Doorgaan naar hoofdcontent

Vanaf mijn iPhone

Dit is even een testje, mensen. Ik probeer voor het eerst een logje te posten vanaf mijn iPhone. Ik had namelijk geen idee dat er ineens een mobiele blogposting app bestond; ik loop wel vaker wat achter. Ook regelmatig voor, trouwens.
Maar goed. Misschien vertelle ik beter wat. Over vandaag.
Vandaag, toen ik met de kaasschaaf de korst van de kaas er probeerde af te hakken, schoot ik uit, in mijn duim. Die werd onmiddellijk spierwit, alsof al het bloed zich van schrik terugtrok en dat gaf me precies 6 seconden de tijd om een pleister te pakken, de schutvelletjes eraf te trekken en het gapende gat te bedekken.
Fantastisch hè dat de natuur dat zo regelt. Geen druppel bloed gezien!
En toen begon de pijn. Jemig. Maar nu voel ik niks meer hoor. En de pleister haal ik er gewoon nooit meer af.

Ik had het trouwens bijna niet na kunnen vertellen. Want toen ik een uur later de ramen in de slaapkamer lapte (vind ik zo'n rare uitdrukking, ramen 'lappen'. Komt misschien omdat ik nooit een lap gebruik, ik doe het met glassex en een keukenrol. Dat is geloof ik niet zo milieuvriendelijk, maar ach het is maar eens in de twee jaar.)
Dus ik stond daar bij het open raam - om ook de buitenkant van de ruit te kunnen eh.. schoonvegen - en ineens greep ik het kozijn mis en flikkerde waarlijk bijna van 8 meter naar beneden. (Zo hop, voorbij het raam waarachter mijn dochters zaten te tekenen aan de tafel.)
Nah. Ik durfde bijna het andere raam niet meer te doen.

De rest van de dag was ik op mijn hoede voor meer onheil, maar het lijkt erop dat het goed is gegaan. Ik druk nu met mijn vinger op 'publish' (oeh, spannend) en dan ga ik naar bed.

Reacties

LEHTI zei…
Was je wellicht al ramen keukenrollend je nieuwe appje aan het testen? ;-)
Limoentje zei…
Voor of achter lopen, op mij loop je flink voor in elk geval.
Herma zei…
Ik zou jou eens mijn telefoon moeten laten zien... En verder: oei!
Sommige dagen zijn gewoon bloedlink!
Irène zei…
Daar is een naam voor hè?
Levert heel veel punten op met Wordfeud.
Automutilatie.
:-)
En ehm, welke app precies?
NOVY zei…
@Irène: de Blogger app. :)
Terrebel zei…
Hartstikke goed! Als ik blog vanaf de mobiel stuur ik gewoon een e-mail naar een adres van blogger en hopla! Wist je dat gemiddeld in Nederland per jaar zo'n 36 mensen sterven bij het ramenlappen? En minder dan twee bij het afsteken van vuurwerk. Toch heb ik nog nooit een Postbus 51-spotje gezien: "Pas op voor keukentrapjes!". Vreemd eigenlijk, niet? Fijn dat je het avontuur overleefd hebt!
sanneke zei…
Dat had je dus nog even moeten blijven, hè, op je hoede, had je nu niet ook die brandwond nog gehad. Morgen maar proberen zonder ongelukken door te komen?
Susy zei…
Je kunt er zelfs foto's bij plaatsen vanaf je iPhone!
Cool hè.
Kristel zei…
Haha, zo 'lap' ik ook de ramen. Zeer goede manier vind ik ook.
En raaahh, wat een toestanden, daarom sta ik nooit op trapjes, want dat kan ik gewoon niet.

Populaire posts van deze blog

Nog 33 dagen tot Hawaii/Hawaï

Ik vrees dat ik u de komende maand dood ga gooien met geleuter over Hawaii. Nog even en u denkt: mens, ben je nou nog niet weg? Het spijt me. Maar aangezien ik ter plaatse nogal verstoken zal zijn van wifi, heeft u straks lekker drie weken rust. (Ik weet het trouwens wel, hoor. Dat in het Nederlands Hawaii eigenlijk zo moet worden geschreven: Hawaï. Niet met dubbel i, maar met één i, met stipjes. Vind ik ook eigenlijk mooier. Maar om een wat duistere reden heb ik op een bepaald moment gekozen voor de Amerikaanse schrijfwijze en nu hou ik daar maar zo'n beetje aan vast. Als u het erg vervelend vindt, dan mag u best  telkens als u Hawaii leest, dit in gedachten vervangen door Hawaï.) Maar wat ik dus wou zeggen: op de gangbare wereldkaart lijkt Hawaii al best heel spannend en ver weg enzo, maar gisteren stuitte ik op een wereldkaart waarbij de globe op een andere manier is losgeknipt, oftewel de zogenaamde Pacific-centered wereldkaart: Oeh. Das écht wel midden in de zee....

Stuk

Ik blogde voor het laatst op 17 juni : de dag voor ik 45 werd. Nog een dag eerder was mijn leven ingestort, maar ik was nog in de ontkenning. Dus ik schreef maar gewoon een stukje, over de publieke waan van de dag. Het was de laatste stuiptrekking, voorlopig. Want mijn leven was ingestort, en al snel was daar geen ontkennen meer aan. Mijn man, mijn echtgenoot, de vader van mijn kinderen, was vertrokken. Weggegaan en niet teruggekomen. (Het verwarrende was dat hij intussen op zijn beurt beweerde dat ik hem het huis uit had gezet. Wat me geen goed teken leek; als je het daarover al niet eens bent, dan kon het nog wel eens een zware dobber worden.) Nou moet ik toegeven dat ik inderdaad de woorden ‘ik wil je niet meer zien’ had uitgesproken, maar dat leek me eerlijk gezegd geen reden waarom hij de volgende dag niet op de stoep had kunnen staan met een bos rozen en excuses. (De woorden ‘ik wil je niet meer zien,’ zegt men doorgaans niet zomaar, immers.) M...

Het leven is een gedoetje and then you die

Ik denk de laatste tijd aan niemand zoveel als aan wijlen onze Dichter des Vaderlands  René Gude . Dat komt omdat ik het leven momenteel weer eens nógal een gedoetje vind. Ik heb het woord overigens niet van René Gude geleerd, ik gebruik het al heel lang, maar tegenwoordig moet ik daarbij dus altijd aan hem denken; hij heeft het woord bestaansrecht en verdieping gegeven. Het zou bijna tragisch kunnen zijn, als het niet zo fantastisch was! Ik bedoel: dat een filosoof, iemand de een groot deel van zijn leven heeft gewijd aan het bestuderen van de grote vragen des levens, uiteindelijk herinnerd gaat worden als de filosoof die zei dat 'het leven een gedoetje is'. Geniaal. Want dat is het namelijk gewoon! Uitgekleed en ontdaan van alle ‘bedoeling’ en opsmuk is het leven niet meer dan een gedoetje. Je zou zelfs rustig kunnen zeggen: een gedoe. Maar dat doen we niet, als we beschaafde mensen zijn, we zeggen: gedoetje. Niet om het te bagatellisere...