In de auto zat ik: ik was onderweg naar mijn vriendin, die gisteren gewoon even twee prachtige kinderen op de wereld heeft gezet.
Het was stralend weer, de weg voor me was leeg en de radio stond keihard.
Er werd een oud nummer gedraaid: You can go your own way, van Fleetwood Mac.
Al honderden keren gehoord.
Maar!
Wat een geweldig nummer is dat eigenlijk!
Het voortstuwende tempo, die opzwepende drums, de stemmen van Lindsey Buckingham en Stevie Nicks... het was alsof ik het allemaal voor het eerst hoorde.
En toen gebeurde er iets.
Ik kreeg het warm en koud tegelijk, het kippenvel joeg over mijn hele lijf, ik voelde de tranen in mijn ogen springen..van wat? Van geluk? Ik weet het niet. Ik zat ineens in een soort trip van vroeger-en-nu, van jemig-wat-ben-ik-eigenlijk-al-oud-maar-wat-ben–ik-een-stuk-gelukkiger-dan-20 jaar-geleden.
Whatever. Het was fijn.
En toen dat weer achter de rug was, luisterde ik naar een cabaretfragment. Nou heb ik normaal gesproken weinig met cabaretiers en standup-comedians, maar dit was zó lollig dat opnieuw de tranen over mijn wangen stroomden, nu van het lachen.
Ik heb het gevonden op youtube, maar moet erbij zeggen dat het zonder beeld stukken leuker was. (Hee, nu ik daar zo over nadenk, cabaret op de radio is eigenlijk altijd veel leuker?)
Maar toch, hier:
En toen was ik er.
En ik stapte de ziekenhuiskamer binnen.
En daar zat mijn vriendinnetje, met in elke arm een baby.
En ik bewonderde de twee allerliefste mannetjes. De broertjes.
En opnieuw hield ik het niet droog.
Mooi man.
Het was stralend weer, de weg voor me was leeg en de radio stond keihard.
Er werd een oud nummer gedraaid: You can go your own way, van Fleetwood Mac.
Al honderden keren gehoord.
Maar!
Wat een geweldig nummer is dat eigenlijk!
Het voortstuwende tempo, die opzwepende drums, de stemmen van Lindsey Buckingham en Stevie Nicks... het was alsof ik het allemaal voor het eerst hoorde.
En toen gebeurde er iets.
Ik kreeg het warm en koud tegelijk, het kippenvel joeg over mijn hele lijf, ik voelde de tranen in mijn ogen springen..van wat? Van geluk? Ik weet het niet. Ik zat ineens in een soort trip van vroeger-en-nu, van jemig-wat-ben-ik-eigenlijk-al-oud-maar-wat-ben–ik-een-stuk-gelukkiger-dan-20 jaar-geleden.
Whatever. Het was fijn.
En toen dat weer achter de rug was, luisterde ik naar een cabaretfragment. Nou heb ik normaal gesproken weinig met cabaretiers en standup-comedians, maar dit was zó lollig dat opnieuw de tranen over mijn wangen stroomden, nu van het lachen.
Ik heb het gevonden op youtube, maar moet erbij zeggen dat het zonder beeld stukken leuker was. (Hee, nu ik daar zo over nadenk, cabaret op de radio is eigenlijk altijd veel leuker?)
Maar toch, hier:
En toen was ik er.
En ik stapte de ziekenhuiskamer binnen.
En daar zat mijn vriendinnetje, met in elke arm een baby.
En ik bewonderde de twee allerliefste mannetjes. De broertjes.
En opnieuw hield ik het niet droog.
Mooi man.
Reacties
Enne ik zat net ook even een traantje weg te pinken om je vriendin die 2 kereltjes heeft gekregen die ik niet ken maar ik vond het zo fijn, voor haar , voor die mannetjes, voor jou en ach ik ben nu eenmaal een emotrut.
Ik heb dat wel meer met bepaalde muziek. Boys of Summer van Don Henley bijvoorbeeld. Dat heeft ook iets....
Kheb het zo vaak.
In de auto.
Zodat de mede-rijders die naar je kijken denken... WTF?
Mooi man.
En ja, die baby's.
Dat is nou eenmaal tranen met tuiten.
En van jongoudgelukkigtrip, daar moet ik ook wel eens van janken.
Nu weer.
Boehoeh.
Nee. Serieus.
En ja van baby's mag je ook janken ja, heerlijk zijn ze :-)
Gefeliciteerd met de 2 kleine mannekes van je vriendin! Mooier dan dat komt het toch niet?
Feliciteer hen maar van mij, als je wilt?
Moet nodig weer naar je toe....maar heb kopzorgen. Je weet, dan sluit ik me wat op. Maar kom gauw weer eens langs!
KUS!
Wat je zegt: mooi man.
:-)