Doorgaan naar hoofdcontent

Herrie

Twee van onze buren deden mee in de race om een plek in het programma 'Herrie aan de Horizon'. U weet wel, met Herman den Blijker op een boot. Die deze serie door het Caribisch gebied gaat varen.
Men diende zich op te geven als duo, want, zoals te lezen is op de website, de centrale vraag van dit seizoen luidt: 'Wie wordt het beste hobby-kookstel van Herrie aan de Horizon 2009?' (Pardon, kookstel ? Is dit een grappig bedoelde woordspeling?)
Enfin.
Buurman en Buurman, die - eerlijk is eerlijk - allebei heel goed kunnen koken, waren door hun partners als kandidaat opgegeven. Met blijkbaar een leuke brief, want na de schriftelijke selectie werden ze uitgenodigd voor de eerste voorronde. En die was afgelopen woensdag, in Aalsmeer.

De avond tevoren gingen ze nog een keertje oefenen, natuurlijk. U weet wel, wat experimenteren met verschillende ingrediënten. Alle kooktechnieken nog een keertje de revue laten passeren. (Een beetje barderen en larderen, blancheren en braisseren. Zo links en rechts nog wat frapperen. En opletten dat de beurre blanc niet gaat aanzetten boven de réchaud. Dat soort dingen.)
Zodat ze dan tegelijkertijd nog wat beter op elkaar ingespeeld raakten en zich straks als één man door de keuken zouden bewegen.

Terwijl Buurman en Buurman zich uitsloofden aan het fornuis, mochten de vrouwen toekijken en zelfbedachte quizvragen roepen, wachtend op al het goeds dat hen voorgezet zou worden.
En wij (Henk, de babyfoon en ik) vielen heel toevallig even binnen, zo tegen een uur of tien. Om de mannen nog even zenuwachtig te maken succes te wensen. En om ze nog wat af te zeiken handige tips te geven. Maar vooral om zo hier en daar wat exquise hapjes in onze mond te stoppen.

Wat een beetje tegenviel, dat laatste. Want het ging niet zo goed. Allereerst: het kookproces had wat vertraging opgelopen (lees: het voorgerecht kwam pas om 23:10 uur op tafel.) En toen was de bisque te waterig. En het gehaktbrood te melig. En de citroenrisotto te zuur.

Maar het gaf allemaal niks.
Want er was kaas en er waren toastjes.
De Sancerre smaakte prima.
En we hadden de grootste lol.
Bovendien: een slechte generale repetitie is de sleutel tot succes, nietwaar?

Helaas.
Het Caribisch avontuur eindigde in Aalsmeer.
Gesneuveld in de eerste ronde.

“We waren denk ik gewoon te leuk voor het programma,” zei Buurman.

Ja.
Dat denk ik ook.

Reacties

Jools zei…
Die waren zeker te leuk ja. Ik weet het zeker.
Anoniem zei…
Wat een leuke blogpost! Ik heb het met plezier gelezen.

En complimenten voor de buurman en buurman die in zichzelf blijven geloven. Ongetwijfeld waren ze inderdaad te leuk!

Bedankt voor je reactie op mijn blog.
Unknown zei…
Hoi,

Jammer dat jullie niet door waren...je hebt niks gemist hoor..het gaat helemaal niet om koken..ze zoeken gewoon wat karakters bij elkaar om leuke televisie te maken....x

Martijn (ex deelnemer herrie aan de horizon 1)

Populaire posts van deze blog

Nog 33 dagen tot Hawaii/Hawaï

Ik vrees dat ik u de komende maand dood ga gooien met geleuter over Hawaii. Nog even en u denkt: mens, ben je nou nog niet weg? Het spijt me. Maar aangezien ik ter plaatse nogal verstoken zal zijn van wifi, heeft u straks lekker drie weken rust. (Ik weet het trouwens wel, hoor. Dat in het Nederlands Hawaii eigenlijk zo moet worden geschreven: Hawaï. Niet met dubbel i, maar met één i, met stipjes. Vind ik ook eigenlijk mooier. Maar om een wat duistere reden heb ik op een bepaald moment gekozen voor de Amerikaanse schrijfwijze en nu hou ik daar maar zo'n beetje aan vast. Als u het erg vervelend vindt, dan mag u best  telkens als u Hawaii leest, dit in gedachten vervangen door Hawaï.) Maar wat ik dus wou zeggen: op de gangbare wereldkaart lijkt Hawaii al best heel spannend en ver weg enzo, maar gisteren stuitte ik op een wereldkaart waarbij de globe op een andere manier is losgeknipt, oftewel de zogenaamde Pacific-centered wereldkaart: Oeh. Das écht wel midden in de zee....

Het leven is een gedoetje and then you die

Ik denk de laatste tijd aan niemand zoveel als aan wijlen onze Dichter des Vaderlands  René Gude . Dat komt omdat ik het leven momenteel weer eens nógal een gedoetje vind. Ik heb het woord overigens niet van René Gude geleerd, ik gebruik het al heel lang, maar tegenwoordig moet ik daarbij dus altijd aan hem denken; hij heeft het woord bestaansrecht en verdieping gegeven. Het zou bijna tragisch kunnen zijn, als het niet zo fantastisch was! Ik bedoel: dat een filosoof, iemand de een groot deel van zijn leven heeft gewijd aan het bestuderen van de grote vragen des levens, uiteindelijk herinnerd gaat worden als de filosoof die zei dat 'het leven een gedoetje is'. Geniaal. Want dat is het namelijk gewoon! Uitgekleed en ontdaan van alle ‘bedoeling’ en opsmuk is het leven niet meer dan een gedoetje. Je zou zelfs rustig kunnen zeggen: een gedoe. Maar dat doen we niet, als we beschaafde mensen zijn, we zeggen: gedoetje. Niet om het te bagatellisere...

Stuk

Ik blogde voor het laatst op 17 juni : de dag voor ik 45 werd. Nog een dag eerder was mijn leven ingestort, maar ik was nog in de ontkenning. Dus ik schreef maar gewoon een stukje, over de publieke waan van de dag. Het was de laatste stuiptrekking, voorlopig. Want mijn leven was ingestort, en al snel was daar geen ontkennen meer aan. Mijn man, mijn echtgenoot, de vader van mijn kinderen, was vertrokken. Weggegaan en niet teruggekomen. (Het verwarrende was dat hij intussen op zijn beurt beweerde dat ik hem het huis uit had gezet. Wat me geen goed teken leek; als je het daarover al niet eens bent, dan kon het nog wel eens een zware dobber worden.) Nou moet ik toegeven dat ik inderdaad de woorden ‘ik wil je niet meer zien’ had uitgesproken, maar dat leek me eerlijk gezegd geen reden waarom hij de volgende dag niet op de stoep had kunnen staan met een bos rozen en excuses. (De woorden ‘ik wil je niet meer zien,’ zegt men doorgaans niet zomaar, immers.) M...