Doorgaan naar hoofdcontent

It's MY f*cking show! riep Tori

Het was zover.
Speciaal voor de gelegenheid had ik een kek rokje aangetrokken. En mijn zwarte hakken. Zitschoenen weliswaar, maar dat kon. Want onze kaartjes zeiden: rij 23. Stoel 15 en 16.
(U kent ze, zitschoenen? Mooie schoenen die pijn doen bij het lopen, maar waarmee je prima naar een verjaardagsfeestje kan, of naar een concert met uitsluitend zitplaatsen, zoals in dit geval?)

Tussen het voorprogramma en de actual performance was een vrij lange pauze. Het duurde en duurde en we zaten daar maar, in het volle zaallicht. Henk vermaakte zich intussen best - sponzig als altijd alles absorberend wat met zijn vak te maken heeft - en zei aan de lopende band dingen als: Had die technicus niet even gewoon een zwart t-shirt aan kunnen doen? en Kijk, roboscans! en Zie je die mengtafel, er zijn dus maar 200 mensen op de wereld die haar kunnen bedienen en daar ben ik er een van.
En niet uit desinteresse hoor, oh nee, ik ben enorm geïnteresseerd in het werk van mijn liefste, maar het meeste van wat hij zei ging zo’n beetje langs me heen.
Want ik was waarachtig een beetje zenuwachtig. Aan het worden. Elk moment nu, zou ik iemand die ik al zoveel jaren bewonder, in het écht gaan zien. Pfff. Wat als nou blijkt dat ze haar beste tijd heeft gehad? Wat als ze er niet uitziet, rare kleren aanheeft, haar haar heeft geblondeerd? Wat als ze tegenvalt?

En toen kwam ze dan eindelijk op.
En wow: ze was geweldig!
En eh.. wow: wat een jurk! Zwart met geel, lang van achteren, wacht.....
*zoekt op youtube of er wellicht al iemand is geweest die beelden van gisteravond heeft ge-upload en jawel! Thanks ‘Kroldiament’! Dat scheelt me weer een beschrijving! (Kroldiament? Wat ís dat voor naam?) *




Lang van achteren dus en kort van voren. Dat is nodig, om wijdbeens tussen de vleugel en het hammond-orgel te kunnen zitten. (Tori Amos is de enige ter wereld die met het grootste gemak twee klavieren tegelijk bespeelt en er bovendien in slaagt dit er nog sexy uit te laten zien ook.)

Ze begon. En het was goed. Maar een beetje té goed, kan dat? Ze zong prachtig. Het licht was mooi. Maar het was allemaal wat ehm... afstandelijk. Vond ik. Misschien lag het wel aan mij, kwam ik gewoon niet helemaal over die jurk heen. Of over de zure zweetlucht die een van onze achterburen verspreidde. Of misschien waren mijn verwachtingen te hoog gespannen, waardoor het een tijdje duurde voor ze me 'had'. Voor ze me raakte. Wat uiteindelijk gelukkig wel gebeurde, tijdens het nummer Jacky’s Strength. (Kippenvel! Zo mooi!)

Het echte hoogtepunt moest toen overigens nog komen. Tijdens 'Precious Things', ongeveer op drie kwart van het concert, was de eerste rij opeens gaan staan, tegen het podium aan. Van de zijkanten kwamen veiligheidsbeambten aangelopen, om de mensen te manen vooral weer te gaan zitten. Wat niet zo best lukte, volledig in trance als iedereen was. Het zag er komisch uit; wij konden het schouwspel heel mooi volgen vanaf rij 23.
Plotseling merkte Tori ook dat er wat gaande was. Ze stopte abrupt met spelen en zingen, stond op en beet de (arme) mannen toe:
"What the f*ck! What are you doing! This is my f*cking show! If these people want to stand up they can f*cking stand up!!"
Zo.
Dat er ook nog iets anders uit dat tengere lijfje kan komen dan alleen maar mooie klanken.

Het voorval werd met gejoel en gejuich beantwoord en als één man stond de hele zaal op. Bij wijze van statement, uit respect, uit solidariteit, weet ik veel. Hoe dan ook, toen werd het eigenlijk pas echt leuk. Zo’n deinende zaal met swingende mensen maakt zo’n concert toch echter. Beter. De sfeer sloeg toe. En Tori moet dat ook gevoeld hebben, want ineens was het magisch. Ze speelde de sterren van de hemel, en nadat iedereen zijn handen had stukgeklapt, nog een prachtige toegift.
Ik was blij.
Maar. Mijn árme voeten.
Zitschoenen, weet u nog.


Oja, ik had ook nog foto's gemaakt:



Edit 17:27: Je moet ze even de tijd geven, die mensen, dan verschijnen de filmpjes vanzelf.
Nog een opname van gisteren, nu mét goed geluid maar helaas gefilmd vanuit een nogal beroerd standpunt.

Reacties

Ilse zei…
Wat een afgrijselijke jurk ieeee
enne dat haar van dat mens ...o zo niet mijn stijl ...maar leuke muziek dat dan weer wel.
Manon zei…
Haha. Wie gaat er nu op zítschoenen naar een concert? Muts!

(Over muts gesproken, gewoon komen, zondag. En daarmee basta)
Herma zei…
Leuk, leuk!
Stom he, van die stoeltjes! Ik zeg: stoelen eruit en in het vervolg gewoon weer op de verstandige schoenen naar een sta-concert!
Nicoleke zei…
Haha!
Gaaf.

Ik moet me wel aansluiten bij Ilse.
Afschuwelijke jurk. Haha.

Verder: heerlijk!
Jools zei…
Nee ik werd niet keihard jaloers toen ik je titel zag. Echt niet.

G*odverk*t jij bent dus wél geweest. Ik niet dus. Dat snap je wel inmiddels denk ik.
En ik ben DIEHARD fan. Heb je de nieuwe cd? Die is goehoed! Die ben ik al een week aan 't kopiëren voor Sanneke van Santenkraam... moet ik écht gaan doen dit weekend. Voor jou ook?
sanneke zei…
Coole jurk! En knap, dat met die 2 piano's, al weet ik niet of ik het er ook sexy uit vind zien, hoor. Komt door dat haar geloof ik. Zo gek kunstmatig. Ik mis d'r vrolijke krullen. En ik vind het wel jammer dat ze zoals bij het fragment van Icicle het intro zo talmt, dat ze zo moeilijk doet. Als ze het hijgen en moeilijk doen achterwege laat kom ik ook eens kijken.
NOVY zei…
@Joeltje: ja, voor mij ook!!
@Sanneke: niet om het een of ander, maar Icicle was niet erg representatief voor het optreden, dat eigenlijk nogal on-Tori-achtig was. Zónder gehijg, zonder aanstellerig ge-beweeg, gewoon rechtdoor mooie muziek. Bijna saai, wat dat betreft :).
sanneke zei…
Aha! Ze kan het dus (nog) wel! Gewoon saai mooie liedjes zingen. :) Of was je teleurgesteld dat je het zonder het gehijg en aanstellering gebeweeg moest stellen? ;)
Anoniem zei…
hmmm, die jurk!!!! Nee, dit is niet de Tori die ik me herinner. Ik vind haar een beetje doorgeschoten, haar haar ook trouwens.
Maar wel fijne muziek. Dat blijft, als laatste blijft altijd de muziek. En de liefde.

Zo ben ik even poetisch op de vroege ochtend!
Liefs Muts Moniek
Door zei…
Ik haak even af. Vind je niet erg, toch?
geert zei…
Mag ik even reclame maken voor de website van mijn zoon: die had mijn telelens nodig om foto's te maken maar desondanks: hij had een paar aardige plaatjes:

http://www.kjguch.com/gallery.php
NOVY zei…
@Geert: leuk! Mooie foto's zeg.
Geert zei…
Als je mijn zoon ff mailt, wil ie je vast wel even een paar foto's sturen.......

Populaire posts van deze blog

Nog 33 dagen tot Hawaii/Hawaï

Ik vrees dat ik u de komende maand dood ga gooien met geleuter over Hawaii. Nog even en u denkt: mens, ben je nou nog niet weg? Het spijt me. Maar aangezien ik ter plaatse nogal verstoken zal zijn van wifi, heeft u straks lekker drie weken rust. (Ik weet het trouwens wel, hoor. Dat in het Nederlands Hawaii eigenlijk zo moet worden geschreven: Hawaï. Niet met dubbel i, maar met één i, met stipjes. Vind ik ook eigenlijk mooier. Maar om een wat duistere reden heb ik op een bepaald moment gekozen voor de Amerikaanse schrijfwijze en nu hou ik daar maar zo'n beetje aan vast. Als u het erg vervelend vindt, dan mag u best  telkens als u Hawaii leest, dit in gedachten vervangen door Hawaï.) Maar wat ik dus wou zeggen: op de gangbare wereldkaart lijkt Hawaii al best heel spannend en ver weg enzo, maar gisteren stuitte ik op een wereldkaart waarbij de globe op een andere manier is losgeknipt, oftewel de zogenaamde Pacific-centered wereldkaart: Oeh. Das écht wel midden in de zee....

Het leven is een gedoetje and then you die

Ik denk de laatste tijd aan niemand zoveel als aan wijlen onze Dichter des Vaderlands  René Gude . Dat komt omdat ik het leven momenteel weer eens nógal een gedoetje vind. Ik heb het woord overigens niet van René Gude geleerd, ik gebruik het al heel lang, maar tegenwoordig moet ik daarbij dus altijd aan hem denken; hij heeft het woord bestaansrecht en verdieping gegeven. Het zou bijna tragisch kunnen zijn, als het niet zo fantastisch was! Ik bedoel: dat een filosoof, iemand de een groot deel van zijn leven heeft gewijd aan het bestuderen van de grote vragen des levens, uiteindelijk herinnerd gaat worden als de filosoof die zei dat 'het leven een gedoetje is'. Geniaal. Want dat is het namelijk gewoon! Uitgekleed en ontdaan van alle ‘bedoeling’ en opsmuk is het leven niet meer dan een gedoetje. Je zou zelfs rustig kunnen zeggen: een gedoe. Maar dat doen we niet, als we beschaafde mensen zijn, we zeggen: gedoetje. Niet om het te bagatellisere...

Stuk

Ik blogde voor het laatst op 17 juni : de dag voor ik 45 werd. Nog een dag eerder was mijn leven ingestort, maar ik was nog in de ontkenning. Dus ik schreef maar gewoon een stukje, over de publieke waan van de dag. Het was de laatste stuiptrekking, voorlopig. Want mijn leven was ingestort, en al snel was daar geen ontkennen meer aan. Mijn man, mijn echtgenoot, de vader van mijn kinderen, was vertrokken. Weggegaan en niet teruggekomen. (Het verwarrende was dat hij intussen op zijn beurt beweerde dat ik hem het huis uit had gezet. Wat me geen goed teken leek; als je het daarover al niet eens bent, dan kon het nog wel eens een zware dobber worden.) Nou moet ik toegeven dat ik inderdaad de woorden ‘ik wil je niet meer zien’ had uitgesproken, maar dat leek me eerlijk gezegd geen reden waarom hij de volgende dag niet op de stoep had kunnen staan met een bos rozen en excuses. (De woorden ‘ik wil je niet meer zien,’ zegt men doorgaans niet zomaar, immers.) M...