Doorgaan naar hoofdcontent

Toerist in eigen stad


Weet u nog, van de aardbeien? Nou, het waren dus geen aardbeien, het waren larven. Die in mij wilden dringen terwijl ik zwom in de Hoornse Plas. Met als gevolg rode jeukende uitslag en galbulten all-over. Gelukkig is er twitter, waardoor ik erop geattendeerd werd en gelukkig zijn er pilletjes: ik heb inmiddels weer een poezelig zacht babyhuidje.
Maar zwemmen in de Hoornse Plas is dus voorlopig geen optie.
En u moet weten, er zijn hier in Groningen grofweg twee plekken waar je met je kinderen naar toe kunt als het warm is: de Hoornse Plas en de Papiermolen (het buitenzwembad). Vrij eenvoudig te veronderstellen dus dat het momenteel nógal druk zou zijn in het zwembad.
En omdat het vandaag opnieuw warm was en anderhalf uur in de rij voor de ingang ons niet een heel aantrekkelijk vooruitzicht leek, moesten we iets anders verzinnen.

Onder een van de bruggen over de singel is 't Peddeltje gevestigd. 't Peddeltje verhuurt kano's, waarmee je helemaal rond het centrum van Groningen kunt peddelen. Langs de woonboten en het Groninger Museum. Zo leuk! (Maar kom er maar eens op.)



En daarna aten we een ijsje. En ik zei: 'Doemediema.'

Reacties

Susy zei…
Larven die in je willen dringen.
Dat klinkt ontzettend ranzig.

Doemediema is grappig.
Net zoiets als madiwodo eten op vrijdag.
Cisca zei…
He ja, yoghurt citroen. Doemediema.
sanneke zei…
Mmm, een goeie besteding van jullie dag!
En Toscane, die hebben we hier ook, inclusief de Doemediema. Hier was 't deze maand iets met kersen, maar laatst haaden ze citroen-basilicum ijs en dat was me toch een potje lekker!
NOVY zei…
@Susy: http://twitpic.com/22gyaa

Populaire posts van deze blog

Nog 33 dagen tot Hawaii/Hawaï

Ik vrees dat ik u de komende maand dood ga gooien met geleuter over Hawaii. Nog even en u denkt: mens, ben je nou nog niet weg? Het spijt me. Maar aangezien ik ter plaatse nogal verstoken zal zijn van wifi, heeft u straks lekker drie weken rust. (Ik weet het trouwens wel, hoor. Dat in het Nederlands Hawaii eigenlijk zo moet worden geschreven: Hawaï. Niet met dubbel i, maar met één i, met stipjes. Vind ik ook eigenlijk mooier. Maar om een wat duistere reden heb ik op een bepaald moment gekozen voor de Amerikaanse schrijfwijze en nu hou ik daar maar zo'n beetje aan vast. Als u het erg vervelend vindt, dan mag u best  telkens als u Hawaii leest, dit in gedachten vervangen door Hawaï.) Maar wat ik dus wou zeggen: op de gangbare wereldkaart lijkt Hawaii al best heel spannend en ver weg enzo, maar gisteren stuitte ik op een wereldkaart waarbij de globe op een andere manier is losgeknipt, oftewel de zogenaamde Pacific-centered wereldkaart: Oeh. Das écht wel midden in de zee....

Stuk

Ik blogde voor het laatst op 17 juni : de dag voor ik 45 werd. Nog een dag eerder was mijn leven ingestort, maar ik was nog in de ontkenning. Dus ik schreef maar gewoon een stukje, over de publieke waan van de dag. Het was de laatste stuiptrekking, voorlopig. Want mijn leven was ingestort, en al snel was daar geen ontkennen meer aan. Mijn man, mijn echtgenoot, de vader van mijn kinderen, was vertrokken. Weggegaan en niet teruggekomen. (Het verwarrende was dat hij intussen op zijn beurt beweerde dat ik hem het huis uit had gezet. Wat me geen goed teken leek; als je het daarover al niet eens bent, dan kon het nog wel eens een zware dobber worden.) Nou moet ik toegeven dat ik inderdaad de woorden ‘ik wil je niet meer zien’ had uitgesproken, maar dat leek me eerlijk gezegd geen reden waarom hij de volgende dag niet op de stoep had kunnen staan met een bos rozen en excuses. (De woorden ‘ik wil je niet meer zien,’ zegt men doorgaans niet zomaar, immers.) M...

Het leven is een gedoetje and then you die

Ik denk de laatste tijd aan niemand zoveel als aan wijlen onze Dichter des Vaderlands  René Gude . Dat komt omdat ik het leven momenteel weer eens nógal een gedoetje vind. Ik heb het woord overigens niet van René Gude geleerd, ik gebruik het al heel lang, maar tegenwoordig moet ik daarbij dus altijd aan hem denken; hij heeft het woord bestaansrecht en verdieping gegeven. Het zou bijna tragisch kunnen zijn, als het niet zo fantastisch was! Ik bedoel: dat een filosoof, iemand de een groot deel van zijn leven heeft gewijd aan het bestuderen van de grote vragen des levens, uiteindelijk herinnerd gaat worden als de filosoof die zei dat 'het leven een gedoetje is'. Geniaal. Want dat is het namelijk gewoon! Uitgekleed en ontdaan van alle ‘bedoeling’ en opsmuk is het leven niet meer dan een gedoetje. Je zou zelfs rustig kunnen zeggen: een gedoe. Maar dat doen we niet, als we beschaafde mensen zijn, we zeggen: gedoetje. Niet om het te bagatellisere...