Doorgaan naar hoofdcontent

Maak de wereld mooier, begin bij jezelf

Bron: Klik
Toen ik op een dag zat was van de toenemende agressie, intolerantie en onaardigheid buiten op straat, dacht ik ‘maak de wereld mooier, begin bij jezelf’ en startte een viooltjesoffensief. 

 Ik stop tegenwoordig voor ieder zebrapad, ook als dat nog niet per se hoeft. 
Ik laat mensen met minder boodschappen voorgaan bij de kassa.
Ik glimlach.
Ik zeg: ‘Geeft niks hoor!’ als iemand me van de sokken rijdt.
Ik ben vriendelijk, hoffelijk, eerlijk en vergevingsgezind.
En dat werkt hoor, absoluut.
Hoewel het me per saldo nog niet zoveel heeft opgeleverd.
Want terwijl ik in mijn pogingen 'een beter mens' te zijn steeds meer vooruit kwam, ging het bergafwaarts met mijn verdraagzaamheid. Ik heb een negatieve correlatie ontdekt tussen 'een beter mens' willen zijn en de verdraagzaamheid jegens mensen die onbeschoft, ongeïnteresseerd, vervelend en egoïstisch zijn, hun macht misbruiken of onnodig moeilijk doen - alleen omdat het kan.

Sinds ik een beter mens ben loop ik me regelmatig van binnen op te winden.
‘Jezus klootzak, ik glimlachte naar je, hoor! Je kunt op z’n minst terugglimlachen. Jij ramde mij tenslotte met je skateboard.’
Of: ‘Kom óp, tuthola, je ziet heus wel dat ik achter je sta met 1 pak melk in mijn handen, terwijl je je drie hoog opgetaste winkelwagen op de band begint te laden.’
En als iemand me begint uit te schelden als ik een foutje maak in het verkeer - terwijl ik in het omgekeerde geval gewoon vriendelijk zou hebben geglimlacht - komt mijn ware aard boven en maak ik hem uit voor rotte vis en dreig over hem heen te rijden als hij niet ophoudt met stampij maken maakt me dat heel verdrietig.

Ik verlang soms enorm terug naar de tijd toen ik nog lekker horkerig door het leven ging.
Stoorde ik me niet zo aan de andere horken.


Maar misschien moet ik gewoon nog veel leren.
Labels:

Reacties

kurred zei…
Zo te lezen moet je nog veel leren (incasseren)en heb je nog een lange weg te gaan. Maar de weg naar een heiligverklaring is ook lang en vol prikkeldraadversperringen en bezaaid met kraaienpoten. En het resultaat maak je zelf niet mee!
Maar je kunt je altijd nog bedenken. :-)
14 juli 2012 om 23:35
LEHTI zei…
Nou, vertel op, wie is de hork die dit verlangen in je naar boven haalde? Leef je uit, doe gek, gooi wat rotte vis over de digitale snelweg. Je horklogjes zijn namelijk ook reuze leuk om te lezen.
15 juli 2012 om 02:03
Kwan zei…
Ze noemen het niet voor niets 'engelengeduld' oftewel... Het is onmenselijk om je innerlijke strijd met de horkerige medemens te sussen met een glimlach. Gewoon af en toe ontploffen is verder prima. Dat noemen we dan 'je grenzen aangeven' en dat is ook echt een deugd als je dat kunt!
15 juli 2012 om 09:36
Trudy zei…
Zit toch dat ego nog weer danig in de weg. Als je aardig bent voor een ander, dan wil dat ego het ook terug. Nu moet je niet denken dat ik je de les zit te leren, 't is zó herkenbaar, dit schrijven, vandaar : O
15 juli 2012 om 10:36
Jacq zei…
Misschien moet je het viooltjes offensief dan maar gewoon letterlijk gaan nemen en je aansluiten bij de groep der wildzaaiers: stiekem bloemenzaad strooien op saaie stuKjes gemeentegrond. Dat maakt de wereld ook een stuk mooier en fleuriger. Moet je maar eens bij in de buurt komen kijken ;-)

Grappig, ik sta me juist altijd heel heilig en moreel superieur te voelen als een ander de hork uithangt. Ben dan trots dat ik me níet opwind. Om me vervolgens kapot te schamen omdat zo'n oordeel natuurlijk op helemaal niets is gebaseerd. Bovendien is dat helemaal niet de reden dat ik me er niet druk om maak, ik vind het gewoon verspilde energie. Dus eigenlijk ben je moreel superieurderderderder als je je wél ergert.
15 juli 2012 om 17:44
sanneke zei…
Met jouw karma zit het wel goed in elk geval, en dat moeten die horken dan toch nog maar weer afwachten. En mocht het daar niet voor helpen, dan ruik je toch in elk geval vast naar viooltjes.
17 juli 2012 om 17:00
Iben zei…
Oja, aardig zijn...been there, done that. Het was tóch niks voor mij.
17 juli 2012 om 20:41
Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Nog 33 dagen tot Hawaii/Hawaï

Ik vrees dat ik u de komende maand dood ga gooien met geleuter over Hawaii. Nog even en u denkt: mens, ben je nou nog niet weg? Het spijt me. Maar aangezien ik ter plaatse nogal verstoken zal zijn van wifi, heeft u straks lekker drie weken rust. (Ik weet het trouwens wel, hoor. Dat in het Nederlands Hawaii eigenlijk zo moet worden geschreven: Hawaï. Niet met dubbel i, maar met één i, met stipjes. Vind ik ook eigenlijk mooier. Maar om een wat duistere reden heb ik op een bepaald moment gekozen voor de Amerikaanse schrijfwijze en nu hou ik daar maar zo'n beetje aan vast. Als u het erg vervelend vindt, dan mag u best  telkens als u Hawaii leest, dit in gedachten vervangen door Hawaï.) Maar wat ik dus wou zeggen: op de gangbare wereldkaart lijkt Hawaii al best heel spannend en ver weg enzo, maar gisteren stuitte ik op een wereldkaart waarbij de globe op een andere manier is losgeknipt, oftewel de zogenaamde Pacific-centered wereldkaart: Oeh. Das écht wel midden in de zee....
12 reacties
Meer lezen

Stuk

Ik blogde voor het laatst op 17 juni : de dag voor ik 45 werd. Nog een dag eerder was mijn leven ingestort, maar ik was nog in de ontkenning. Dus ik schreef maar gewoon een stukje, over de publieke waan van de dag. Het was de laatste stuiptrekking, voorlopig. Want mijn leven was ingestort, en al snel was daar geen ontkennen meer aan. Mijn man, mijn echtgenoot, de vader van mijn kinderen, was vertrokken. Weggegaan en niet teruggekomen. (Het verwarrende was dat hij intussen op zijn beurt beweerde dat ik hem het huis uit had gezet. Wat me geen goed teken leek; als je het daarover al niet eens bent, dan kon het nog wel eens een zware dobber worden.) Nou moet ik toegeven dat ik inderdaad de woorden ‘ik wil je niet meer zien’ had uitgesproken, maar dat leek me eerlijk gezegd geen reden waarom hij de volgende dag niet op de stoep had kunnen staan met een bos rozen en excuses. (De woorden ‘ik wil je niet meer zien,’ zegt men doorgaans niet zomaar, immers.) M...
28 reacties
Meer lezen

Het leven is een gedoetje and then you die

Ik denk de laatste tijd aan niemand zoveel als aan wijlen onze Dichter des Vaderlands  René Gude . Dat komt omdat ik het leven momenteel weer eens nógal een gedoetje vind. Ik heb het woord overigens niet van René Gude geleerd, ik gebruik het al heel lang, maar tegenwoordig moet ik daarbij dus altijd aan hem denken; hij heeft het woord bestaansrecht en verdieping gegeven. Het zou bijna tragisch kunnen zijn, als het niet zo fantastisch was! Ik bedoel: dat een filosoof, iemand de een groot deel van zijn leven heeft gewijd aan het bestuderen van de grote vragen des levens, uiteindelijk herinnerd gaat worden als de filosoof die zei dat 'het leven een gedoetje is'. Geniaal. Want dat is het namelijk gewoon! Uitgekleed en ontdaan van alle ‘bedoeling’ en opsmuk is het leven niet meer dan een gedoetje. Je zou zelfs rustig kunnen zeggen: een gedoe. Maar dat doen we niet, als we beschaafde mensen zijn, we zeggen: gedoetje. Niet om het te bagatellisere...
2 reacties
Meer lezen