Doorgaan naar hoofdcontent

Zijwieltjes vertragen het proces van leren fietsen gemiddeld met 1 tot 1,5 jaar

Dat is de conclusie van een wetenschappelijk onderzoek dat niet heeft plaatsgevonden – althans, niet waar ik bij was – maar die waarschijnlijk dicht bij de waarheid zit.

Want kijk.
Waar draait het om bij fietsen?
Juist. Om evenwicht. En om het besef dat een fiets, omdat hij twee wielen heeft, omvalt tenzij hij voorwaarts wordt aangedreven.
En leer je dat op een fiets met zijwieltjes?
Nee. Je kunt gewoon stil gaan staan en even in je neus peuteren. Met je voeten op de trappers.
Trappen, dat is het enige dat je leert op een fiets met zijwieltjes. (En sturen, denk u nu misschien, nou, mis: sturen op een fiets zonder zijwieltjes is iets heel anders. Je stuurt namelijk niet de bocht in met je stuur (of slechts minimaal), je doet dat door je gewicht te verplaatsen; je maakt de bocht met je lichaam. Het stuur is slechts nodig om te corrigeren.) Nou is trappen natuurlijk ook niet geheel onbelangrijk bij het fietsen, maar veel makkelijker om te leren.

De uitvinder van zijwieltjes zou voor zijn broek moeten hebben! Omdat hij (of zij) het fietsen-leren voor veel kinderen decennialang onnodig heeft gefrustreerd, door het vooral een kwestie te maken van het afleren van – voor het echte fietsen – verkeerde technieken en aannames.


Kijk dan, dat kindje fietst! Ziet u? Ze blijft in evenwicht, ze draait bochten. Alleen maakt ze de voorwaartse beweging door met haar voeten op de grond af te zetten, in plaats van op de trappers.
Als ik haar volgende week op een echt fietsje zet, fietst ze zo weg. Dat ga ik niet doen, want dit is nu nog veel te leuk. Maar toch. Ziet u het?
Merlijn, die ook een loopfiets heeft gehad, fietste toen hij drie was. Bo, geen loopfiets, was bijna vijf. Terwijl ze motorisch minstens zo handig was. Ik durf het echt zomaar te beweren: Zijwieltjes helpen een kind niet te leren fietsen. Integendeel.


* misschien dat ze me bij Puky zouden willen inhuren als tekstschrijver?

Reacties

Helemaal gelijk! Draakje zal het ook peddelend leren. Die zijwieltjes waren inderdaad funest voor Wijzemans. Hij snapte er geen jota van.

Filmpje is schitterend....maga mindy....
gewebkijk zei…
zou het verhaal zeker ff forwarden naar puky.
Herma zei…
Ja! Mee eens.
Maar het helpt natuurlijk wel als je Mega Mindy bent.
(is het een vogel, is het een vliegtuig, nee dat is het niet, het is Mega Loïs die de bocht bijna uitvliegt!)
Susy zei…
Ja. Dit ga ik zo nog eens beter lezen
ik sta bij het spoor. Zonder zijwieltjes.
Tijmen zei…
Ik heb er nooit over nagedacht, maar het klinkt echt heel logisch...
Susy zei…
Ja nu heb ik het gelezen.
En wat heerlijk dat dit wetenschappelijk bewezen is.
Nu ga ik dat te pas en te onpas vertellen aan mensen.

Ik heb er dus 1 voor Tijl.
Hij wil er alleen maar niet op.
Dat is dan wel een dingetje.
Nicolet zei…
ze doet het goed! Hier kan Zoon al een jaar fietsen op een fiets met zijwieltjes (hij is 2 jaar en 8 maanden). Nu gaat hij ook regelmatig op de loopfiets en dat gaat ook goed. Dus ik denk dat het straks wel goed komt met de gewone fiets. Maar ik vind je theorie wel heel aannemelijk. Vaak gaat het ook behoorlijk moeizaam van de fiets met zijwieltjes op de fiets zonder zijwieltjes
Anoniem zei…
JA ! Je hebt gelijk ! - daarom hebben wij ook geen zijwieltjes in huis, maar wel twee ... euh drie loopfietsen (voor twee kindjes) - ;-)
Anoniem zei…
@ Susy

komt vanzelf ,loopfiets gewoon in de hoek laten staan en dan pakt hij hem wel een keer laat hem het helemaal zelf ontdekken ipv pushen.

Het zijn niet alleen de zijwieltjes die in de weg zitten , het is ook het stuur dat kan in de meeste gevallen helemaal rond draaien en hoe vervelend dat snappen kinderen nog niet.

(je ziet dat trouwens ook van bij loopfietsjes) dus mijn advies neem er een met stuurbegrenzer , dan houden ze de loopfiets onder controle en later als ze echt kunnen loopfietsen voorkomt het onnodige valpartijen.

Kinderen kijken alle kanten op zien op eens een lantaarnpaal en dan trekken ze aan het stuur om hem te ontwijken en dan gaat het voorwiel dwars staan en kind richting asfalt

Terwijl met stuurbegrenzer de de loopfiets in bedwang houden
Simone zei…
Precies, Boas en Ot ook nooit zijwielen...wel een loopfiets...althans loop-motor wel te verstaan...maar beiden met 3 op de gewone fiets zonder zijwielen dus. Je theorie klopt als een bus! Ot, bijna 5 wil nog steeds echt heel graag een loop-motor, want nu zijn ze er wel in een "echte" uitvoering...helaas, te groot!
sanneke zei…
Wow, zie 'r gaan met haar wapperende cape! Geweldig! Jip en Nisse fietsen allebei niet bepaald vlot na het fietsen met zijwieltjes (alhoewel, eigenlijk vertikte Nisse zelfs het fietsen op een fiets met zijwieltjes), voor Neeltje hebben we dus ook een loopfiets. Maar zo handig als Loïs is ze er nog niet op.
Karien zei…
Hum, Tijm wil noch op de loopfiets, noch op de gewone met zijwieltjes... Hij wil alleen maar steppen, maar dat doet hij dan ook zwierig en prachtig, dus ergens snap ik het wel. Ik kreeg trouwens nog een tip van iemand, koop een gewone fiets, haal de trappers eraf, en voila, loopfiets! Scheelt weer een plekje in de schuur.
LEHTI zei…
Hetzelfde vertelde ik eens aan de fietsenmaker. Die deelde mijn standpunt niet. Maar dat kwam vast omdat hij zijwieltjes verkocht en geen grote steppen, waar ik naar op zoek was. Van die hippe loopfietsen had ik toen nog nooit gehoord.
Maar waarom ga je er van uit dat de uitvinder een vent is?
LEHTI zei…
Van die zijwieltjes, waar ik er nog vier van in de schuur had liggen, knutselde ik een gek karretje in elkaar, dat op een insect lijkt. Leuk voor achter de fiets!
Jacq zei…
Is ook mijn ervaring (1 kind zijwiletjes, 3 loopfietsen), scheelt zo twee jaar en dan fietsen ze nog eens een stuk beter ook. Zie ook het artikel hieronder, lang verhaal met allerlei tips met als klapper de loopfiets:

http://mens-en-gezondheid.infonu.nl/kinderen/53331-leren-fietsen-zonder-zijwieltjes.html
NOVY zei…
@Karien: Haha, misschien was ik dat wel, die tip gaf ik vorige week op iemand's blog.
@Lehti Paul: als je goed leest vroeg ik me dat ook al af.
@Jacq: Hahaa! Daar staat gewoon ongeveer hetzelfde!
Zie je wel. Maar nu ben ik dus echt jaloers op het woord balansvoorsprong.
Esther zei…
Mijn kinderen (allebei zijwieltjes) fietsten allebei met 3,5 los. Maar we hebben wel de wieltjes van de grond gehaald zodra ze enig gevoel voor evenwicht hadden. Maar goed, statistiek he.... de uitzondering die de regel bevestigt.
Terrebel zei…
Mee eens. Zo zijn ook kinderen die nooit een luier (hebben) gedragen veel eerder zindelijk. Gewoon, omdat ze zelf zo'n hekel krijgen aan de rotzooi. Tip: probeer dit niet uit wanneer je hele woningvloer is bedekt met hoogpolig tapijt. Of hout. Of kurk.
LEHTI zei…
Sorry Novy, ik las weer te snel. Alleen het 'pak voor zijn broek' was bij mij blijven hangen.
Zou het ook uitmaken of kinderen die jarenlang voorop de fiets van hun moeder (of vader) zitten op zadeltjes (die op het frame zijn gemonteerd) of op stoeltjes (die aan het stuur hangen) plaatsnemen? Misschien heeft het bij Loïs ook geholpen dat ze vanuit de fietsmand het 'fietsgevoel' optimaal heeft meegekregen. Maar misschien zaten haar broer en zus daar als peuter ook al in.
Mrs. T. zei…
Zo had ik het eigenlijk nog nooit bekeken, maar er zit wel een kern van waarheid in geloof ik.
Anoniem zei…
@Lehti uitvinder van de kinderloopfiets is inderdaad en man.
nl Rolf Mertens , hij bedacht de kinderloopfiets 13 jaar geleden.

De grootste winst van een loopfiets is dat kinderen hun balans oefenen.

en dat hoeven ze dan niet meer te doen als ze los gaan fietsen.

Kinderen fietsen dus ok nog eens veel veiliger , ze hebben niet meer de hele straat nodig om balans te houden maar fietsen kaarsrecht.

voor iedereen veiliger
Hoe cool is Loïs op haar loopfiets!!
Jacq zei…
O ja, kijk nog even naar je eerste alinea. Voordat Puky de taalfout ziet en afhaakt ;-)
Jacq zei…
Of beter, haal mijn vorige reactie maar weg. Slaat nergens op. Met half oog gelezen. Nu ik die andere anderhalf ook open heb, zie ik het beter.
Anoniem zei…
haha, toevallig heb ik hier afgelopen week over gesproken met iemand, met dezelfde uitkomst. Nadat ik mijn neefje van net 2 op zijn loopfiets tekeer zag gaan en evenwicht zag houden!!
niet dat je denkt dat ik het wekeelijks over zijwieltjes heb...
Maar goed, n=2, dan is het toch wel wetenschappelijk bewezen? :)

ps een ontlurkte lurker, hoewel ik dat wel een vies woord vind, lurken...
NOVY zei…
@Anoniem2: We hadden het over de uitvinder van de zijwieltjes. :)
@Jacq: Hoe dan ook het blijft een wat lastige zin met die verschillende betrekkelijke voornaamwoorden en antecedenten...
@Anoniem3: hoi! Leuk dat je meeleest, wie je dan ook bent :)
sarah zei…
Haha, wij bevestigen voorlopig het wetenschappelijk onderzoek.
Dochterlief fietste toen ze ruim 5 en half was. Zat nooit op een loopfiets.
Zoonlief fietste alleen met een loopfiets en schakelde inderdaad zonder enig probleem over op een gewone fiets toen hij net 4 was.
Nummer drie...is drie en bekijkt de loopfiets niet. Volgens mij kan hij ook niet op een driewielterje fietsen, dus dat is gewoon een kind dat niet kan deelnemen aan enig wetenschappelijk onderzoek.
anneke zei…
Wat fijn om te lezen dat dit geheel wetenschappelijk onderbouwd is. Toevallig had ik het hier van de week over toen dochter van 3.9 na 2 jaar loopfietservaring eens een trapper-met-zijwielfietsje probeerde. Ze snapte het stuur dus niet, omdat ze inderdaad met haar gewicht wilde sturen. Het trappen snapte ze wel, dus nu maar eens de proef op de som nemen door haar op een fiets zonder zijwielen te zetten.

Populaire posts van deze blog

Nog 33 dagen tot Hawaii/Hawaï

Ik vrees dat ik u de komende maand dood ga gooien met geleuter over Hawaii. Nog even en u denkt: mens, ben je nou nog niet weg? Het spijt me. Maar aangezien ik ter plaatse nogal verstoken zal zijn van wifi, heeft u straks lekker drie weken rust. (Ik weet het trouwens wel, hoor. Dat in het Nederlands Hawaii eigenlijk zo moet worden geschreven: Hawaï. Niet met dubbel i, maar met één i, met stipjes. Vind ik ook eigenlijk mooier. Maar om een wat duistere reden heb ik op een bepaald moment gekozen voor de Amerikaanse schrijfwijze en nu hou ik daar maar zo'n beetje aan vast. Als u het erg vervelend vindt, dan mag u best  telkens als u Hawaii leest, dit in gedachten vervangen door Hawaï.) Maar wat ik dus wou zeggen: op de gangbare wereldkaart lijkt Hawaii al best heel spannend en ver weg enzo, maar gisteren stuitte ik op een wereldkaart waarbij de globe op een andere manier is losgeknipt, oftewel de zogenaamde Pacific-centered wereldkaart: Oeh. Das écht wel midden in de zee....

Het leven is een gedoetje and then you die

Ik denk de laatste tijd aan niemand zoveel als aan wijlen onze Dichter des Vaderlands  René Gude . Dat komt omdat ik het leven momenteel weer eens nógal een gedoetje vind. Ik heb het woord overigens niet van René Gude geleerd, ik gebruik het al heel lang, maar tegenwoordig moet ik daarbij dus altijd aan hem denken; hij heeft het woord bestaansrecht en verdieping gegeven. Het zou bijna tragisch kunnen zijn, als het niet zo fantastisch was! Ik bedoel: dat een filosoof, iemand de een groot deel van zijn leven heeft gewijd aan het bestuderen van de grote vragen des levens, uiteindelijk herinnerd gaat worden als de filosoof die zei dat 'het leven een gedoetje is'. Geniaal. Want dat is het namelijk gewoon! Uitgekleed en ontdaan van alle ‘bedoeling’ en opsmuk is het leven niet meer dan een gedoetje. Je zou zelfs rustig kunnen zeggen: een gedoe. Maar dat doen we niet, als we beschaafde mensen zijn, we zeggen: gedoetje. Niet om het te bagatellisere...

Stuk

Ik blogde voor het laatst op 17 juni : de dag voor ik 45 werd. Nog een dag eerder was mijn leven ingestort, maar ik was nog in de ontkenning. Dus ik schreef maar gewoon een stukje, over de publieke waan van de dag. Het was de laatste stuiptrekking, voorlopig. Want mijn leven was ingestort, en al snel was daar geen ontkennen meer aan. Mijn man, mijn echtgenoot, de vader van mijn kinderen, was vertrokken. Weggegaan en niet teruggekomen. (Het verwarrende was dat hij intussen op zijn beurt beweerde dat ik hem het huis uit had gezet. Wat me geen goed teken leek; als je het daarover al niet eens bent, dan kon het nog wel eens een zware dobber worden.) Nou moet ik toegeven dat ik inderdaad de woorden ‘ik wil je niet meer zien’ had uitgesproken, maar dat leek me eerlijk gezegd geen reden waarom hij de volgende dag niet op de stoep had kunnen staan met een bos rozen en excuses. (De woorden ‘ik wil je niet meer zien,’ zegt men doorgaans niet zomaar, immers.) M...