Doorgaan naar hoofdcontent

Ach gossie 2

Nu ben ik ziek. Ja, dat kon ook eigenlijk niet uitblijven hè. Als je hele gezin het heeft gehad. (Ja, Henk ook: gisteren). Maar blijkbaar dacht ik dat ik de dans zou ontspringen. Omdat ik de moeder ben. En 'moeders zijn nooit ziek' zei mijn eigen moeder altijd al.
Eigenlijk, maar nu ben ik wel heel eerlijk, dacht ik stiekem ook: Ik ben gewoon de allersterkste hiero. Zo'n virus, daar ben ik tegen bestand. Henk niet, nee, natuurlijk niet..want *rolt met haar ogen*....mannen!
Maar misschien had ik dat laatste niet moeten denken. Of moeten afkloppen, op ongeverfd hout. Hoe dan ook, ik neem alles terug. Want nu loop ik zelf leeg.
Maar het is allemaal niet zo erg hoor. Ik hoef even niet te werken van mezelf (want concentreren is zo moeilijk met die onderbrekingen telkens), maar ik mag wel bloggen en tennissen op de Wii. Bovendien: ik voel de kilo's eraf vliegen, dus met dat goede voornemen komt het ook dik in orde.
Als ik maar zorg dat ik heel dicht in de buurt van de wc blijf is er verder niet zoveel aan de hand.


PS: O nee, mijn moeder zei niet: 'Moeders zijn nooit ziek', ze zei: 'Moeders kunnen nooit ziek zijn'. En daar had ze wel echt gelijk in. Want wie staat er straks om 15.00 uur, met warm aangeklede baby in kinderwagen en samengeknepen billen te wachten bij de school van Bo en Merlijn?
Juist.
Labels:

Reacties

Nicole Orriëns zei…
Beterschap! Als moeder kun je weliswaar niet ziek zijn, maar je wordt het soms toch. Probleem is meestal dat alles toch gewoon moet doordraaien... Zoals kinderen van school halen.

Je krijgt vast hele strakke bilspieren!
7 januari 2009 om 15:40
NOVY zei…
@Nicole: jaah, strakke bilspieren, die wil ik ook!
Jij hebt ze natuurlijk al. Van het hardlopen. (Vind ik altijd zo knap, mensen die hardlopen. Ik haal het eind van de straat niet eens.)
8 januari 2009 om 14:40
Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Nog 33 dagen tot Hawaii/Hawaï

Ik vrees dat ik u de komende maand dood ga gooien met geleuter over Hawaii. Nog even en u denkt: mens, ben je nou nog niet weg? Het spijt me. Maar aangezien ik ter plaatse nogal verstoken zal zijn van wifi, heeft u straks lekker drie weken rust. (Ik weet het trouwens wel, hoor. Dat in het Nederlands Hawaii eigenlijk zo moet worden geschreven: Hawaï. Niet met dubbel i, maar met één i, met stipjes. Vind ik ook eigenlijk mooier. Maar om een wat duistere reden heb ik op een bepaald moment gekozen voor de Amerikaanse schrijfwijze en nu hou ik daar maar zo'n beetje aan vast. Als u het erg vervelend vindt, dan mag u best  telkens als u Hawaii leest, dit in gedachten vervangen door Hawaï.) Maar wat ik dus wou zeggen: op de gangbare wereldkaart lijkt Hawaii al best heel spannend en ver weg enzo, maar gisteren stuitte ik op een wereldkaart waarbij de globe op een andere manier is losgeknipt, oftewel de zogenaamde Pacific-centered wereldkaart: Oeh. Das écht wel midden in de zee....
12 reacties
Meer lezen

Het leven is een gedoetje and then you die

Ik denk de laatste tijd aan niemand zoveel als aan wijlen onze Dichter des Vaderlands  René Gude . Dat komt omdat ik het leven momenteel weer eens nógal een gedoetje vind. Ik heb het woord overigens niet van René Gude geleerd, ik gebruik het al heel lang, maar tegenwoordig moet ik daarbij dus altijd aan hem denken; hij heeft het woord bestaansrecht en verdieping gegeven. Het zou bijna tragisch kunnen zijn, als het niet zo fantastisch was! Ik bedoel: dat een filosoof, iemand de een groot deel van zijn leven heeft gewijd aan het bestuderen van de grote vragen des levens, uiteindelijk herinnerd gaat worden als de filosoof die zei dat 'het leven een gedoetje is'. Geniaal. Want dat is het namelijk gewoon! Uitgekleed en ontdaan van alle ‘bedoeling’ en opsmuk is het leven niet meer dan een gedoetje. Je zou zelfs rustig kunnen zeggen: een gedoe. Maar dat doen we niet, als we beschaafde mensen zijn, we zeggen: gedoetje. Niet om het te bagatellisere...
2 reacties
Meer lezen

Stuk

Ik blogde voor het laatst op 17 juni : de dag voor ik 45 werd. Nog een dag eerder was mijn leven ingestort, maar ik was nog in de ontkenning. Dus ik schreef maar gewoon een stukje, over de publieke waan van de dag. Het was de laatste stuiptrekking, voorlopig. Want mijn leven was ingestort, en al snel was daar geen ontkennen meer aan. Mijn man, mijn echtgenoot, de vader van mijn kinderen, was vertrokken. Weggegaan en niet teruggekomen. (Het verwarrende was dat hij intussen op zijn beurt beweerde dat ik hem het huis uit had gezet. Wat me geen goed teken leek; als je het daarover al niet eens bent, dan kon het nog wel eens een zware dobber worden.) Nou moet ik toegeven dat ik inderdaad de woorden ‘ik wil je niet meer zien’ had uitgesproken, maar dat leek me eerlijk gezegd geen reden waarom hij de volgende dag niet op de stoep had kunnen staan met een bos rozen en excuses. (De woorden ‘ik wil je niet meer zien,’ zegt men doorgaans niet zomaar, immers.) M...
28 reacties
Meer lezen