Doorgaan naar hoofdcontent

Hoogtepunten

Ik geef even een beeldverslag van het rondje over de kermis dat we gistermiddag maakten.
Niet zozeer voor mij het hoogtepunt van het weekend (want dat was namelijk met afstand de voorstelling Medea in de Schouwburg. Ik heb echt tranen met tuiten gehuild - sorry, ja dat was ik - want wat was het prachtig..... en afschuwelijk. En prachtig. En afschuwelijk. En wat is Malou Gorter een WAANZINNIG goede actrice) maar wel voor de kinderen en dan met name voor Bo, die dit jaar ineens overal in bleek te mogen (want groter dan 1.40 m) en van de weeromstuit muteerde in een onvervalste 'thrill-seeker' die vermoedelijk voor haar twaalfde gaat aankondigen dat ze wil bungeejumpen.



Stilte voor de storm.

En toen:


Mijn arme, arme moederhart.


Oja. Het is dat het nogal lastig is om een foto te maken van je eigen rug, anders had ik u mijn prachtige blauwe plek kunnen laten zien; het resultaat van een slinkse samenwerking tussen de G-krachten die mijn lichaam teisterden in de Breakdance en het sluitinkje van mijn bh.


Reacties

Anoniem zei…
oh jeh, je moederhart heeft inderdaad heel wat te lijden gehad ! ;-)
gewebkijk zei…
hey! eendjes! ;-)
sanneke zei…
Bo aan 't bungeejumpen, jij in de achtbaan: op 1 dag doodsangsten uitstaan om je dochter, tranen met tuiten huilen om Malou en dan nog een vet feest er achteraan.
Tijmen zei…
Haha, ik heb ook ooit in zo'n apparaat gezeten. We waren met mijn zusje op de kermis en zij wilde wel met José in zo'n ding (zij durven wel...). Maar na de onderstebovenbreakdance (die durf ik nog aan) voelde mijn zusje zich misselijk en had José de entreekaartjes al gehaald à la heel veel. Kon niet teruggebracht worden. En jawel, je raadt het al: was ik de pineut. Maar vond het stiekem zó stoer...

En dan nu over jouw stukje: wauw, wat een afwisselend weekend. Heftig, hoor.
Herma zei…
Aaaarrrggh! Wat érg!!
Ik krijg al bijna last van maagdraaien als ik er naar kijk! Maar ik ben dan ook, zoals Nona bij hoog en laag beweert: de bbbangste moeder van Nederland. En ze heeft nog gelijk ook. Voor geen goud in zo'n ding!
Saralien zei…
O wt dapper! Ik ben al een tijdje boven de 140 en durf nog steeds niet... Zoon wel, dolgraag. Alleen is hij nog maar 128... Gelukkig voor mijn hart.
NOVY zei…
@Geweb: Haha, wij zijn echt voor het leven verbonden door badeendjes.
@Sanneke: Ja man. (ghe, ik dacht ik schrijf maar eens niet over het zoveelste vette feest, begin jij er weer over....op twitter gelezen natuurlijk. Trouwens, we deden nog meer gisteren, we ruilden ook nog een aantal dinnercheques in voor een Javaanse rijsttafel.
@Tijmen: ja. Nou, ik vond de breakdance al heftig genoeg eerlijk gezegd. Gelukkig hebben wij voor zulke dingen Anna-Maria, die Bo graag begeleidt bij griezelige dingen....
@Herma: Ik durf op zich overal wel in, ik vind het alleen gewoon niet leuk. En niet lekker, voor hoofd en maag enzo. En het kost ook nog (belachelijk veel) geld. #dus
NOVY zei…
@Mammalien: Hier ook een zoon van 128, die bovendien lang niet zo veel bravoure heeft als zijn zus. Hij was trouwens helemaal te gek in de ballon op het water!
Terrebel zei…
Blij dat ik zelden een BH draag...;-) Helaas mag ik met mijn 1.40 niet overal in op kermissen en in pretparken maar vaak vind ik dat helemaal niet erg. Vandaag was ik bij de voorstelling Spamelot. Ook bijzonder komisch.
sanneke zei…
Mmm, nog uit eten geweest ook...
Rinke checkte vanmorgen zijn rekening. Ik zei hem nog: 'Liefje, ik denk niet dat de belasting dat geld op zondag stort.'
'Maar als ze het nou wél gedaan hebben,' zei hij, 'dan gaan we vanavond uit eten.'
De belasting stort inderdaad niet op zondag, dus aten we uiensoep vandaag. Heel goedkoop, heel lekker.

En natuurlijk las ik over je zoveelste vette feest, jij nachtbloem.
Door zei…
Oh, ik maar denken dat jongens erg zijn..

Ik had ook altijd blauwe plekken van de swing mill vroeger.
Susy zei…
Cóól!
Wát een hoogtepunten, Novy...

Ik was ook een thrillseeker.
Tot ik moeder werd.
Toen werd ik opeens een schijtluis.
En schijtcleaner.
Manon zei…
Fokking Hell!! Nooit, nooit zou ik er in gaan!

Populaire posts van deze blog

Nog 33 dagen tot Hawaii/Hawaï

Ik vrees dat ik u de komende maand dood ga gooien met geleuter over Hawaii. Nog even en u denkt: mens, ben je nou nog niet weg? Het spijt me. Maar aangezien ik ter plaatse nogal verstoken zal zijn van wifi, heeft u straks lekker drie weken rust. (Ik weet het trouwens wel, hoor. Dat in het Nederlands Hawaii eigenlijk zo moet worden geschreven: Hawaï. Niet met dubbel i, maar met één i, met stipjes. Vind ik ook eigenlijk mooier. Maar om een wat duistere reden heb ik op een bepaald moment gekozen voor de Amerikaanse schrijfwijze en nu hou ik daar maar zo'n beetje aan vast. Als u het erg vervelend vindt, dan mag u best  telkens als u Hawaii leest, dit in gedachten vervangen door Hawaï.) Maar wat ik dus wou zeggen: op de gangbare wereldkaart lijkt Hawaii al best heel spannend en ver weg enzo, maar gisteren stuitte ik op een wereldkaart waarbij de globe op een andere manier is losgeknipt, oftewel de zogenaamde Pacific-centered wereldkaart: Oeh. Das écht wel midden in de zee....

Het leven is een gedoetje and then you die

Ik denk de laatste tijd aan niemand zoveel als aan wijlen onze Dichter des Vaderlands  René Gude . Dat komt omdat ik het leven momenteel weer eens nógal een gedoetje vind. Ik heb het woord overigens niet van René Gude geleerd, ik gebruik het al heel lang, maar tegenwoordig moet ik daarbij dus altijd aan hem denken; hij heeft het woord bestaansrecht en verdieping gegeven. Het zou bijna tragisch kunnen zijn, als het niet zo fantastisch was! Ik bedoel: dat een filosoof, iemand de een groot deel van zijn leven heeft gewijd aan het bestuderen van de grote vragen des levens, uiteindelijk herinnerd gaat worden als de filosoof die zei dat 'het leven een gedoetje is'. Geniaal. Want dat is het namelijk gewoon! Uitgekleed en ontdaan van alle ‘bedoeling’ en opsmuk is het leven niet meer dan een gedoetje. Je zou zelfs rustig kunnen zeggen: een gedoe. Maar dat doen we niet, als we beschaafde mensen zijn, we zeggen: gedoetje. Niet om het te bagatellisere...

Stuk

Ik blogde voor het laatst op 17 juni : de dag voor ik 45 werd. Nog een dag eerder was mijn leven ingestort, maar ik was nog in de ontkenning. Dus ik schreef maar gewoon een stukje, over de publieke waan van de dag. Het was de laatste stuiptrekking, voorlopig. Want mijn leven was ingestort, en al snel was daar geen ontkennen meer aan. Mijn man, mijn echtgenoot, de vader van mijn kinderen, was vertrokken. Weggegaan en niet teruggekomen. (Het verwarrende was dat hij intussen op zijn beurt beweerde dat ik hem het huis uit had gezet. Wat me geen goed teken leek; als je het daarover al niet eens bent, dan kon het nog wel eens een zware dobber worden.) Nou moet ik toegeven dat ik inderdaad de woorden ‘ik wil je niet meer zien’ had uitgesproken, maar dat leek me eerlijk gezegd geen reden waarom hij de volgende dag niet op de stoep had kunnen staan met een bos rozen en excuses. (De woorden ‘ik wil je niet meer zien,’ zegt men doorgaans niet zomaar, immers.) M...