Doorgaan naar hoofdcontent

It's my party

Omdat ik jarig ben (Hee Soes, jij ook gefeliciteerd hè!!) mag ik kiezen.
En ik kies: Haus am See.

Ik heb normaal gesproken eigenlijk niet zoveel met Duitse muziek en de zanger is ook niet bepaald een lekker ding.
Dus waarom?
Het zal de zomerse feel zijn. Ik word er vrolijk van. Ja, en die mannen met hun trommels, natuurlijk, die zijn briljant.

Reacties

Door zei…
Yvon, van harte proficiat en nog heeel veel jaren met je gezin!
Maak er een gezellige dag van!
Manon zei…
GEFELICITEERD!!!!!!!!!!!!

En Soes ook. Want die is blijkbaar ook jarig :-)
Ilse zei…
Hiep Hiep HOERAAAAAAAA
Van Harte Gefeliciteerd
yeah
Fijne dag!!!!
Soes zei…
Gefeliciteerd, jij juni-meisje!
Fijne dag!!
Soes zei…
@Natasja, dankjewel!
Nicoleke zei…
Gefeliciteerd!

3 dikke zoentjes!
Astrid zei…
Hip Hip voor mijn dampkapje. Hurray Hurray.

Als ik nu ga koken denk ik niet alleen aan jou maar ook aan jarig zijn.

Hurray Hurray.
Caroline zei…
Van harte! En wat een verwonderlijk mooi nummer.....!
Anoniem zei…
Gefeliciteerd!!!

Enne....heerlijk nr dat Haus am See.
Nicole zei…
Gefeliciteerd!

Keurige heren in dat filmpje!
Martine zei…
Van harte gefeliciteerd met je verjaardag. Leuk blog heb je!
esther zei…
Haus am See Geweldig :-)
Cisca zei…
Ik loop weer eens achter. Story of my life de laatste dagen.
Maar nog van harte!
Jools zei…
Te laat. Te laat.

PROFICIAT! En 'n goed nummer heb je gekozen!

Zeg ouwe taart, hoeveel kaarsjes mocht je uitblazen??
Daan zei…
gefeiciteerd!

haus am see, waar man stikt in een empanada...

hahaha, ik heb weer heerlijk bijgelezen!
geert zei…
Beetje laat, maar: alsnog van harte met je verjaardag en vooral heel hartelijk dank voor het linkje naar Peter Fox. Nooit van gehoord, onmiddellijk op zoek gegaan op het grote internet en zijn cd komt nu binnen lopen. Hopen dat de rest net zo goed is als het Haus am See....

Populaire posts van deze blog

Nog 33 dagen tot Hawaii/Hawaï

Ik vrees dat ik u de komende maand dood ga gooien met geleuter over Hawaii. Nog even en u denkt: mens, ben je nou nog niet weg? Het spijt me. Maar aangezien ik ter plaatse nogal verstoken zal zijn van wifi, heeft u straks lekker drie weken rust. (Ik weet het trouwens wel, hoor. Dat in het Nederlands Hawaii eigenlijk zo moet worden geschreven: Hawaï. Niet met dubbel i, maar met één i, met stipjes. Vind ik ook eigenlijk mooier. Maar om een wat duistere reden heb ik op een bepaald moment gekozen voor de Amerikaanse schrijfwijze en nu hou ik daar maar zo'n beetje aan vast. Als u het erg vervelend vindt, dan mag u best  telkens als u Hawaii leest, dit in gedachten vervangen door Hawaï.) Maar wat ik dus wou zeggen: op de gangbare wereldkaart lijkt Hawaii al best heel spannend en ver weg enzo, maar gisteren stuitte ik op een wereldkaart waarbij de globe op een andere manier is losgeknipt, oftewel de zogenaamde Pacific-centered wereldkaart: Oeh. Das écht wel midden in de zee....

Het leven is een gedoetje and then you die

Ik denk de laatste tijd aan niemand zoveel als aan wijlen onze Dichter des Vaderlands  René Gude . Dat komt omdat ik het leven momenteel weer eens nógal een gedoetje vind. Ik heb het woord overigens niet van René Gude geleerd, ik gebruik het al heel lang, maar tegenwoordig moet ik daarbij dus altijd aan hem denken; hij heeft het woord bestaansrecht en verdieping gegeven. Het zou bijna tragisch kunnen zijn, als het niet zo fantastisch was! Ik bedoel: dat een filosoof, iemand de een groot deel van zijn leven heeft gewijd aan het bestuderen van de grote vragen des levens, uiteindelijk herinnerd gaat worden als de filosoof die zei dat 'het leven een gedoetje is'. Geniaal. Want dat is het namelijk gewoon! Uitgekleed en ontdaan van alle ‘bedoeling’ en opsmuk is het leven niet meer dan een gedoetje. Je zou zelfs rustig kunnen zeggen: een gedoe. Maar dat doen we niet, als we beschaafde mensen zijn, we zeggen: gedoetje. Niet om het te bagatellisere...

Stuk

Ik blogde voor het laatst op 17 juni : de dag voor ik 45 werd. Nog een dag eerder was mijn leven ingestort, maar ik was nog in de ontkenning. Dus ik schreef maar gewoon een stukje, over de publieke waan van de dag. Het was de laatste stuiptrekking, voorlopig. Want mijn leven was ingestort, en al snel was daar geen ontkennen meer aan. Mijn man, mijn echtgenoot, de vader van mijn kinderen, was vertrokken. Weggegaan en niet teruggekomen. (Het verwarrende was dat hij intussen op zijn beurt beweerde dat ik hem het huis uit had gezet. Wat me geen goed teken leek; als je het daarover al niet eens bent, dan kon het nog wel eens een zware dobber worden.) Nou moet ik toegeven dat ik inderdaad de woorden ‘ik wil je niet meer zien’ had uitgesproken, maar dat leek me eerlijk gezegd geen reden waarom hij de volgende dag niet op de stoep had kunnen staan met een bos rozen en excuses. (De woorden ‘ik wil je niet meer zien,’ zegt men doorgaans niet zomaar, immers.) M...