Loïs heeft vele nicknames. Zo luistert ze o.a. naar Lo, Lootje, Poppedijn, Poppekop, Polleke, Loisepois, Lohues, Wiske en Simonenkipskie.
En naar Lola natuurlijk, zoals Henk haar steevast noemt. (Een daad vankinderachtig verzet tegen het feit dat de nummer 1 van zijn namenlijstje niet verder is gekomen dan de tweede ronde.)
De eerste maanden na haar geboorte heette Loïs hier ‘de mossel’.
Ik weet niet eens meer wie hiermee begon. Merlijn, denk ik. Of Henk. Of misschien was het wel Anna-Maria.
Hoe dan ook, het paste wonderwel en iedereen nam het over. Zelfs oma. Het klópte gewoon echt; Loïs-de-baby had iets heel mosseligs over zich. (Waarbij u zich - zeker wanneer u gruwt van mosselen - waarschijnlijk niet zoveel kunt voorstellen. Maar neem het maar van mij aan.)
‘Ha die mossel,’ klonk het als er iemand langs de box liep. En dagelijks hoorde je dingen als: ‘De mossel, die slaapt zeker?’ ‘Heeft de mossel al een schone luier gekregen?' en ‘Neem jij de mossel nog even op schoot, dan doe ik de afwas.’
Misschien was het voor Bo en Merlijn ook wel een prima manier om te wennen aan de nieuwe situatie. Nee, er was niet ineens een nieuw kindje, van wie ernstige concurrentie te duchten viel, we hadden gewoon een móssel. Een mossel waar we met z’n allen voor moesten zorgen.
Binnen de kortste keren werd ‘mossel’ door Merlijn overigens verbasterd tot ‘mossel-baby-vis’. (Mosselbabyvis? Het is echt opmerkelijk hoe snel je went aan rare woorden.)
En met mosselbabyvis kwam er ook meteen een nieuw lied in ons leven. Dat - op de melodie van Mary had a little lamb - als volgt ging:
Kleine mossel-baby-vis, baby-vis, baby-vis
Kleine mossel-baby-vis, weet jij wel wie dat is
(ja dat is..)Kleine mossel baby-v... nouja, en zo verder dus.
Dat zongen we dan met zijn allen, meestal in de auto. Keihard.
En naar Lola natuurlijk, zoals Henk haar steevast noemt. (Een daad van
De eerste maanden na haar geboorte heette Loïs hier ‘de mossel’.
Ik weet niet eens meer wie hiermee begon. Merlijn, denk ik. Of Henk. Of misschien was het wel Anna-Maria.
Hoe dan ook, het paste wonderwel en iedereen nam het over. Zelfs oma. Het klópte gewoon echt; Loïs-de-baby had iets heel mosseligs over zich. (Waarbij u zich - zeker wanneer u gruwt van mosselen - waarschijnlijk niet zoveel kunt voorstellen. Maar neem het maar van mij aan.)
‘Ha die mossel,’ klonk het als er iemand langs de box liep. En dagelijks hoorde je dingen als: ‘De mossel, die slaapt zeker?’ ‘Heeft de mossel al een schone luier gekregen?' en ‘Neem jij de mossel nog even op schoot, dan doe ik de afwas.’
Misschien was het voor Bo en Merlijn ook wel een prima manier om te wennen aan de nieuwe situatie. Nee, er was niet ineens een nieuw kindje, van wie ernstige concurrentie te duchten viel, we hadden gewoon een móssel. Een mossel waar we met z’n allen voor moesten zorgen.
Binnen de kortste keren werd ‘mossel’ door Merlijn overigens verbasterd tot ‘mossel-baby-vis’. (Mosselbabyvis? Het is echt opmerkelijk hoe snel je went aan rare woorden.)
En met mosselbabyvis kwam er ook meteen een nieuw lied in ons leven. Dat - op de melodie van Mary had a little lamb - als volgt ging:
Kleine mossel-baby-vis, baby-vis, baby-vis
Kleine mossel-baby-vis, weet jij wel wie dat is
(ja dat is..)Kleine mossel baby-v... nouja, en zo verder dus.
Dat zongen we dan met zijn allen, meestal in de auto. Keihard.
Vond ze leuk, de mossel.
(Okee. Vrij suf eigenlijk dit. Another peek into our sad little life.)
Anyway.
Waar wilde ik naar toe met dit verhaal?
Oja. De mossel mag dan al anderhalf jaar verdwenen zijn, maar soms, héél soms, komt ze nog eventjes terug. Als Loïs in een bepaalde houding ligt te slapen. Dan is ze er weer, de mossel. Mosselbabyvis.
(Okee. Vrij suf eigenlijk dit. Another peek into our sad little life.)
Anyway.
Waar wilde ik naar toe met dit verhaal?
Oja. De mossel mag dan al anderhalf jaar verdwenen zijn, maar soms, héél soms, komt ze nog eventjes terug. Als Loïs in een bepaalde houding ligt te slapen. Dan is ze er weer, de mossel. Mosselbabyvis.
Edit 15:59. Op verzoek van Toaske. Ter visualisatie.
Mosselig, niet?
Reacties
En ik vind het helemaaaaaaal geen 'sad little life'; dit zijn de krenten in de pap!! :D
Maar als je 13 wordt en je wordt nog mosselbabyvis genoemd, dan is het geintje er wel vanaf. Dan liever Lola.
En ik zie het jullie gewoon zingen in de auto. Terwijl ik jullie niet ken irl, maar toch zie ik het voor me.
http://weblogs.bnn.nl/santenkraam/20050330
@Joeltje: Ha, dat vind ik leuk.
@Sanneke: Wat een schetig padje!
@Cisca: Tsja: kipje, kippie, kipskie....en dan simonenkipskie. Die band, weet je wel. Met die intrigerende naam. (En ja, ik weet dat het C-mon en Kypski is.)
Hahahaha! (en ik gruwel inderdaad van mossels/mosselen).
Maar deze is wel heeel erg lief!
In papa een kikkervisje, in mama's buik een garnaaltje, en bij leven een mossel. Je kan spreken van een ware evolutie, waar gaat dit eindigen!!??
Hier hebben we al vanaf dag 1 de bijnaam 'theelepeltje" voor onze Isabelle.
Amusant te bedenken dat het kind bijna 10 pond was bij de geboorte en nog steeds alle curves uitgroeit.
Liefs muts Moon
Wij noemden Duuk altijd Ukkel toen hij in mijn buik zat. En nu nog steeds. 'Ukkeltje, ga je mee?' Dan kijken mensen wel eens vreemd. Maar het is zonder de S.