Doorgaan naar hoofdcontent

Ik kan geen bal meer zien

Nou. Daar zijn ze dan.
411 jongleerballen.
Vond ik het in het begin nog wel een leuk karweitje, na drie dagen bijna nonstop ballonnen om zakjes rijst te hebben zitten sjorren was ik er wel behoorlijk klaar mee.
Zacht gezegd.
Ik heb een blessure bovendien: ik kan geen kracht meer zetten met de vingers van mijn linkerhand.
En een huidreactie op het rubber. Condooms zijn nooit meer een optie.


En toen was ik dus klaar. Ik gooide de laatste bal in de mand.
En klonk er toen applaus?
Gejoel, gegil?
Nee.
We gaven elkaar zelfs geen high-five, Henk en ik. (Hoewel dat best had gekund, eigenlijk.)
Mijn beloning bestond er slechts uit dat ik deze foto kon maken:




Oja, voor ik het vergeet: Henk, bedankt. Voor het vullen van toch zeker 100 zakjes met rijst. En bedankt, Lotte en Anna-Maria. Voor de hulp. En niet te vergeten, bedankt Mikodesign voor het achterlaten van de gouden tip in mijn reactiebox.

Over tot de orde.

Reacties

Linda zei…
Zoow dan, wat een werk zeg. Wel een leuk idee, maar wat een werk. Goed man.
*joelt(je?) en gilt heel hard tegen het scherm*
Daan zei…
Jeeeeeeee, te gek!
Woeiwahaha, Super!
erika zei…
petje af zeg, wat een prestatie!!!
Odette zei…
Super Yvon, ziet er geweldig uit.
Vita zei…
Je bent te goed voor deze wereld, zou mijn oma zaliger zeggen. Ik zeg: djiez. En: applaus!
Manon zei…
Applaus!! Ik joel. Ik gil (nog even als een indiaan, is moeilijk af te leren!). Knap gedaan. Je verdient een medaille (want een beker kun je nu niet meer vast houden).
Neeltje zei…
Ze zien er wel prachtig uit! Ik word er bijna hebberig van!
Ilse zei…
Mamamia
Wij staan hier met de hele familie (9stuks) te joelen, juigen, applaudiseren, springen, goed gedaan man uh vrouw.
Maar ik vind je wel een beetje gek dat je het deed hoor. ;)

The HULPMOEDER of the year award goes to........tadaaaaaaaaaa.............NOVY
Nicoleke zei…
Jij bent niet goed bij je hoofd!
Maar wel TOP dat je het gedaan hebt...
anouk zei…
Wat een monnikkenwerk!! Maar wat een fantastisch gezicht!! Je verdient een lintje, de school kan blij met jou zijn!!!
sarah zei…
Whow
!
Patricia zei…
Wat goed!!!!!
Toen ik het de vorige keer las dacht ik, waar begint ze aan.
En nu sta ik met verbazing te kijken wat een berg je gemaakt hebt.....WAUW!!!!!!

Populaire posts van deze blog

Nog 33 dagen tot Hawaii/Hawaï

Ik vrees dat ik u de komende maand dood ga gooien met geleuter over Hawaii. Nog even en u denkt: mens, ben je nou nog niet weg? Het spijt me. Maar aangezien ik ter plaatse nogal verstoken zal zijn van wifi, heeft u straks lekker drie weken rust. (Ik weet het trouwens wel, hoor. Dat in het Nederlands Hawaii eigenlijk zo moet worden geschreven: Hawaï. Niet met dubbel i, maar met één i, met stipjes. Vind ik ook eigenlijk mooier. Maar om een wat duistere reden heb ik op een bepaald moment gekozen voor de Amerikaanse schrijfwijze en nu hou ik daar maar zo'n beetje aan vast. Als u het erg vervelend vindt, dan mag u best  telkens als u Hawaii leest, dit in gedachten vervangen door Hawaï.) Maar wat ik dus wou zeggen: op de gangbare wereldkaart lijkt Hawaii al best heel spannend en ver weg enzo, maar gisteren stuitte ik op een wereldkaart waarbij de globe op een andere manier is losgeknipt, oftewel de zogenaamde Pacific-centered wereldkaart: Oeh. Das écht wel midden in de zee....

Het leven is een gedoetje and then you die

Ik denk de laatste tijd aan niemand zoveel als aan wijlen onze Dichter des Vaderlands  René Gude . Dat komt omdat ik het leven momenteel weer eens nógal een gedoetje vind. Ik heb het woord overigens niet van René Gude geleerd, ik gebruik het al heel lang, maar tegenwoordig moet ik daarbij dus altijd aan hem denken; hij heeft het woord bestaansrecht en verdieping gegeven. Het zou bijna tragisch kunnen zijn, als het niet zo fantastisch was! Ik bedoel: dat een filosoof, iemand de een groot deel van zijn leven heeft gewijd aan het bestuderen van de grote vragen des levens, uiteindelijk herinnerd gaat worden als de filosoof die zei dat 'het leven een gedoetje is'. Geniaal. Want dat is het namelijk gewoon! Uitgekleed en ontdaan van alle ‘bedoeling’ en opsmuk is het leven niet meer dan een gedoetje. Je zou zelfs rustig kunnen zeggen: een gedoe. Maar dat doen we niet, als we beschaafde mensen zijn, we zeggen: gedoetje. Niet om het te bagatellisere...

Stuk

Ik blogde voor het laatst op 17 juni : de dag voor ik 45 werd. Nog een dag eerder was mijn leven ingestort, maar ik was nog in de ontkenning. Dus ik schreef maar gewoon een stukje, over de publieke waan van de dag. Het was de laatste stuiptrekking, voorlopig. Want mijn leven was ingestort, en al snel was daar geen ontkennen meer aan. Mijn man, mijn echtgenoot, de vader van mijn kinderen, was vertrokken. Weggegaan en niet teruggekomen. (Het verwarrende was dat hij intussen op zijn beurt beweerde dat ik hem het huis uit had gezet. Wat me geen goed teken leek; als je het daarover al niet eens bent, dan kon het nog wel eens een zware dobber worden.) Nou moet ik toegeven dat ik inderdaad de woorden ‘ik wil je niet meer zien’ had uitgesproken, maar dat leek me eerlijk gezegd geen reden waarom hij de volgende dag niet op de stoep had kunnen staan met een bos rozen en excuses. (De woorden ‘ik wil je niet meer zien,’ zegt men doorgaans niet zomaar, immers.) M...