De dag beginnen met het lezen van een weblog over een meisje van tien, dat de dag daarvoor aan kanker is overleden, is nooit een heel goed idee.
Gisterochtend, terwijl ik vanuit mijn bed de kinderen in hun kleren commandeerde en mezelf voorbereidde op het onvermijdelijke opstaan door met mijn iPhone even de nieuwe tweets door te nemen, zag ik een aantal emotionele berichten in mijn timeline met de hashtag #kanjerguusje. Ik biecht op dat ik met mijn nog niet wakkere hoofd per abuis onmiddellijk kankerguusje las, maar dat eh... klopte dus. Doorklikken bracht me op het weblog van een vader, die de oneerlijke strijd van zijn dochtertje tegen die afschuwelijke, meedogenloze ziekte beschrijft. En wel zo mooi en zo rauw en zo eerlijk, je hart springt er gewoon van aan stukken.
Ik bleef op de rand van mijn bed zitten lezen, in mijn onderbroek, had vervolgens geen tijd meer om te douchen en bracht de kinderen naar school zonder te weten of ze eigenlijk hadden ontbeten en hun tanden gepoetst.
En liep vervolgens de hele dag rond met zo’n huilbrok in mijn keel.
Bah. Kinderen mogen niet doodgaan.
Als u het hartverscheurende (en liefdevolle) relaas ook wilt lezen, hier is de link.
Gisterochtend, terwijl ik vanuit mijn bed de kinderen in hun kleren commandeerde en mezelf voorbereidde op het onvermijdelijke opstaan door met mijn iPhone even de nieuwe tweets door te nemen, zag ik een aantal emotionele berichten in mijn timeline met de hashtag #kanjerguusje. Ik biecht op dat ik met mijn nog niet wakkere hoofd per abuis onmiddellijk kankerguusje las, maar dat eh... klopte dus. Doorklikken bracht me op het weblog van een vader, die de oneerlijke strijd van zijn dochtertje tegen die afschuwelijke, meedogenloze ziekte beschrijft. En wel zo mooi en zo rauw en zo eerlijk, je hart springt er gewoon van aan stukken.
Ik bleef op de rand van mijn bed zitten lezen, in mijn onderbroek, had vervolgens geen tijd meer om te douchen en bracht de kinderen naar school zonder te weten of ze eigenlijk hadden ontbeten en hun tanden gepoetst.
En liep vervolgens de hele dag rond met zo’n huilbrok in mijn keel.
Bah. Kinderen mogen niet doodgaan.
Als u het hartverscheurende (en liefdevolle) relaas ook wilt lezen, hier is de link.
Reacties
Op mijn werk notabene.
Zat ik dan. Voor me uit te staren en plots een enorme angst ontwikkelend voor vreselijke doemscenario's.
Nee. Ik werd er niet vrolijk van.
Maar je kunt nu eenmaal niet altijd je ogen sluiten.
Natuurlijk...dagelijks sterven zo'n 35.000 mensen van de honger en 19.000 daarvan zijn kinderen en dat is verschrikkelijk. Maar dit...dit komt zo dichtbij. Ik was sprakeloos toen ik het las van Guusje. Kon een paar minuten lang alleen maar naar het scherm staren en voelde mij machteloos. Onvoorstelbaar wat de mensen die Guusje liefhebben moeten doormaken! Al onze eigen problemen lijken daardoor zo futiel...
Het is knap om woorden te vinden waar geen woorden voor bestaan.
@Inge: Nienke?
Enne, Loïs tien over twee maanden? Time flies!