Doorgaan naar hoofdcontent

Negen


Negen is hij. Onze stoere saxofonist, die vandaag zijn eerste voorstelling gaf op de muziekschool.
Om vijf uur; op hetzelfde tijdstip als waarop het eerste schoolfeest van Loïs begon. Gelukkig heeft Loïs een grote zus, die haar het eerste uur wilde chaperonneren op het feest, terwijl Henk en ik het optreden van ons jarige jongetje bijwoonden.



De straatmuzikant in de voorstelling

(Ondertussen: hamster op Beestenfeest)

Ik las net nog even terug, het verhaal over zijn geboorte, dat ik vorig jaar op zijn verjaardag schreef.
Pff, zitten we er nu toch een stuk relaxter bij.
(Het was trouwens wel een stuk warmer, negen jaar geleden)
Labels:

Reacties

Herma zei…
gefeliciteerd!
12 juli 2012 om 23:04
LEHTI zei…
Kijk, zo hoor je nog 's wat, meer dan op zo'n beestenfeest. ;-) Van harte!
Onderaan het logje zag en las ik -toevallig?- Merlijns slaperige koppie met gitaar op schoot. Dat was op zijn zevende verjaardag. Ook mooi. Je hebt een talentvolle en bijzondere zoon.
12 juli 2012 om 23:21
Cisca zei…
Mag ik volkomen inspiratieloos, maar niet minder oprecht, gewoon even hiep hiep hoera schrijven!
13 juli 2012 om 02:48
The F Girl zei…
Gefeliciteerd. Cool, een saxofoon. Één van de mooiste instrumenten, vind ik.
13 juli 2012 om 16:23
de Brassers zei…
Gefelidepeli met jullie grote zoon. Drie jaar geleden zaten we in Frankrijk....
13 juli 2012 om 18:22
Jacq zei…
Wow, die is cool! En jarig. De kleine tovenaar wordt groot.
13 juli 2012 om 23:03
Anoniem zei…
Saxofoon: Mooi man(netje)!!
Wat heb je toch mooie exemplaren voortgebracht, yv! (en Henk, ook niet onbelangrijk in deze)

Geniet van deze jarige tovenaar.
Liefs Muts moon
13 juli 2012 om 23:11
Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Nog 33 dagen tot Hawaii/Hawaï

Ik vrees dat ik u de komende maand dood ga gooien met geleuter over Hawaii. Nog even en u denkt: mens, ben je nou nog niet weg? Het spijt me. Maar aangezien ik ter plaatse nogal verstoken zal zijn van wifi, heeft u straks lekker drie weken rust. (Ik weet het trouwens wel, hoor. Dat in het Nederlands Hawaii eigenlijk zo moet worden geschreven: Hawaï. Niet met dubbel i, maar met één i, met stipjes. Vind ik ook eigenlijk mooier. Maar om een wat duistere reden heb ik op een bepaald moment gekozen voor de Amerikaanse schrijfwijze en nu hou ik daar maar zo'n beetje aan vast. Als u het erg vervelend vindt, dan mag u best  telkens als u Hawaii leest, dit in gedachten vervangen door Hawaï.) Maar wat ik dus wou zeggen: op de gangbare wereldkaart lijkt Hawaii al best heel spannend en ver weg enzo, maar gisteren stuitte ik op een wereldkaart waarbij de globe op een andere manier is losgeknipt, oftewel de zogenaamde Pacific-centered wereldkaart: Oeh. Das écht wel midden in de zee....
12 reacties
Meer lezen

Stuk

Ik blogde voor het laatst op 17 juni : de dag voor ik 45 werd. Nog een dag eerder was mijn leven ingestort, maar ik was nog in de ontkenning. Dus ik schreef maar gewoon een stukje, over de publieke waan van de dag. Het was de laatste stuiptrekking, voorlopig. Want mijn leven was ingestort, en al snel was daar geen ontkennen meer aan. Mijn man, mijn echtgenoot, de vader van mijn kinderen, was vertrokken. Weggegaan en niet teruggekomen. (Het verwarrende was dat hij intussen op zijn beurt beweerde dat ik hem het huis uit had gezet. Wat me geen goed teken leek; als je het daarover al niet eens bent, dan kon het nog wel eens een zware dobber worden.) Nou moet ik toegeven dat ik inderdaad de woorden ‘ik wil je niet meer zien’ had uitgesproken, maar dat leek me eerlijk gezegd geen reden waarom hij de volgende dag niet op de stoep had kunnen staan met een bos rozen en excuses. (De woorden ‘ik wil je niet meer zien,’ zegt men doorgaans niet zomaar, immers.) M...
28 reacties
Meer lezen

Het leven is een gedoetje and then you die

Ik denk de laatste tijd aan niemand zoveel als aan wijlen onze Dichter des Vaderlands  René Gude . Dat komt omdat ik het leven momenteel weer eens nógal een gedoetje vind. Ik heb het woord overigens niet van René Gude geleerd, ik gebruik het al heel lang, maar tegenwoordig moet ik daarbij dus altijd aan hem denken; hij heeft het woord bestaansrecht en verdieping gegeven. Het zou bijna tragisch kunnen zijn, als het niet zo fantastisch was! Ik bedoel: dat een filosoof, iemand de een groot deel van zijn leven heeft gewijd aan het bestuderen van de grote vragen des levens, uiteindelijk herinnerd gaat worden als de filosoof die zei dat 'het leven een gedoetje is'. Geniaal. Want dat is het namelijk gewoon! Uitgekleed en ontdaan van alle ‘bedoeling’ en opsmuk is het leven niet meer dan een gedoetje. Je zou zelfs rustig kunnen zeggen: een gedoe. Maar dat doen we niet, als we beschaafde mensen zijn, we zeggen: gedoetje. Niet om het te bagatellisere...
2 reacties
Meer lezen