Doorgaan naar hoofdcontent

Buikpijn - een vervolg

De dagen van Bo staan momenteel weer in het teken van de buikpijn. Zo zielig, vind ik het.
En ik weet het ook inmiddels echt niet meer. Spanning? Dingen op school?
Nee: het gaat goed op school. Ze vindt het leuk, heeft veel vriendjes en vriendinnetjes, niks aan de hand. Dat is het gewoon niet. Volgens mij.
Maar wat dan wel?
De tijd dat ik heb gedacht dat ze misschien te weinig at, is ook voorbij: ze eet juist hartstikke veel tegenwoordig! De hele dag heeft ze honger. En maar broodmager blijven, intussen. Ik vind het raar.
Vandaag zijn we maar eens naar de dokter gegaan. Dat had ik misschien wel al eerder moeten doen, maar ja, het leek me zo’n vage klacht. Ze heeft geen koorts, haar ontlasting is normaal, bovendien komt buikpijn bij kinderen heel vaak voor en wordt er zelden iets gevonden. Het ging ook steeds vanzelf weer over. Tot nu toe dan, want nu is het er bijna continue.
Arm kind.

Na het bezoek aan de huisarts gingen we naar het lab, om bloed te laten afnemen.
(filmpje gemaakt met de camera rechtop: hard habit to break)



Haha, de prikmevrouw vroeg of ik even de arm wilde vasthouden als de naald erin ging. Shit dacht ik, want ik stond al met mijn camera in de aanslag, daar gaat mijn filmpje. Dus ik zei: ‘Nee hoor, dat lijkt met niet nodig. Bo trekt heus haar arm niet weg.’
Wat ik natuurlijk nooit gezegd had als ik dat niet zeker wist.
Ik ken namelijk niemand die zo dapper is als Bo.
Écht niet. (Bij de tandarts staat ze ook bekend als een soort zevende wereldwonder. Tweemaal moest er helaas een kies worden getrokken. De laatste keer was dat nogal een gedoe. Lag ze bijna een uur in de stoel, er moest wel vijftien keer worden bijgeprikt want de verdoving werkte niet goed en vervolgens kreeg de tandarts de kies niet uit haar kaak. Dus dat duurde maar en duurde maar. En terwijl ik als toeschouwer bijkans gek werd, lag Bo daar dus gewoon, gaf geen kik, huilde niet. Om toen ze eindelijk met een mond vol bloed en watten mocht opstaan, iets te mompelen als: ‘nou, dat viel best mee hè.’)
Enfin.


En nu maar hopen dat er iets uit het bloedonderzoek komt.
En nu maar hopen dat er niets uit het bloedonderzoek komt.
En nu maar hopen dat die stomme buikpijn snel weg is en weg blijft.


Het is overigens niet allemaal kommer en kwel: tussen de pijn door is er tijd voor kunstjes: klik

Edit 3-3: Ik moet van Bo ook nog deze link geven. Zodat u kunt zien dat ze het ook zonder hulp kan. Maar dat begreep u natuurlijk al lang.

Reacties

sanneke zei…
Hè, verdemme, dat leuke meisje hoort helemaal geen buikpijn te hebben, nee!
Herma zei…
Da's nie leuk! Hopelijk komt er niks uit en verdwijnt die mysterieuze pijn weer snel naar waar 'ie vandaan kwam!
Susy zei…
Hm.
Da's minder.
Kindjes met pijn = stom.
Esther zei…
Ja buikpijn. Zo iets vaags. Lucia klaagt er ook over, af en aan. Maar wel zeker 4x in de week. Ook nog nooit iets mee gedaan want ik had dat vroeger ook bij spanning. Maar weet ik veel of het dat is....
Wat een bikkel is die Bo zeg! Lucia stond al te huilen bij de inentingen.
Ilse zei…
wanneer krijg je de uitslag?
wat een flinkerd zeg....
Anoniem zei…
Heel stoer van bo! Ik ben benieuwd wat de prikmevrouw savonds thuis over je verteld heeft. " Die mevrouw vond het belangrijker om te filmen dan om het kind haar hand vast te houden!"
Haha!
Hopelijk is ze snel beter!!

Liefs Muts Moon
Astrid76 zei…
Ah dat is zo irritant, zo'n onverklaarbare pijn. Zeker omdat ze dus juist nogal nuchter is en niet snel klaagt. Want dat verhaal van die kies, wow. En Ieuw. Ik geloof dat ik al jankend in die stoel zou hebben gelegen.

En verder is het nu zo dubbel. Aan de ene kant zou het fijn zijn als ze nu ontdekken waar het van komt. Maarja. Dat betekent dan dus ook dat ze iets heeft. Wat je natuurlijk niet wilt. Sterkte in ieder geval!!
Nicole zei…
Goed dat je er naar hebt laten kijken. Nu komt er vast snel duidelijkheid. En van het verhaal over de tandarts begon ik al te trillen in mijn Uggs.
Jacq zei…
Jee, die Bo! Wat loopt die relaxed op een bal zeg. Indrukwekkend.

Van die buikpijn is minder. L heeft er ook last van. Al zo'n twee jaar inmiddels. Kronkelend van de pijn, af en toe. Na een jaartje eens richting huisarts, bloedprikken, ontlastingonderzoek. Je kent de riedel. L. blijkt eigenlijk geen vet te verdragen. En dat gaven wij hem wat extra omdat hij ondergewicht had. Wat dus geen zoden aan de dijk zette (want zijn lichaam verwerkt dat vet niet). Waarna wij hem nog meer probeerden vet te mesten. Etc. cirkeltje rond. Tot we dus te horen kregen van dat vet. Sindsdien eet hij zo vetarm als nog verantwoord is. En heeft hij dus nog steeds ondergewicht. Maar minder pijn. Dus toch wat winst.

Hopelijk komt er bij Bo ook wat duidelijks naar voren. Meestal zijn de artsen even vaag als de klachten.

Fijn dat je je prioriteiten goed hebt, trouwens. Qua kindtroosten en logfilmpjesmaken.
Annemiek zei…
Wow, wat een bikkel zeg, je dochter. En wat voel je je dan machteloos hè, als moeder, als je kind buikpijn heeft. Sarah heeft het ook regelmatig, maar (even afkloppen) ik heb haar er sinds de voorjaarsvakantie niet meer over gehoord. Ik hoop dat het bij Bo ook snel voorbij is!
Leuke blog heb je trouwens!
Anoniem zei…
Ik hoop dat er wat 'eenvoudig oplosbaars' uitkomt! Het is helemaal niet fijn om je zo zorgen te maken om je kind.

Vraagje: hoe is haar stoelgang? Middelste klaagde ook zo over buikpijn en hij bleek zo erg verstopt te zitten...
quirk zei…
Bo, je bent enorm stoer!
Met die bal, met dat bloed én met die tandarts.
En ik ga duimen dat het heel snel over is met die buikpijn, of er nou iets gevonden wordt of niet.
Door zei…
Wat een stoer meisje! Wat ontzettend rot zeg, die buikpijn. Hoop dat je gauw uitsluitsel hebt.
Anoniem zei…
hihi, dat je dat gaat filmen!!!
ik zou a. niet op het idee komen en b. als dat mens vroeg voor de arm vast te houden, mij zou schuldig voelen dat ik spontaan zou ophouden.

Hopelijk komt er niks uit de testen.
Ben ben Bo eens fimpje 2 is ech veel beter! helemaal zonder hulp, en zonder tong haha, ik vind het knap.

Manja
Mrs. T. zei…
Nou, hopelijk is het niets of mocht het iets zijn, dan in ieder geval een kleinigheidje.

Stoer zeg, ballopen!

Populaire posts van deze blog

Nog 33 dagen tot Hawaii/Hawaï

Ik vrees dat ik u de komende maand dood ga gooien met geleuter over Hawaii. Nog even en u denkt: mens, ben je nou nog niet weg? Het spijt me. Maar aangezien ik ter plaatse nogal verstoken zal zijn van wifi, heeft u straks lekker drie weken rust. (Ik weet het trouwens wel, hoor. Dat in het Nederlands Hawaii eigenlijk zo moet worden geschreven: Hawaï. Niet met dubbel i, maar met één i, met stipjes. Vind ik ook eigenlijk mooier. Maar om een wat duistere reden heb ik op een bepaald moment gekozen voor de Amerikaanse schrijfwijze en nu hou ik daar maar zo'n beetje aan vast. Als u het erg vervelend vindt, dan mag u best  telkens als u Hawaii leest, dit in gedachten vervangen door Hawaï.) Maar wat ik dus wou zeggen: op de gangbare wereldkaart lijkt Hawaii al best heel spannend en ver weg enzo, maar gisteren stuitte ik op een wereldkaart waarbij de globe op een andere manier is losgeknipt, oftewel de zogenaamde Pacific-centered wereldkaart: Oeh. Das écht wel midden in de zee....

Stuk

Ik blogde voor het laatst op 17 juni : de dag voor ik 45 werd. Nog een dag eerder was mijn leven ingestort, maar ik was nog in de ontkenning. Dus ik schreef maar gewoon een stukje, over de publieke waan van de dag. Het was de laatste stuiptrekking, voorlopig. Want mijn leven was ingestort, en al snel was daar geen ontkennen meer aan. Mijn man, mijn echtgenoot, de vader van mijn kinderen, was vertrokken. Weggegaan en niet teruggekomen. (Het verwarrende was dat hij intussen op zijn beurt beweerde dat ik hem het huis uit had gezet. Wat me geen goed teken leek; als je het daarover al niet eens bent, dan kon het nog wel eens een zware dobber worden.) Nou moet ik toegeven dat ik inderdaad de woorden ‘ik wil je niet meer zien’ had uitgesproken, maar dat leek me eerlijk gezegd geen reden waarom hij de volgende dag niet op de stoep had kunnen staan met een bos rozen en excuses. (De woorden ‘ik wil je niet meer zien,’ zegt men doorgaans niet zomaar, immers.) M...

Bang with Friends

'Jemig, kan het nog platter?!' riep ik uit, toen ik werd gewezen op het nieuwste Social Media platform Bang with Friends . Maar vrijwel meteen daarna dacht ik: Ja! Ja! Wat een fantastisch idee! Dit, mensen, voegt echt wat toe aan de wereld! Bang with Friends is een computerapp waarvoor je je aanmeldt via Facebook. Vervolgens krijg je dan een handig overzicht op je scherm van al je Facebookvrienden. En zit daar toevallig iemand bij met wie je wel eens eh… *zoekt even naar Nederlands equivalent van ‘to bang’* ….. van bil zou willen, dan kun je dit aangeven door op deze persoon te klikken. Zonder het risico – en hierin schuilt de genialiteit – dat je een blauwtje loopt. Het lustobject in kwestie krijgt hiervan namelijk géén melding, tenzij de interesse wederzijds is! Oftewel, zoals de ondertitel van de applicatie luidt: Your friends will never know you’re interested unless they are too.  Ik vind het (letterlijk) fucking briljant! Als fenomeen dan hè. Want u snapt d...