoten vuur. ‘Wat kan mij dat nou schelen!’
En dat klopt: dat kan haar niks schelen. Ik weet het, maar blijf het tegelijkertijd ook raarrr vinden. Toen ik zelf negen was - bijna tien - was dat namelijk het áller-állerbelangrijkste op de héle wereld: wat de kinderen op school ergens van vonden.
De tijden zijn blijkbaar veranderd.
Of onze dochter heeft gewoon de arrogantie van haar vader geërfd, gheghe.
Bij gebrek aan vrolijkere foto's moet u het hier voorlopig even mee doen.
(Deze zijn gemaakt terwijl we nieuwe schoenen aan het kopen waren, duidelijk niet haar hobby.)
(Herinnert u zich deze nog? Klik.)
‘Mam,’ zei ze uiteindelijk, en onze ogen vonden elkaar in de spiegel, ‘ik wil mijn haar aan de ene kant kort en aan de andere kant lang.’
Ik glimlachte en zei dat ze dat wel heel zeker moest weten. Want dat de meeste kinderen van negen (‘Ik ben bijna tien!’) niet zulke dingen met hun haar doen. En dat haar klasgenoten het misschien wel ‘stom’ vinden en haar zullen uitlachen.
Haar ogen spoten vuur. ‘Wat kan mij dat nou schelen!’
En dat klopt: dat kan haar niks schelen. Ik weet het, maar blijf het tegelijkertijd ook raarrr vinden. Toen ik zelf negen was - bijna tien - was dat namelijk het áller-állerbelangrijkste op de héle wereld: wat de kinderen op school ergens van vonden.
De tijden zijn blijkbaar veranderd.
Of onze dochter heeft gewoon de arrogantie van haar vader geërfd, gheghe.
Bij gebrek aan vrolijkere foto's moet u het hier voorlopig even mee doen.
(Deze zijn gemaakt terwijl we nieuwe schoenen aan het kopen waren, duidelijk niet haar hobby.)
(Herinnert u zich deze nog? Klik.)
Reacties
Het staat haar goed!
Staat haar leuk hoor, en fijn dat ze gewoon doet wat zij leuk vindt.
Er lopen al genoeg mensen in de pas 'omdat het zo moet, omdat het zo hoort'.
Fijn weekend!
Liefs Muts Moon
Ik was vroeger net als Bo. Hield mijn lange haar omhoog terwijl ik voor de spiegel stond en zei dan tegen mijn moeder: 'Ik wil wel stekeltjes.' Zette mijn moeder de schaar er wel weer in.
Ik dacht in eerste instantie dat ik me daar vroeger wel druk om maakte. Totdat ik me bedacht hoe ik er toen uit moet hebben gezien: oorbelletje, ketting met een papagaaienhangertje en eerst een vette mat en daarna kort haar met zo'n dun vlechtje in mijn nek. Niet echt doorsnee, ook niet toen.