Doorgaan naar hoofdcontent

Aangeslagen school

Gisteren las ik dit bericht op nu.nl.

Jaja, dacht ik. Dat steekt maar, dat vermoordt elkaar maar. Zelfs op de eerste dag van de lente.
Toen wist ik nog niet eens wat ik nu weet, namelijk dat het slachtoffer de moeder was van vier kinderen die allemaal bij Bo en Merlijn op school zitten (in groep 1, 5, 6 en 8) en de dader hun vader.
En dat het jongste kind - zo'n schattig meisje - van het drama getuige was.

Ik heb de school nog nooit zo aangeslagen gezien.
Labels:

Reacties

yvette zei…
oh men... wat afschuwelijk! Wat doen de mensen elkaar toch aan? Sterkte voor jou, de kindjes en de betrokkenen op school!
22 maart 2010 om 18:12
Frank zei…
Bah. Dat is naar.
22 maart 2010 om 18:57
Mrs. T. zei…
Oh wat verschrikkelijk zeg. Sterkte en ook hoe het je eigen kinderen die ongetwijfeld ook met vragen zullen komen.
22 maart 2010 om 19:46
Jools zei…
Das gewoon ka uu tee
22 maart 2010 om 20:02
Susy zei…
Djiezes fokking christ.
22 maart 2010 om 22:16
Ilse zei…
Mijn god wat bezielt die mensen toch? Die arme kinderen.........
IK wens jullie veel sterkte
23 maart 2010 om 08:37
Astrid zei…
Oh men. Dan komt het ineens heel dicht bij.
Hoe reageren Bo en Merlijn erop?

Oh men, dat meisje. Alle 4 de kinderen. Zo erg.
23 maart 2010 om 09:38
Kikkertje zei…
Woow. Heftig en heel erg.
23 maart 2010 om 09:48
Yvonne zei…
Jemig, wat heftig!
23 maart 2010 om 12:37
Door zei…
Afschuwelijk, gruwelijk zeg! Heel veel sterkte voor iedereen. Knuffel Novy!!
23 maart 2010 om 13:15
inge zei…
vreselijk. een tijdje geleden las ik dat er een vrouw was neergestoken op haar werk bij daklozen en dat bleek toen ook een moeder te zijn uit dezelfde groep als Kleuter. wat een wereld, denk je dan..
23 maart 2010 om 15:01
sanneke zei…
De rillingen lopen me over de rug. En hoe moeten die 4 kinderen nu verder dan? Moeder dood, vader achter tralies... hoe hadden ze ooit kunnen denken dat hun leven zo zou verlopen.
23 maart 2010 om 16:27
Limoentje zei…
Sprakeloos ben ik er van. Wat afschuwelijk.
Veel sterkte, voor iedereen.
23 maart 2010 om 17:05
Repel zei…
Jezus...ik nam even de tijd om het op me in te laten werken. Het leed, het directe leed en de directe practische consekwenties. Ineens zonder ouders. Ik kan alleen maar rillen als ik aan dekinderen denk.
Maar dan de lange termijn: hoe moet je er als mens mee klaarkomen dat je moeder is vermoord? vermoord door je vader als ik je verhaal goed lees?

ik weet dat deze dingen gebeuren maar ik had gelukkig oud kunnen worden in "blissful ignorance".

Ik wens je enorm veel sterkte in de begeleiding van je kinderen!
23 maart 2010 om 20:51
Jools zei…
Ik moet ineens denken aan R., mijn klasgenoot op de HAVO. Zijn vader vermoodde zijn moeder, hij stak haar neer en zette het huis in brand, we zaten toen in de brugklas. R. en zijn broertje hebben haar horen gillen. Jaren later zei hij dat hij z´n moeder nog steeds hoorde gillen.
Op 5 HAVO kwam vader alweer vrij. R. woonde toen al jaren in een fijn pleeggezin (net als ik, dus dat schepte de band) en heeft gezworen z´n vader ooit te zullen vermoorden. Heel begrijpelijk, denk ik..

Geloof niet dat het ooit écht goed is gekomen met R. en zijn broertje.

Arme kinders..
23 maart 2010 om 21:10
Gwennie zei…
Oh, Yvon, wat afschuwelijk.... ik schrik me te pletter! Echt... Moet even verwerken, hoor...
24 maart 2010 om 21:08
Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Nog 33 dagen tot Hawaii/Hawaï

Ik vrees dat ik u de komende maand dood ga gooien met geleuter over Hawaii. Nog even en u denkt: mens, ben je nou nog niet weg? Het spijt me. Maar aangezien ik ter plaatse nogal verstoken zal zijn van wifi, heeft u straks lekker drie weken rust. (Ik weet het trouwens wel, hoor. Dat in het Nederlands Hawaii eigenlijk zo moet worden geschreven: Hawaï. Niet met dubbel i, maar met één i, met stipjes. Vind ik ook eigenlijk mooier. Maar om een wat duistere reden heb ik op een bepaald moment gekozen voor de Amerikaanse schrijfwijze en nu hou ik daar maar zo'n beetje aan vast. Als u het erg vervelend vindt, dan mag u best  telkens als u Hawaii leest, dit in gedachten vervangen door Hawaï.) Maar wat ik dus wou zeggen: op de gangbare wereldkaart lijkt Hawaii al best heel spannend en ver weg enzo, maar gisteren stuitte ik op een wereldkaart waarbij de globe op een andere manier is losgeknipt, oftewel de zogenaamde Pacific-centered wereldkaart: Oeh. Das écht wel midden in de zee....
12 reacties
Meer lezen

Het leven is een gedoetje and then you die

Ik denk de laatste tijd aan niemand zoveel als aan wijlen onze Dichter des Vaderlands  René Gude . Dat komt omdat ik het leven momenteel weer eens nógal een gedoetje vind. Ik heb het woord overigens niet van René Gude geleerd, ik gebruik het al heel lang, maar tegenwoordig moet ik daarbij dus altijd aan hem denken; hij heeft het woord bestaansrecht en verdieping gegeven. Het zou bijna tragisch kunnen zijn, als het niet zo fantastisch was! Ik bedoel: dat een filosoof, iemand de een groot deel van zijn leven heeft gewijd aan het bestuderen van de grote vragen des levens, uiteindelijk herinnerd gaat worden als de filosoof die zei dat 'het leven een gedoetje is'. Geniaal. Want dat is het namelijk gewoon! Uitgekleed en ontdaan van alle ‘bedoeling’ en opsmuk is het leven niet meer dan een gedoetje. Je zou zelfs rustig kunnen zeggen: een gedoe. Maar dat doen we niet, als we beschaafde mensen zijn, we zeggen: gedoetje. Niet om het te bagatellisere...
2 reacties
Meer lezen

Stuk

Ik blogde voor het laatst op 17 juni : de dag voor ik 45 werd. Nog een dag eerder was mijn leven ingestort, maar ik was nog in de ontkenning. Dus ik schreef maar gewoon een stukje, over de publieke waan van de dag. Het was de laatste stuiptrekking, voorlopig. Want mijn leven was ingestort, en al snel was daar geen ontkennen meer aan. Mijn man, mijn echtgenoot, de vader van mijn kinderen, was vertrokken. Weggegaan en niet teruggekomen. (Het verwarrende was dat hij intussen op zijn beurt beweerde dat ik hem het huis uit had gezet. Wat me geen goed teken leek; als je het daarover al niet eens bent, dan kon het nog wel eens een zware dobber worden.) Nou moet ik toegeven dat ik inderdaad de woorden ‘ik wil je niet meer zien’ had uitgesproken, maar dat leek me eerlijk gezegd geen reden waarom hij de volgende dag niet op de stoep had kunnen staan met een bos rozen en excuses. (De woorden ‘ik wil je niet meer zien,’ zegt men doorgaans niet zomaar, immers.) M...
28 reacties
Meer lezen