Doorgaan naar hoofdcontent

De bolderkar en het meisje

Ik denk ik kom nog even afscheid nemen. De bolderkar staat ingepakt, morgen nog even wat (regen)kleding in een koffer mikken en dan gaan we. Off to Fleeland.
En verder kom ik nog even wat mijmeren over mijn oudste dochter. Die ineens zo..... gróót wordt.
Mooi is dat, om te zien.
En ook een beetje griezelig.
Zo merk je dat je kinderen opgroeien; ze worden steeds minder van jou en steeds meer van zichzelf. 


O, meisje.



Reacties

Herma zei…
Pfff. Het is zo. Mooi en griezelig tegelijk. Wat hebben die kinderen toch een haast. Goeie tijd on Fleeland.
Daan zei…
wat is ze mooi!

en oei zo waar!

fijne vankantie! x
Susy zei…
Ik zie het elke dag. Heel bewust. Dat babymeisje daar ergens ver weg in die lange benen en mooie gezichtje. Slik.
Have fun there! X
Anoniem zei…
Heel herkenbaar! Hier ook een meisje met lange blonde haren, mega lange benen, een bruine gloed over lijf. STOP het gaat zo snel......

Wilma
Ik snap helemaal wat je bedoelt. Een rare gewaarwording vind ik dat… En ook het besef dat de tijd voorbij vliegt.
Nienke Weick zei…
Wat zeg je dat enorm raak: 'ze worden steeds minder van jou en steeds meer van zichzelf.'
En dat is maar goed ook! Maar ook: slik.

Ondertussen aai ik mijn twee kleine jongens nog eens over de bol... En slik ik nog eens.
sanneke zei…
Wat fijn, naar Vlie, ik heb daar nog wat herinneringen in het strandzand begraven, op het Sportveld verstopt, deinend in het zoute water. En jouw meisje, ik vind haar mooi, ook nu ze zo groot wordt, maar ik snap je hoor.
Nicoleke zei…
Wauw, mooie foto van je mooie meisje!

En have fun on Vlie!
Raak gezegd. Gek hoe fijn, mooi en ergens verdrietig dat allemaal tegelijk kan voelen he?

Veel plezier samen! En oh, wat een mooie foto!
Kristel zei…
Oeh wat een mooie dochter! En je hebt gelijk om er even bij stil te staan, zo grooot ineens. Gaan steeds verder van je weg, maar het is ook zo leuk om te zien. Dan maar veel foto's maken, ook in je hoofd. Fijne vakantie!
LEHTI zei…
De toekomst van de liefde?
Ik vond en vind groot worden best fijn. Jij toch ook?
Ja, ik ben weer thuis. In de regen. Zonder auto. Zonder kinderen. Lekke fietsband. Was ik nog maar in Frankrijk. O, wacht nee, da's geloof ik een ander soort heimwee. En de zon breekt ook al weer door. (had Bo eigenlijk wel zin in Vlieland?)
Door zei…
Hoi, ik dacht ik kom eens kijken of je nog leeft. Maar volgens mij lig je ergens op Fleeceland zonder vestje heerlijk in de zon te genieten. Of is ze alweer terug? Anyway, mooie foto van je meisje.

Populaire posts van deze blog

Nog 33 dagen tot Hawaii/Hawaï

Ik vrees dat ik u de komende maand dood ga gooien met geleuter over Hawaii. Nog even en u denkt: mens, ben je nou nog niet weg? Het spijt me. Maar aangezien ik ter plaatse nogal verstoken zal zijn van wifi, heeft u straks lekker drie weken rust. (Ik weet het trouwens wel, hoor. Dat in het Nederlands Hawaii eigenlijk zo moet worden geschreven: Hawaï. Niet met dubbel i, maar met één i, met stipjes. Vind ik ook eigenlijk mooier. Maar om een wat duistere reden heb ik op een bepaald moment gekozen voor de Amerikaanse schrijfwijze en nu hou ik daar maar zo'n beetje aan vast. Als u het erg vervelend vindt, dan mag u best  telkens als u Hawaii leest, dit in gedachten vervangen door Hawaï.) Maar wat ik dus wou zeggen: op de gangbare wereldkaart lijkt Hawaii al best heel spannend en ver weg enzo, maar gisteren stuitte ik op een wereldkaart waarbij de globe op een andere manier is losgeknipt, oftewel de zogenaamde Pacific-centered wereldkaart: Oeh. Das écht wel midden in de zee....

Stuk

Ik blogde voor het laatst op 17 juni : de dag voor ik 45 werd. Nog een dag eerder was mijn leven ingestort, maar ik was nog in de ontkenning. Dus ik schreef maar gewoon een stukje, over de publieke waan van de dag. Het was de laatste stuiptrekking, voorlopig. Want mijn leven was ingestort, en al snel was daar geen ontkennen meer aan. Mijn man, mijn echtgenoot, de vader van mijn kinderen, was vertrokken. Weggegaan en niet teruggekomen. (Het verwarrende was dat hij intussen op zijn beurt beweerde dat ik hem het huis uit had gezet. Wat me geen goed teken leek; als je het daarover al niet eens bent, dan kon het nog wel eens een zware dobber worden.) Nou moet ik toegeven dat ik inderdaad de woorden ‘ik wil je niet meer zien’ had uitgesproken, maar dat leek me eerlijk gezegd geen reden waarom hij de volgende dag niet op de stoep had kunnen staan met een bos rozen en excuses. (De woorden ‘ik wil je niet meer zien,’ zegt men doorgaans niet zomaar, immers.) M...

Het leven is een gedoetje and then you die

Ik denk de laatste tijd aan niemand zoveel als aan wijlen onze Dichter des Vaderlands  René Gude . Dat komt omdat ik het leven momenteel weer eens nógal een gedoetje vind. Ik heb het woord overigens niet van René Gude geleerd, ik gebruik het al heel lang, maar tegenwoordig moet ik daarbij dus altijd aan hem denken; hij heeft het woord bestaansrecht en verdieping gegeven. Het zou bijna tragisch kunnen zijn, als het niet zo fantastisch was! Ik bedoel: dat een filosoof, iemand de een groot deel van zijn leven heeft gewijd aan het bestuderen van de grote vragen des levens, uiteindelijk herinnerd gaat worden als de filosoof die zei dat 'het leven een gedoetje is'. Geniaal. Want dat is het namelijk gewoon! Uitgekleed en ontdaan van alle ‘bedoeling’ en opsmuk is het leven niet meer dan een gedoetje. Je zou zelfs rustig kunnen zeggen: een gedoe. Maar dat doen we niet, als we beschaafde mensen zijn, we zeggen: gedoetje. Niet om het te bagatellisere...