Doorgaan naar hoofdcontent

Manneken pist in de sneeuw

Henk kwam terug uit Brussel en nam mee..... souvenirs! Mijn wereldreiziger.
T-shirts voor Bo, Merlijn en Loïs ('my first Belgian T-shirt').
En voor mij (tromgeroffel): een sneeuwbol van Manneken Pis. Hoe gaaf! Dé onbetwiste nummer 1 in de categorie 'souvenirs uit Brussel'.


"Wat is dat nou?" vroeg Merlijn.
"Dat, mijn zoon, is een jongetje. Een jongetje dat staat te plassen. En in Brussel, waar papa was, daar staat ie in het groot. Een stenen beeld van een jongetje dat staat te plassen. En niet zomaar een beeld, het is ook een fontein; uit het piemeltje spuit water. Zodat het net lijkt of het jongetje echt staat te plassen. En weet je hoe het beeld heet? Manneken Pis."
Klaar: de slappe lach. Zo makkelijk scoren hè als iemand zich in de poep- en plasfase bevindt.
En toen wou hij natuurlijk ruilen.
Maar dat ging mooi niet door. Doei! Ik ga daar een beetje mijn Manneken Pis ruilen voor een veel te klein T-shirt.

Gisteravond, toeval bestaat niet (of juist wel, dat snap ik nooit zo goed), kwam ik ineens deze tegen, bij het ordenen van mijn fotobestanden. Mijn eigen Manneken Pis!




Dat u het moet doen met de gekuisde versie komt doordat ik dit logje las. Sindsdien denk ik dus eerst tien keer na voor ik dingen op het web gooi.

(En in dit geval eigenlijk maar goed ook: véél te lekkere billen voor op het internet.)

Reacties

Jools zei…
Ik schijn die poep en plas fase al lang achter me te hebben gelaten, maar zo'n manneken pis moet ik ook hebben. Daar kan ik nog steeds KEIHARD om lachen. Ik ben nog steeds van de poep en plas. Geweldig.
Gelukkig heb ik nu een baby die alles onderkakt en tegen de muur piest (echt waar) dus ben ik weer voorzien. Heerlijk.
Jools zei…
Ik wil je trouwens graag linken bij mij, mag dat?
Anoniem zei…
Right here is the right webpage for anybody who hopes to understand this topic.

You know so much its almost tough to argue with you (not that I really will need to…HaHa).
You definitely put a new spin on a topic that's been discussed for a long time. Wonderful stuff, just great!

my site ... オメガ 時計

Populaire posts van deze blog

Nog 33 dagen tot Hawaii/Hawaï

Ik vrees dat ik u de komende maand dood ga gooien met geleuter over Hawaii. Nog even en u denkt: mens, ben je nou nog niet weg? Het spijt me. Maar aangezien ik ter plaatse nogal verstoken zal zijn van wifi, heeft u straks lekker drie weken rust. (Ik weet het trouwens wel, hoor. Dat in het Nederlands Hawaii eigenlijk zo moet worden geschreven: Hawaï. Niet met dubbel i, maar met één i, met stipjes. Vind ik ook eigenlijk mooier. Maar om een wat duistere reden heb ik op een bepaald moment gekozen voor de Amerikaanse schrijfwijze en nu hou ik daar maar zo'n beetje aan vast. Als u het erg vervelend vindt, dan mag u best  telkens als u Hawaii leest, dit in gedachten vervangen door Hawaï.) Maar wat ik dus wou zeggen: op de gangbare wereldkaart lijkt Hawaii al best heel spannend en ver weg enzo, maar gisteren stuitte ik op een wereldkaart waarbij de globe op een andere manier is losgeknipt, oftewel de zogenaamde Pacific-centered wereldkaart: Oeh. Das écht wel midden in de zee....

Het leven is een gedoetje and then you die

Ik denk de laatste tijd aan niemand zoveel als aan wijlen onze Dichter des Vaderlands  René Gude . Dat komt omdat ik het leven momenteel weer eens nógal een gedoetje vind. Ik heb het woord overigens niet van René Gude geleerd, ik gebruik het al heel lang, maar tegenwoordig moet ik daarbij dus altijd aan hem denken; hij heeft het woord bestaansrecht en verdieping gegeven. Het zou bijna tragisch kunnen zijn, als het niet zo fantastisch was! Ik bedoel: dat een filosoof, iemand de een groot deel van zijn leven heeft gewijd aan het bestuderen van de grote vragen des levens, uiteindelijk herinnerd gaat worden als de filosoof die zei dat 'het leven een gedoetje is'. Geniaal. Want dat is het namelijk gewoon! Uitgekleed en ontdaan van alle ‘bedoeling’ en opsmuk is het leven niet meer dan een gedoetje. Je zou zelfs rustig kunnen zeggen: een gedoe. Maar dat doen we niet, als we beschaafde mensen zijn, we zeggen: gedoetje. Niet om het te bagatellisere...

Stuk

Ik blogde voor het laatst op 17 juni : de dag voor ik 45 werd. Nog een dag eerder was mijn leven ingestort, maar ik was nog in de ontkenning. Dus ik schreef maar gewoon een stukje, over de publieke waan van de dag. Het was de laatste stuiptrekking, voorlopig. Want mijn leven was ingestort, en al snel was daar geen ontkennen meer aan. Mijn man, mijn echtgenoot, de vader van mijn kinderen, was vertrokken. Weggegaan en niet teruggekomen. (Het verwarrende was dat hij intussen op zijn beurt beweerde dat ik hem het huis uit had gezet. Wat me geen goed teken leek; als je het daarover al niet eens bent, dan kon het nog wel eens een zware dobber worden.) Nou moet ik toegeven dat ik inderdaad de woorden ‘ik wil je niet meer zien’ had uitgesproken, maar dat leek me eerlijk gezegd geen reden waarom hij de volgende dag niet op de stoep had kunnen staan met een bos rozen en excuses. (De woorden ‘ik wil je niet meer zien,’ zegt men doorgaans niet zomaar, immers.) M...