Doorgaan naar hoofdcontent

De theorie van de 100ste aap

 Ik ga het hebben over morfische resonantie. En over mezen en melkflessen. Want daar begon Henk ineens over, gisteravond. Over mezen en melkflessen. Of eigenlijk had ie het over mussen en melkflessen, maar okee, kniesoor, en wat maakt het in feite ook uit, maar hoe dan ook, het zijn dus mezen. Mezen, die ineens de aluminium doppen van melkflessen bleken te kunnen openpikken. En niet alleen in Nederland, maar ook in Engeland en eigenlijk overal ter wereld waar melk in flessen werd verspreid. Ja, dacht men, dat hadden die mezen dan zeker van elkaar geleerd, hè.
Maar toen werd het dus oorlog. En na die oorlog, waarin minstens 5 generaties mezen nooit een melkfles zagen, verspreidde het fenomeen zich opnieuw razendsnel over de wereld. Rupert Sheldrake verklaart dit in het boek ‘The presence of the past’ aan de hand van zijn morfogenetische veldentheorie. Morfogenetische velden bevinden zich in en rondom de systemen die ze organiseren (mensen, dieren, planten, red.) en bevatten een soort collectief geheugen waaruit ieder lid van de soort put en waaraan het op zijn beurt bijdraagt. Doordat mezen de flessen begonnen open te pikken ontstond het 'flesopenerveld' en dit veld werd steeds sterker door de morfische resonantie-effecten van steeds meer melkdrinkende mezen!
Fantastisch hè. Ik bedoel, dit vind ik dus echt fantastisch!
Het verklaart ook waarom de cryptogram van de zaterdagkrant veel makkelijker op te lossen is op zondagavond! Gedurende het weekend hebben allerlei mensen zich het hoofd erover gebroken en de verworven informatie is opgeslagen in het morfogenetische veld; iemand die zondag begint te puzzelen put informatie uit dat veld en lost de cryptogram zo op!
Hm, ja sorry, maar ik word dus echt heel blij van dit soort theorieën.
Ik had zelf ook wel wetenschapper willen zijn. Pseudowetenschapper. Of nee, nee, geen pseudowetenschapper, wel een échte wetenschapper, maar die zich bezighoudt met iets triviaals. Iets nauwelijks ter zake doends. Iets lolligs. En daar dan heel serieus over doet. Ik had best graag willen promoveren op het nut van blauwe harige poppen in Sesamstraat, bijvoorbeeld. Of stage willen lopen bij The Ministry of Silly Walks. Ook zou ik wel de geschiedenisboeken willen ingaan als de bedenker van een of andere theorie.
Zoals de Theorie van de 100ste Aap.
(Dat klinkt echt goed hè: de theorie van de 100ste aap. Is ook zo’n collectief bewustzijn-theorie. Gaat over aardappels en dat je die kunt wassen alvorens ze op te eten. Dat leerden ze aan een aap, op een eiland. En aan nog een aap en aan nog een aap. En nadat de honderdste aap het had geleerd bleken ineens alle apen het te doen! Niet alleen op het eiland, maar ook op andere continenten!
Nah!)


Reacties

Cisca zei…
Jazeghe.
Ik kan de filmpjes helemaal niet zien.
Want ze zjin prive.
Zegt de computer.
En dus moet ik eerst vriendjes met jou zijn. Ofzo.
NOVY zei…
@Cisca: Ow. Gheghe. Foutje. Nu beter?
Ri zei…
Te schattig.
yvette zei…
aaaaah lieeefffff!
inge zei…
schattig!!! en ook al dekbedovertrek van de ikea, ik zie 'm door heel logland hahaha ; )
Anoniem zei…
Ahhh, wat lief!!
En Henk nog steeds in bed. Ik wilde je net vragen of ik al een afspraak met 'm kon maken, maar nee dus.
Wij van Wegener wachten wel tot ie weer decent is en aanspreekbaar. :-)

Liefs Muts Moon
Door zei…
Volgens mij zou jij het goed doen als wetenschapper. En gelukkig niet zo'n saaie!
Linda zei…
Jij hebt helemaal geen dingesveld (sorry, lees op iPhone, kan effe niet terugzien hoe dat veld nou ook weer heet) nodig om het cryptogram op te lossen. Jij queen of the riddlers jij.
Cisca zei…
Yes, it works.

En is het dan nu zo dat als wij allemaal deze filmpjes met die schattige Lois bekijken, dat zij dan over vijftien jaar de nieuwe American Idol wordt?
Ri zei…
Wetenschap is best tof. Moest laatst wel lachen om dit onderzoek: http://nos.nl/artikel/161325-wiskundeformulegiraffe-kan-zwemmen.html
Ik moet bij continenten alleen aan incontinentie denken en voor je het weet heb ik in mijn hoofd de nobelprijs voor de oneindig onverzadigbare tenalady gewonnen. En dan ga ik daarna promoveren op die gelijklopende menstruatiecycli van nonnen in afgelegen kloosters. Maar ik zal het winnen van de Golden Nonsense Award 2010 aan jou laten, vanwege de aap-aaibaarheidsfactor.
Nicole zei…
Pff, mijn hersenen kraken wel een beetje.
Anoniem zei…
zegguhhh... heb jij een pilletje gehad ofzo?! Jeetje wat klink je hieperdepieper, of komt dat door het geweldige mooie weer?? (elk antwoord is goed hoor; pilletje/zon; ik doe nergens moeilijk over).

Maar wel leuk die theorieen, jij zou een hele goede wetenschapper zijn!
Liefs Muts Moon
sanneke zei…
Ha! Maar dat is geweldig nieuws! Zo kun je dus heel makkelijk meeliften op het intellect van de mensen om je heen! Moedig hen aan veel te leren en hé, de kennis komt vanzelf!
NOVY zei…
@Moniek: pilletje. Eh: nee. Maar lekker weer he? Man!
Tienke zei…
ja, dus als een iemand verlicht raakt, kan die zo de hele wereld meenemen!
zo, ja we komen net terug van aisha's verjaardagsfeestje. het was een groot succes, wist niet dat ik 't in me had. had alle toys meegenomen en ik heb zelfs old mcdonald op de ukulele gespeeld en andere kinderliedjes, wat een giller!
en on the spot fireroasted tomato salsa gemaakt uit eigen tuin. (wish you were here!)
soms voel ik me alsof ik voor het huisvrouwen examen gezakt ben, maar ik kan wel goed kampere. had zelfs de first aid kit en de mortar en pestle bij me....aloha
NOVY zei…
@Tienke: ik ben ook gezakt voor het huisvrouwenexamen, en kamperen kan ik ook al niet, haha.
Ik had er graag bij geweest! Ik zie overigens net (na een lange stranddag) dat mijn felicitatie-mail is/heeft gebounced.....(typefout in adres..tss) dus ga het snel even opnieuw doen.....
(In de godsnaam, wat zijn een mortar en een pestle?)
NOVY zei…
@Tienke: Oja: we hebben vandaag je Hawaïan pancakes gegeten!! Ben in staat dat spul te gaan importeren!!
quirk zei…
Moet je deze film eens gaan kijken. Gaat ook over collectieve kennis en is ook nog eens heel vet gemaakt.

Populaire posts van deze blog

Nog 33 dagen tot Hawaii/Hawaï

Ik vrees dat ik u de komende maand dood ga gooien met geleuter over Hawaii. Nog even en u denkt: mens, ben je nou nog niet weg? Het spijt me. Maar aangezien ik ter plaatse nogal verstoken zal zijn van wifi, heeft u straks lekker drie weken rust. (Ik weet het trouwens wel, hoor. Dat in het Nederlands Hawaii eigenlijk zo moet worden geschreven: Hawaï. Niet met dubbel i, maar met één i, met stipjes. Vind ik ook eigenlijk mooier. Maar om een wat duistere reden heb ik op een bepaald moment gekozen voor de Amerikaanse schrijfwijze en nu hou ik daar maar zo'n beetje aan vast. Als u het erg vervelend vindt, dan mag u best  telkens als u Hawaii leest, dit in gedachten vervangen door Hawaï.) Maar wat ik dus wou zeggen: op de gangbare wereldkaart lijkt Hawaii al best heel spannend en ver weg enzo, maar gisteren stuitte ik op een wereldkaart waarbij de globe op een andere manier is losgeknipt, oftewel de zogenaamde Pacific-centered wereldkaart: Oeh. Das écht wel midden in de zee....

Het leven is een gedoetje and then you die

Ik denk de laatste tijd aan niemand zoveel als aan wijlen onze Dichter des Vaderlands  René Gude . Dat komt omdat ik het leven momenteel weer eens nógal een gedoetje vind. Ik heb het woord overigens niet van René Gude geleerd, ik gebruik het al heel lang, maar tegenwoordig moet ik daarbij dus altijd aan hem denken; hij heeft het woord bestaansrecht en verdieping gegeven. Het zou bijna tragisch kunnen zijn, als het niet zo fantastisch was! Ik bedoel: dat een filosoof, iemand de een groot deel van zijn leven heeft gewijd aan het bestuderen van de grote vragen des levens, uiteindelijk herinnerd gaat worden als de filosoof die zei dat 'het leven een gedoetje is'. Geniaal. Want dat is het namelijk gewoon! Uitgekleed en ontdaan van alle ‘bedoeling’ en opsmuk is het leven niet meer dan een gedoetje. Je zou zelfs rustig kunnen zeggen: een gedoe. Maar dat doen we niet, als we beschaafde mensen zijn, we zeggen: gedoetje. Niet om het te bagatellisere...

Stuk

Ik blogde voor het laatst op 17 juni : de dag voor ik 45 werd. Nog een dag eerder was mijn leven ingestort, maar ik was nog in de ontkenning. Dus ik schreef maar gewoon een stukje, over de publieke waan van de dag. Het was de laatste stuiptrekking, voorlopig. Want mijn leven was ingestort, en al snel was daar geen ontkennen meer aan. Mijn man, mijn echtgenoot, de vader van mijn kinderen, was vertrokken. Weggegaan en niet teruggekomen. (Het verwarrende was dat hij intussen op zijn beurt beweerde dat ik hem het huis uit had gezet. Wat me geen goed teken leek; als je het daarover al niet eens bent, dan kon het nog wel eens een zware dobber worden.) Nou moet ik toegeven dat ik inderdaad de woorden ‘ik wil je niet meer zien’ had uitgesproken, maar dat leek me eerlijk gezegd geen reden waarom hij de volgende dag niet op de stoep had kunnen staan met een bos rozen en excuses. (De woorden ‘ik wil je niet meer zien,’ zegt men doorgaans niet zomaar, immers.) M...