Doorgaan naar hoofdcontent

Epiloog

En dat je dan ineens een glimp opvangt van hoe zo’n kinderbrein werkt.
Terwijl we dus aan het kanoën waren door de gracht, kwamen we langs ons vorige huis. Bo herinnert zich nog goed dat we daar woonden, Merlijn eigenlijk niet meer zo; hij was net drie toen we verhuisden.
Ik wees het hem aan.
‘Kijk, Loïs, hier hebben we gewoond’, zei Merlijn tegen zijn zusje. ’Toen was jij er nog niet, toen zat jij nog in mama’s buik.’
‘Nou,’ zei ik, ‘eigenlijk zat ze toen nog lang niet in mijn buik.’
Waarop Merlijn me blanco aankeek en zich hardop afvroeg: ‘Maar. Wáár was ze dán?’
Leuk hè: voordat Loïs ter wereld kwam zat ze in mijn buik. Like since forever. Of in elk geval sinds hijzelf werd geboren (ik weet niet hoe hij dat precies gedacht had). Hij ervaart het hoe dan ook als onvermijdelijk en volkomen logisch dat Loïs bestaat. En altijd al bij ons hoort.
Net als wij dat ook doen, feitelijk.

Reacties

Jolanda zei…
Onze 3-jarige dochter zei pas toen iemand het had over 'voor dochters tijd': "Toen woonde ik nog in Papa's ballen." ;-)
We hadden een tijdje daarvoor het zaadje-eitje verhaal verteld, nadat zij nogal doorgevraagd had naar het hoe en waarom.
Mooi zo'n kinderbrein!
Nicole zei…
Ik vind die kijkjes in een kinderhoofd ook altijd erg intrigerend en bijzonder!
Linda zei…
Timmy is er heilihg van overtuigd dat hij, voordat hij er was, op de creche was.
inge zei…
geweldig! Kleuter vindt dat ook zo'n apart concept, 'toen hij er nog niet was, ook niet in mama's buik'. ik vertel hem dan altijd dat 'ie wel al altijd in m'n hartje zat =)
iben zei…
Mooi mooi.
Juud zei…
ik dacht zelf vroeger dat kinderen ook bij de Hema vandaan kwamen.. want tja mijn moeder vertelde dat we uit de hemal kwamen maar ja he dat leek wel veel op de Hema.. dus. Ik was erg klein hoor. dat je niet denkt dat ik dat nog dacht op mijn 10e of zo. leuk he hoe onze kinderen er hun eigen gedachten over hebben. kjell accepteert mama's buik nog gewoon..hij denkt nog niet verder..
Kikkertje zei…
Mooi!

Onze peuter snapt nog niet dat zij eerst in mijn buik zat en daarna haar zusje. Wel dat de baby uit mijn buik kwam, toen nat was en we haar kleren aandeden; foto's van toen zij klein was, snapt ze ook, maar die baby-buikwissel is erg lastig. Komt vanzelf, incl. moeilijke vragen :-)

Populaire posts van deze blog

Nog 33 dagen tot Hawaii/Hawaï

Ik vrees dat ik u de komende maand dood ga gooien met geleuter over Hawaii. Nog even en u denkt: mens, ben je nou nog niet weg? Het spijt me. Maar aangezien ik ter plaatse nogal verstoken zal zijn van wifi, heeft u straks lekker drie weken rust. (Ik weet het trouwens wel, hoor. Dat in het Nederlands Hawaii eigenlijk zo moet worden geschreven: Hawaï. Niet met dubbel i, maar met één i, met stipjes. Vind ik ook eigenlijk mooier. Maar om een wat duistere reden heb ik op een bepaald moment gekozen voor de Amerikaanse schrijfwijze en nu hou ik daar maar zo'n beetje aan vast. Als u het erg vervelend vindt, dan mag u best  telkens als u Hawaii leest, dit in gedachten vervangen door Hawaï.) Maar wat ik dus wou zeggen: op de gangbare wereldkaart lijkt Hawaii al best heel spannend en ver weg enzo, maar gisteren stuitte ik op een wereldkaart waarbij de globe op een andere manier is losgeknipt, oftewel de zogenaamde Pacific-centered wereldkaart: Oeh. Das écht wel midden in de zee....

Het leven is een gedoetje and then you die

Ik denk de laatste tijd aan niemand zoveel als aan wijlen onze Dichter des Vaderlands  René Gude . Dat komt omdat ik het leven momenteel weer eens nógal een gedoetje vind. Ik heb het woord overigens niet van René Gude geleerd, ik gebruik het al heel lang, maar tegenwoordig moet ik daarbij dus altijd aan hem denken; hij heeft het woord bestaansrecht en verdieping gegeven. Het zou bijna tragisch kunnen zijn, als het niet zo fantastisch was! Ik bedoel: dat een filosoof, iemand de een groot deel van zijn leven heeft gewijd aan het bestuderen van de grote vragen des levens, uiteindelijk herinnerd gaat worden als de filosoof die zei dat 'het leven een gedoetje is'. Geniaal. Want dat is het namelijk gewoon! Uitgekleed en ontdaan van alle ‘bedoeling’ en opsmuk is het leven niet meer dan een gedoetje. Je zou zelfs rustig kunnen zeggen: een gedoe. Maar dat doen we niet, als we beschaafde mensen zijn, we zeggen: gedoetje. Niet om het te bagatellisere...

Stuk

Ik blogde voor het laatst op 17 juni : de dag voor ik 45 werd. Nog een dag eerder was mijn leven ingestort, maar ik was nog in de ontkenning. Dus ik schreef maar gewoon een stukje, over de publieke waan van de dag. Het was de laatste stuiptrekking, voorlopig. Want mijn leven was ingestort, en al snel was daar geen ontkennen meer aan. Mijn man, mijn echtgenoot, de vader van mijn kinderen, was vertrokken. Weggegaan en niet teruggekomen. (Het verwarrende was dat hij intussen op zijn beurt beweerde dat ik hem het huis uit had gezet. Wat me geen goed teken leek; als je het daarover al niet eens bent, dan kon het nog wel eens een zware dobber worden.) Nou moet ik toegeven dat ik inderdaad de woorden ‘ik wil je niet meer zien’ had uitgesproken, maar dat leek me eerlijk gezegd geen reden waarom hij de volgende dag niet op de stoep had kunnen staan met een bos rozen en excuses. (De woorden ‘ik wil je niet meer zien,’ zegt men doorgaans niet zomaar, immers.) M...