Doorgaan naar hoofdcontent

Tom, Thomas, Tienke


Dacht ik tot een paar jaar geleden bij Hawaii nog gewoon aan Magnum P.I. en Glenn Medeiros, tegenwoordig denk ik als ik Hawaii hoor altijd aan Tienke. Mijn zusje.
(Maar ik was toch opgegroeid als enig kind? Ja, dat is zo. Tienke is mijn halfzus. En dat weet ik pas sinds 1996, toen ik, pakweg, 25 was. Maar we kennen elkaar al sinds onze kindertijd. En hoe dat allemaal zit vertel ik vast nooit. Want ik zou niet weten hoe ik dat in een logvat moet gieten.)


Mijn zusje woont dus actually op (in?) Hawaii, met man en dochtertje Aisha van anderhalf. Hoe cool is dat! Ik krijg dus regelmatig dit soort filmpjes toegemaild:

O, sh** dat werkt niet. Probeer het even te visualiseren:
Palmbomen. Een rokende vulkaan in de verte. Op het strand een blote meisjesbaby die een zandkasteel bouwt. Surfers in de branding. Op de achtergrond een walvis die tientallen meters uit het water omhoogkomt en met een enorme plons weer onder het oppervlak verdwijnt.

En dan word ik heel jaloers. En ga meteen mijn geld tellen. Tegen beter weten in, want naar Hawaii vliegen is duur! En het leven op Hawaii is duur! En nou kan ik natuurlijk wel alleen gaan, maar dat is weer net niet de bedoeling. Want ik wil heel graag mijn kleine en enige nichtje van dichtbij bekijken en aanraken, maar ik wil ook dat Tienke mijn kinderen kan zien. En ik wil met mijn hele gezin onder de palmbomen aan het strand zitten. Op Hawaii. Met de camera. Zodat we zelf ook van die filmpjes kunnen maken. Die ik dan wel echt kan laten zien hier.

Dus als u nou nog een goed doel zoekt, reageer dan even, dan geef ik mijn bankrekeningnummer.

Reacties

Jools zei…
Niks zo lastig als moeilijke familieverbanden in een logje gieten. Ik heb het laatst eens geprobeerd over de familie B., maar alles uitleggen...pff..dan ben ik een week bezig.

En Hawaii?! Wauw!
Tienke zei…
Lijkt lekker hier he, maar weleensvan Vog gehoord? Vulkanen fog of smog. Grijze luchten met asdeeltjes en zwaveldioxide. Mijn neus reageert hier echt slecht op,al een jaar lang.
Verder zijn er niet veel palmbomen op het strand zelf en als ze er zijn, zijn de cocosnoten er afgehaald voor, jaja, verzekeringsredenen (hallo, dat is goed eten). Ah, da's wel de manier om een gratis reisje te bemachtigen, als je in een resort wel in het hoofd door een cocosnoot wordt geraakt kun je veel geld krijgen.
Je begrijpt het, ik geef je de schaduwkant nu en het moois zie je hopelijk deze zomer. Ik dacht dat je een sponsor had trouwens, whaddisup??
NOVY zei…
@Tienke: Ja, een sponsor. Voor een beetje.
Maar daarnaast ook een kapotte auto, en een belasting-navordering.
En toen was al ons spaargeld op.
(Dit heb ik je allemaal toch gemaild....???)

Maar ik lees nu gelukkig dat het wel meevalt met de adembenemende schoonheid van die archipel.
(Vog: yek)

Zonder gekheid: we gaan opnieuw sparen. En op een dag.....
XXX
Tienke zei…
wel leuk zeg, magnum naast een stukje over moi. ik wist heel niet dat glenn medeiros hier vsndaam kwam. maar inderdaad, die achternaam komt hier veel voor. e4n ze houden hier ook van falsetto zingen voor mannen. ik dacht altijd dat 'ie uit griekenland kwam, al weet ik niet waarom.
het is hier natuurlijk best heel lekker en ook wel mooi, maar ik wilde je een hart onder de riem steken met hoe ellendig het hier kan zijn.
hier even een foto van onze nieuwe keuken en een van het uitzicht. , of moet ik die maar naar je emsail sturen, ik zie hier geen attachment knop. aloha.
Joost zei…
Hallo Novy, Ik ben Joost. Ik ben een oude vriend van Tien. Ik weet dat zij vandaag jarig is, maar ik heb geen contact meer met haar sinds ze een aantal jaren geleden naar Amerika en Hawaii verhuisde. Kun je haar van mij de felicitaties doen. Ik kwam n.l. jou site tegen, toen ik haar naam googlde...

Hartelijk dank en groetjes, Joost.
NOVY zei…
@Joost: Joh, heel toevallig lees ik je reactie hier. Wat leuk zeg. Ja, ik herinner me je (naam) nog wel. Als je me mailt (novy1971@gmail.com) kan ik je meer contactgegevens van Tienke verschaffen!

Populaire posts van deze blog

Nog 33 dagen tot Hawaii/Hawaï

Ik vrees dat ik u de komende maand dood ga gooien met geleuter over Hawaii. Nog even en u denkt: mens, ben je nou nog niet weg? Het spijt me. Maar aangezien ik ter plaatse nogal verstoken zal zijn van wifi, heeft u straks lekker drie weken rust. (Ik weet het trouwens wel, hoor. Dat in het Nederlands Hawaii eigenlijk zo moet worden geschreven: Hawaï. Niet met dubbel i, maar met één i, met stipjes. Vind ik ook eigenlijk mooier. Maar om een wat duistere reden heb ik op een bepaald moment gekozen voor de Amerikaanse schrijfwijze en nu hou ik daar maar zo'n beetje aan vast. Als u het erg vervelend vindt, dan mag u best  telkens als u Hawaii leest, dit in gedachten vervangen door Hawaï.) Maar wat ik dus wou zeggen: op de gangbare wereldkaart lijkt Hawaii al best heel spannend en ver weg enzo, maar gisteren stuitte ik op een wereldkaart waarbij de globe op een andere manier is losgeknipt, oftewel de zogenaamde Pacific-centered wereldkaart: Oeh. Das écht wel midden in de zee....

Het leven is een gedoetje and then you die

Ik denk de laatste tijd aan niemand zoveel als aan wijlen onze Dichter des Vaderlands  René Gude . Dat komt omdat ik het leven momenteel weer eens nógal een gedoetje vind. Ik heb het woord overigens niet van René Gude geleerd, ik gebruik het al heel lang, maar tegenwoordig moet ik daarbij dus altijd aan hem denken; hij heeft het woord bestaansrecht en verdieping gegeven. Het zou bijna tragisch kunnen zijn, als het niet zo fantastisch was! Ik bedoel: dat een filosoof, iemand de een groot deel van zijn leven heeft gewijd aan het bestuderen van de grote vragen des levens, uiteindelijk herinnerd gaat worden als de filosoof die zei dat 'het leven een gedoetje is'. Geniaal. Want dat is het namelijk gewoon! Uitgekleed en ontdaan van alle ‘bedoeling’ en opsmuk is het leven niet meer dan een gedoetje. Je zou zelfs rustig kunnen zeggen: een gedoe. Maar dat doen we niet, als we beschaafde mensen zijn, we zeggen: gedoetje. Niet om het te bagatellisere...

Stuk

Ik blogde voor het laatst op 17 juni : de dag voor ik 45 werd. Nog een dag eerder was mijn leven ingestort, maar ik was nog in de ontkenning. Dus ik schreef maar gewoon een stukje, over de publieke waan van de dag. Het was de laatste stuiptrekking, voorlopig. Want mijn leven was ingestort, en al snel was daar geen ontkennen meer aan. Mijn man, mijn echtgenoot, de vader van mijn kinderen, was vertrokken. Weggegaan en niet teruggekomen. (Het verwarrende was dat hij intussen op zijn beurt beweerde dat ik hem het huis uit had gezet. Wat me geen goed teken leek; als je het daarover al niet eens bent, dan kon het nog wel eens een zware dobber worden.) Nou moet ik toegeven dat ik inderdaad de woorden ‘ik wil je niet meer zien’ had uitgesproken, maar dat leek me eerlijk gezegd geen reden waarom hij de volgende dag niet op de stoep had kunnen staan met een bos rozen en excuses. (De woorden ‘ik wil je niet meer zien,’ zegt men doorgaans niet zomaar, immers.) M...