Doorgaan naar hoofdcontent

Homo Ludens

Terwijl zo’n beetje mijn hele twitter-timeline gevuld is met hoop-a-holics, heb ik een heel andere verslaving. (Oh. Ja, misschien is u dat vooralsnog ontgaan, maar het is een ware rage: hoelahoepen, om een slankere taille te krijgen. Dat schijnt namelijk enorm goed te werken. En als uw interesse gewekt is: hier kunt u ze bestellen. Ik ga dat niet doen, want ik hou helemaal niet van hoelahoepen. Vroeger al niet. En blijkbaar is mijn innerlijke roep om een slankere taille niet zo sterk. Bovendien, ik zei het al, heb ik een andere hobby tegenwoordig.)

Slacklining.

Kijk, dat gaat ongeveer zo:




Ik bestelde een 'slackline' bij een webshop. Leek me leuk voor Bo.
Maar wat bleek? Ík vind het vooral leuk.
Het is wonderbaarlijk hoe snel je je lichaam dingen kunt leren! Toen ik de eerste keer probeerde op de strakgespannen band te stappen, leek het onmogelijk. No way, dat ik daar ooit op kon staan! Zodra je je voet op de lijn zet gaat ie namelijk enorm heen en weer wiebelen. Maar ik bleef proberen (hoezo kan ik dit niet?) en na drie dagen een uurtje oefenen, loop ik nu zomaar vijftien meter over een vrachtwagen-spanband, van boom naar boom.
Mensen die ik vertel over mijn nieuwe lievelingsbezigheid kijken me aan alsof ze overwegen de dokter te bellen. In het park blijven ze staan: kijk, daar heb je die rare vrouw, die elke middag op een touw tussen de bomen heen en weer loopt. 
Tggg, ik schaam me ook nergens voor.

Maar weet u wat ik nou echt denk?
Dat ik er heel evenwichtig van word.

Reacties

LEHTI zei…
Hoe laat is de voorstelling? Dan neem ik even een andere route door het park. (ja, om je te zíen dus hè, begrijp me niet verkeerd)
Fien zei…
Echt?
Lachen!
Hoe kom je er weer op!!
Jacq zei…
Ik zie dan weer gelijk een combinatie hè: al hoepelend over zo'n touw lopen.

Maar stoer! A la Freddy Nock (http://youtu.be/JHZN9rtrImA) door het Noorderplantsoen.
sanneke zei…
Jij liegbeest, en of jij kunt hoelahoepen. Dus hoelahoepend over een touw lopen, dat lijkt me een prima uitdaging voor je.
NOVY zei…
@Sanneke: liegbeest? Ik vind hoelahoepen écht niet leuk. Nergens schreef ik dat ik het niet kon. Natuurlijk kan ik het wel, ik kan toch alles?
Door zei…
Ik hoop niet dat je een evenwichtig wicht wordt, ik vind je zo veel leuker! Mafkees dat je bent:))
Daan zei…
wooohaaa :-)

(je moet even The Wire kijken, mooi!)

en ik doe ook hoephoep
Kwan zei…
Oh wow! Meen je dat nou? Wat een doorzettingsvermogen! Ik zou zo bang zijn om te vallen... Maar je wordt er blijkbaar evenwichtig van, dus ik denk dat het wel meevalt met de blauwe plekken?
Vera zei…
Novy loopt. Over! (Hoi, ik ben Vera.)

Populaire posts van deze blog

Nog 33 dagen tot Hawaii/Hawaï

Ik vrees dat ik u de komende maand dood ga gooien met geleuter over Hawaii. Nog even en u denkt: mens, ben je nou nog niet weg? Het spijt me. Maar aangezien ik ter plaatse nogal verstoken zal zijn van wifi, heeft u straks lekker drie weken rust. (Ik weet het trouwens wel, hoor. Dat in het Nederlands Hawaii eigenlijk zo moet worden geschreven: Hawaï. Niet met dubbel i, maar met één i, met stipjes. Vind ik ook eigenlijk mooier. Maar om een wat duistere reden heb ik op een bepaald moment gekozen voor de Amerikaanse schrijfwijze en nu hou ik daar maar zo'n beetje aan vast. Als u het erg vervelend vindt, dan mag u best  telkens als u Hawaii leest, dit in gedachten vervangen door Hawaï.) Maar wat ik dus wou zeggen: op de gangbare wereldkaart lijkt Hawaii al best heel spannend en ver weg enzo, maar gisteren stuitte ik op een wereldkaart waarbij de globe op een andere manier is losgeknipt, oftewel de zogenaamde Pacific-centered wereldkaart: Oeh. Das écht wel midden in de zee....

Het leven is een gedoetje and then you die

Ik denk de laatste tijd aan niemand zoveel als aan wijlen onze Dichter des Vaderlands  René Gude . Dat komt omdat ik het leven momenteel weer eens nógal een gedoetje vind. Ik heb het woord overigens niet van René Gude geleerd, ik gebruik het al heel lang, maar tegenwoordig moet ik daarbij dus altijd aan hem denken; hij heeft het woord bestaansrecht en verdieping gegeven. Het zou bijna tragisch kunnen zijn, als het niet zo fantastisch was! Ik bedoel: dat een filosoof, iemand de een groot deel van zijn leven heeft gewijd aan het bestuderen van de grote vragen des levens, uiteindelijk herinnerd gaat worden als de filosoof die zei dat 'het leven een gedoetje is'. Geniaal. Want dat is het namelijk gewoon! Uitgekleed en ontdaan van alle ‘bedoeling’ en opsmuk is het leven niet meer dan een gedoetje. Je zou zelfs rustig kunnen zeggen: een gedoe. Maar dat doen we niet, als we beschaafde mensen zijn, we zeggen: gedoetje. Niet om het te bagatellisere...

Stuk

Ik blogde voor het laatst op 17 juni : de dag voor ik 45 werd. Nog een dag eerder was mijn leven ingestort, maar ik was nog in de ontkenning. Dus ik schreef maar gewoon een stukje, over de publieke waan van de dag. Het was de laatste stuiptrekking, voorlopig. Want mijn leven was ingestort, en al snel was daar geen ontkennen meer aan. Mijn man, mijn echtgenoot, de vader van mijn kinderen, was vertrokken. Weggegaan en niet teruggekomen. (Het verwarrende was dat hij intussen op zijn beurt beweerde dat ik hem het huis uit had gezet. Wat me geen goed teken leek; als je het daarover al niet eens bent, dan kon het nog wel eens een zware dobber worden.) Nou moet ik toegeven dat ik inderdaad de woorden ‘ik wil je niet meer zien’ had uitgesproken, maar dat leek me eerlijk gezegd geen reden waarom hij de volgende dag niet op de stoep had kunnen staan met een bos rozen en excuses. (De woorden ‘ik wil je niet meer zien,’ zegt men doorgaans niet zomaar, immers.) M...