Doorgaan naar hoofdcontent

Over sokken en het Romeo en Julia syndroom

Na het serieuse epistel van gisteren – dat moest er even uit blijkbaar – nu weer een luchtig onderwerp. Want laten we wel wezen, er schuilt nou eenmaal geen groot filosoof in me, maar slap ouwehoeren kan ik best.

Over sokken dus, vandaag. Over eenzame sokken. Sokken die gescheiden zijn van hun soulmate, hun wederhelft, hun tweelingzus (de sok is vrouwelijk, las ik net op vandale.nl). Over sokken, die in de Bermudadriehoek van de wascyclus verdwijnen en in het ergste geval nooit meer opduiken.

Wat gebeurt er toch met sokken na het moment van uittrekken? Waar blijven ze? Onder het bed? Zijn sokken misschien het geheime krachtvoer voor de wasmachine?
En waarom eet een wasmachine dan alleen sokken?
(Oeh: enge gedachte: het zal toch niet zo zijn dat de wasmachine ook onderbroeken en andere kleine kledingstukken eet, maar dat we dat gewoon niet merken? Het stille verwijt van zo’n achterblijvend evenbeeld maakt de kwijtheid van een sok natuurlijk wel meteen heel duidelijk.)

Nouja, u kent het probleem natuurlijk. Het is een wijdverbreid probleem. Maar ik durf wel te beweren dat het bij niemand zo erg is als bij ons thuis.
Kijk, dit is de situatie zoals die nu is:




Dit zijn 25 enkele sokken.
En nou niet allemaal gaan roepen dat ‘die zwarte daar links een setje vormt met die andere zwarte in het midden’, want dat is niet zo: er zijn geen twee dezelfde bij.

Voor de duidelijkheid, dit zijn alleen de schrijnende gevallen; de enkele sokken met een gerede kans op hereniging, liggen op een ánder bergje (waarvan sommigen, helaas, toch uiteindelijk bij de trieste gevallen belanden).
Dit hier, betreft de vaste kern van sokken voor welke de kans op een happy end zo goed als verkeken is.
Levenslang hebben ze.
Maar ik kan ik ze niet weggooien. Want je zult zien: dan duikt zo’n verloren gewaande sok tóch ineens op! Die blijkt dan verstopt te hebben gezeten in een dekbedhoes of een kussensloop ofzo.
Ik kan ze niet weggooien en dat heeft te maken met het Romeo en Julia syndroom.
U weet wel: Julia is dood, althans dat denkt Romeo. In werkelijkheid heeft ze slechts een slaapmiddel ingenomen (dat was vermoedelijk ergens handig voor? - ik onthoud de details van mijn klassiekers nogal selectief). Romeo ziet haar dus liggen, denkt dat ze dood is en drinkt een gifbeker leeg, om bij haar te zijn. Dan wordt Julia wakker, merkt dat Romeo écht dood is en steekt zich een houten staaf door het hart.
Wat een drama, zeg.
Dat wens je zelfs de lelijkste sok niet toe.

Edit: Thanks, Herma!

Reacties

Herma zei…
http://www.youtube.com/watch?v=m5OoR0Qjrlo
Vanaf 0.27 (maar alles ervoor is ook de moeite waard)
sanneke zei…
Ja nee, want dat moet je niet hebben, sokken die zichzelf met een houten staaf door het hart steken.
Het zou me niet verbazen als wij er ook wel aan de 25 kwamen, ook al gooide ik laatst wat enkele babysokjes weg. Ja,zielig. Voor de zekerheid zal ik de houten staven (pollepels? Eetstokjes?) goed opbergen.
de Brassers zei…
Geloof het of niet, maar wij hebben een la vol "eenzame" sokken. Okee, af en toe is er weer een setje compleet.
Trudy zei…
Wij hebben de oplossing gevonden... alleen dezelfde zwarte sokken dragen met de hele fam. En zelfs als er ergens een gat valt en wij afscheid nemen kan je dan toch weer een nieuw stelletje vormen... romantisch toch??
Lehti zei…
Wat je zegt, slap ouwehoeren, dat kun je dus óók al. Ik zeg verder niks, anders val ik in herhaling. Leuk filmpje ook.

Maar nu ik hier toch ben. Wat doet die sok met die grijze hiel bij jou?! en dat Filageval?! Stuur ze onmiddellijk deze kant op. Ik zal ze afleren vreemd te gaan. Stelletje overlopers.
Tijmen zei…
Misschien zou er een eenzamesokkenopvangtehuis (heel even jammer dat ik niet wordfeud) moeten komen. En dat ze dan misschien toch nog een passend zusje vinden. Iets als een sokkenequivalent van Dubbele Lotje.
Nicole zei…
Ik heb Romeo en Julia altijd irritant gevonden. De één denkt dat de andere zelfmoord heeft gepleegd, en pleegt daarop zelfmoord.

Vervolgens had die eerste helemaal geen zelfmoord gepleegd maar ziet haar geliefde dood liggen. En pleegt daarop nu echt zelfmoord. Wat een gedoe.

Vermoeiend hoor. Dan maar liever losse sokken.
NOVY zei…
Haha @Nicole: had ik het niet duidelijk beschreven? ;)
Manon zei…
Drie sokken is het toppunt van verdriet. Altijd één teveel of één te weinig.

(mooi hè, helaas niet van mij)
Manon zei…
O nee, het ging anders:

Verdriet is drie sokken. Altijd één te weinig. Altijd één teveel.
Nicolet zei…
Geweldige foto met die sokken. Hier heeft alleen Man last van dat probleem. Van Zoon en mezelf zijn alle paren compleet. Dus wij hebben echt een selectieve wasmachine, die eet blijkbaar alleen herensokken van maat 43.
Elise zei…
Ik heb heel lang gewoon 20 paar van dezelfde sokken gehad. Saai, maar wel praktisch. Sinds twee weken heb ik echter weer wat andere kleuren erbij gekocht. Ik ben benieuwd hoe lang dat goed gaat... :S
Anoniem zei…
Heeeeeeeeeeeeee! Eindelijk, onze Merijn zijn sok! die zwart-wit gestreepte onderaan de foto!
Wij hebben daar ook een eenzaam exemplaar van!
Sarah
Kristel zei…
Hahahaa hoe herkenbaar. Ik heb in de kast een plank vol eenzame sokken. Het zijn er meer dan de volledige paren...pfff. Alleen de kleine sokjes van Zoon2 komen op een of andere manier altijd weer samen. raaar.
Susy zei…
Ohja! Het Sokkenlogje!

Ik weet zéker dat mijn wasmachine sokken vreet.
Ik vind de resten ervan in die rubberen rand bij het deurtje.
Daar zit dan meestal een heel klein opgepropt sokje te janken.
Romeo waarschijnlijk.
Julia heb ik dan al weken eerder weggeflikkerd.
Door zei…
Haha, heerlijk stuk!
Rita zei…
Komt zoooooooo bekend voor :) ik heb er ook liggen waarvan ik er ene kwijt ben ...maarja nog niet weggooi je weet nooit dat de ander opeens weer opdaagt ,nogthans trachten we alle sokken klaar om tewassen allen in een bakje apart maarja ..........toch gebeurt het ,groetjes ;)
Karin zei…
Ik wed dat ik minstens zoveel eenzame sokken heb. Na de volle curverbak ben ik maar met een nieuwe begonnen in de hoop er terug te vinden, maar nee....er komen alleen maar nieuwe enkele bij!

Populaire posts van deze blog

Nog 33 dagen tot Hawaii/Hawaï

Ik vrees dat ik u de komende maand dood ga gooien met geleuter over Hawaii. Nog even en u denkt: mens, ben je nou nog niet weg? Het spijt me. Maar aangezien ik ter plaatse nogal verstoken zal zijn van wifi, heeft u straks lekker drie weken rust. (Ik weet het trouwens wel, hoor. Dat in het Nederlands Hawaii eigenlijk zo moet worden geschreven: Hawaï. Niet met dubbel i, maar met één i, met stipjes. Vind ik ook eigenlijk mooier. Maar om een wat duistere reden heb ik op een bepaald moment gekozen voor de Amerikaanse schrijfwijze en nu hou ik daar maar zo'n beetje aan vast. Als u het erg vervelend vindt, dan mag u best  telkens als u Hawaii leest, dit in gedachten vervangen door Hawaï.) Maar wat ik dus wou zeggen: op de gangbare wereldkaart lijkt Hawaii al best heel spannend en ver weg enzo, maar gisteren stuitte ik op een wereldkaart waarbij de globe op een andere manier is losgeknipt, oftewel de zogenaamde Pacific-centered wereldkaart: Oeh. Das écht wel midden in de zee....

Stuk

Ik blogde voor het laatst op 17 juni : de dag voor ik 45 werd. Nog een dag eerder was mijn leven ingestort, maar ik was nog in de ontkenning. Dus ik schreef maar gewoon een stukje, over de publieke waan van de dag. Het was de laatste stuiptrekking, voorlopig. Want mijn leven was ingestort, en al snel was daar geen ontkennen meer aan. Mijn man, mijn echtgenoot, de vader van mijn kinderen, was vertrokken. Weggegaan en niet teruggekomen. (Het verwarrende was dat hij intussen op zijn beurt beweerde dat ik hem het huis uit had gezet. Wat me geen goed teken leek; als je het daarover al niet eens bent, dan kon het nog wel eens een zware dobber worden.) Nou moet ik toegeven dat ik inderdaad de woorden ‘ik wil je niet meer zien’ had uitgesproken, maar dat leek me eerlijk gezegd geen reden waarom hij de volgende dag niet op de stoep had kunnen staan met een bos rozen en excuses. (De woorden ‘ik wil je niet meer zien,’ zegt men doorgaans niet zomaar, immers.) M...

Het leven is een gedoetje and then you die

Ik denk de laatste tijd aan niemand zoveel als aan wijlen onze Dichter des Vaderlands  René Gude . Dat komt omdat ik het leven momenteel weer eens nógal een gedoetje vind. Ik heb het woord overigens niet van René Gude geleerd, ik gebruik het al heel lang, maar tegenwoordig moet ik daarbij dus altijd aan hem denken; hij heeft het woord bestaansrecht en verdieping gegeven. Het zou bijna tragisch kunnen zijn, als het niet zo fantastisch was! Ik bedoel: dat een filosoof, iemand de een groot deel van zijn leven heeft gewijd aan het bestuderen van de grote vragen des levens, uiteindelijk herinnerd gaat worden als de filosoof die zei dat 'het leven een gedoetje is'. Geniaal. Want dat is het namelijk gewoon! Uitgekleed en ontdaan van alle ‘bedoeling’ en opsmuk is het leven niet meer dan een gedoetje. Je zou zelfs rustig kunnen zeggen: een gedoe. Maar dat doen we niet, als we beschaafde mensen zijn, we zeggen: gedoetje. Niet om het te bagatellisere...