Doorgaan naar hoofdcontent

In het bootje gestapt met de Santenkraam


We gingen fluistervaren in Giethoorn; het Venetië van het Noorden. (Wat best wel een tenenkrommende vergelijking is, maar eerlijk is eerlijk: met zoveel baby-eendjes heb je geen San Marcoplein nodig.)


De kinderen mochten de indeling maken en kozen voor een mannen- en een vrouwenboot.
Waardoor Sanneke en ik ons dus mochten vermaken met twee allerschattigste mini-meisjes-met-zwemvest en een oergezellige - die kun je dr wel bijhebben - Bo.



(Op de mannenboot werd muziek gemaakt, dat dan weer wel.)


Géénszins representatief (want het was een dag zonder verdriet, mokken en gemopper; Neeltje was hier alleen maar heel eventjes boos omdat ze niet langer de boot mocht besturen) maar desalniettemin een fantastische foto:



Dank, Santenkraam, voor een heerlijke dag! <3

Reacties

Tijmen zei…
Lekker, zeg! Dat is zomerser dan zomer. En dat in de lente!
sanneke zei…
Mmm, wat zalig vond ik het! Wij kunnen dat goed samen, varen. Maar ja, dat is ook niet gek natuurlijk, met Rinke die op laveren zit en jij als taartvorm vissende kapitein.
Nicoleke zei…
Prima, prima, príma dagje!!
Nicolet zei…
wat ik bij Santenkraam ook al zei. Het spat er werkelijk vanaf. Heerlijk
Toet zei…
Leuk. Mooi hè, alles. Soms.
Door zei…
Oh, wat een heerlijke dag en wat een relaxte foto's. Ik wil ook met jou varen in een fluisterboot!
sanneke zei…
Ik moet telkens zo lachen om die brullende Neeltje-foto. Tjonge, wat was ze fel ineens, ze MOEST en ZOU varen. Ik kreeg zelfs te horen: 'Ga aan de kant, mamma, Ik moet varen!' :)
sanneke zei…
Deze reactie is verwijderd door de auteur.
NOVY zei…
@Sanneke: ik vind jou zo leuk op die foto.:)

Populaire posts van deze blog

Nog 33 dagen tot Hawaii/Hawaï

Ik vrees dat ik u de komende maand dood ga gooien met geleuter over Hawaii. Nog even en u denkt: mens, ben je nou nog niet weg? Het spijt me. Maar aangezien ik ter plaatse nogal verstoken zal zijn van wifi, heeft u straks lekker drie weken rust. (Ik weet het trouwens wel, hoor. Dat in het Nederlands Hawaii eigenlijk zo moet worden geschreven: Hawaï. Niet met dubbel i, maar met één i, met stipjes. Vind ik ook eigenlijk mooier. Maar om een wat duistere reden heb ik op een bepaald moment gekozen voor de Amerikaanse schrijfwijze en nu hou ik daar maar zo'n beetje aan vast. Als u het erg vervelend vindt, dan mag u best  telkens als u Hawaii leest, dit in gedachten vervangen door Hawaï.) Maar wat ik dus wou zeggen: op de gangbare wereldkaart lijkt Hawaii al best heel spannend en ver weg enzo, maar gisteren stuitte ik op een wereldkaart waarbij de globe op een andere manier is losgeknipt, oftewel de zogenaamde Pacific-centered wereldkaart: Oeh. Das écht wel midden in de zee....

Stuk

Ik blogde voor het laatst op 17 juni : de dag voor ik 45 werd. Nog een dag eerder was mijn leven ingestort, maar ik was nog in de ontkenning. Dus ik schreef maar gewoon een stukje, over de publieke waan van de dag. Het was de laatste stuiptrekking, voorlopig. Want mijn leven was ingestort, en al snel was daar geen ontkennen meer aan. Mijn man, mijn echtgenoot, de vader van mijn kinderen, was vertrokken. Weggegaan en niet teruggekomen. (Het verwarrende was dat hij intussen op zijn beurt beweerde dat ik hem het huis uit had gezet. Wat me geen goed teken leek; als je het daarover al niet eens bent, dan kon het nog wel eens een zware dobber worden.) Nou moet ik toegeven dat ik inderdaad de woorden ‘ik wil je niet meer zien’ had uitgesproken, maar dat leek me eerlijk gezegd geen reden waarom hij de volgende dag niet op de stoep had kunnen staan met een bos rozen en excuses. (De woorden ‘ik wil je niet meer zien,’ zegt men doorgaans niet zomaar, immers.) M...

Het leven is een gedoetje and then you die

Ik denk de laatste tijd aan niemand zoveel als aan wijlen onze Dichter des Vaderlands  René Gude . Dat komt omdat ik het leven momenteel weer eens nógal een gedoetje vind. Ik heb het woord overigens niet van René Gude geleerd, ik gebruik het al heel lang, maar tegenwoordig moet ik daarbij dus altijd aan hem denken; hij heeft het woord bestaansrecht en verdieping gegeven. Het zou bijna tragisch kunnen zijn, als het niet zo fantastisch was! Ik bedoel: dat een filosoof, iemand de een groot deel van zijn leven heeft gewijd aan het bestuderen van de grote vragen des levens, uiteindelijk herinnerd gaat worden als de filosoof die zei dat 'het leven een gedoetje is'. Geniaal. Want dat is het namelijk gewoon! Uitgekleed en ontdaan van alle ‘bedoeling’ en opsmuk is het leven niet meer dan een gedoetje. Je zou zelfs rustig kunnen zeggen: een gedoe. Maar dat doen we niet, als we beschaafde mensen zijn, we zeggen: gedoetje. Niet om het te bagatellisere...