Doorgaan naar hoofdcontent

Een en al hoogtepunt hier

Het regent diploma's en rapporten. Zo haalde Bo vanmorgen haar Zwemvaardigheidsdiploma 1. Of het super-zwembrevet ofzo. Een vervolg op het C-diploma in elk geval. (Waar ik overigens allemaal lekker niks mee te maken heb, dat doet ze allemaal met schoolzwemmen. Ik mag alleen komen kijken bij het afzwemmen.)
Dinsdag 'moet ze op' voor haar trapeze diploma A. (What the f*ck? Trapeze-diploma?) en ze kreeg haar rapport deze week. Een goed rapport. Net als dat van Merlijn trouwens. Na de vakantie gaan ze naar respectievelijk groep 5 en groep 4.
En Loïs ging naar het consultatiebureau. En daar zei de arts: 'Goh, ze kan al twee woordjes achter elkaar zeggen'. En, nee, toen zei ik niet dat ze ook al Shakespeare kon citeren. Ik hield gewoon wijselijk mijn mond en knikte vriendelijk. En thuis ontdekte ik dat ze precies net zo groot en zwaar was als Bo en Merlijn met 2 jaar en 1 maand: 91 centimeter en 13 kilo.
Lollig hè: alsof we drie keer hetzelfde kind hebben gekleid.

Goh. Echt een kazig logje dit.

Maar ik maak het goed!
Want net leegde ik mijn iPhone en kwam foto's tegen van een (totaal vergeten!) uurtje dat ik met Loïs doorbracht in de Prinsentuin (een van de fijnste plekjes van de stad).




En oja, deze foto vond ik ook. Het is het interieur van een koelkast. Die van de buren. Ik was zo geïntrigeerd door de inhoud, ik móést het gewoon even fotograferen.
(Ze zullen deze publicatie toch niet als een inbreuk op hun privacy opvatten? Het is niet echt een versvoorraad om je voor te schamen, lijkt me.)



Reacties

Wat heb je toch altijd heerlijke logjes! Vermakelijk.

Maar die koelkast.
Mijn hemel.
Ik weet even niet wat ik moet zeggen!

En Loïs... wat wordt dat een hartenbreker... echt wel!

Oh... én proficiat met de diploma's enzo!!!
Juud zei…
leuke foto's toch! ook die van de koelkast!
quirk zei…
*kijkt naar eigen koelkast*
*kijkt naar koelkastfoto*
*schaamt zich diep*

Hee goed man, al die diploma's!
Gefeliciteerd!
Door zei…
Ziet er toch wel wat anders uit dan mijn koelkast haha.

Ik lach me rot om je logje, leuk!! Lekker zoveel diploma's toch?!
jacq zei…
Ooooo, die koelkast! Die is niet echt toch? Zeg me dat die niet echt is. Zulke perfecte mensen met zulke perfecte koelkasten bestaan helemaal niet. En wonen al helemaal niet naast mensen die ik ken. Je brengt me werkelijk in staat van verwarring. Van Loïs, die is - in al haar perfectheid - dan weer wel echt is. En als de ene echt is, dan is de andere ... eh ... ook echt.... Arghhhhh!

(Ja, als mijn buren een foto van mijn koelkastinhoud zouden loggen, zou ik dat als een grove inbreuk op mijn privacy beschouwen. Behalve dan als mijn koelkast er zo uit zou zien als die van jouw buren; dan loggen ze maar raak om wereldkundig te maken hoe geweldig ik ben, koelkastgewijs dan.
jacq zei…
Overigens, dat kleien hè. Realiseer je je dat ik dat nu nooit meer als een onschuldige kleuterbezigheid kan zien.
Mrs. T. zei…
totaal in shock door die koelkast. Gossie, wat is het hier dan een 'ongezonde' boel in dat koele ding!
http://www.watchmyfridge.com/
Guusje zei…
Hahahaha, leuk die buurvrouwfoto!

En proficiat met de kleintjes!
Altijd goed, zo goed.

Groetjes Guusje
Iben zei…
Zet je beeldige foto's van het kind op 't internet, waar reageren mensen op? Op een koelkast.
Maar fijn zeg, al die hoogtepunten. Well done well done.
rudy kaals zei…
aardappels in de koelkast ja? curieus!
inge zei…
hahaha die koelkastfoto! hoe gezond kun je eten ; ) en dat filmpje hieronder dan, hahahahahahahaha!!! #wilstiekemookiphone #nietverdervertellen

Populaire posts van deze blog

Nog 33 dagen tot Hawaii/Hawaï

Ik vrees dat ik u de komende maand dood ga gooien met geleuter over Hawaii. Nog even en u denkt: mens, ben je nou nog niet weg? Het spijt me. Maar aangezien ik ter plaatse nogal verstoken zal zijn van wifi, heeft u straks lekker drie weken rust. (Ik weet het trouwens wel, hoor. Dat in het Nederlands Hawaii eigenlijk zo moet worden geschreven: Hawaï. Niet met dubbel i, maar met één i, met stipjes. Vind ik ook eigenlijk mooier. Maar om een wat duistere reden heb ik op een bepaald moment gekozen voor de Amerikaanse schrijfwijze en nu hou ik daar maar zo'n beetje aan vast. Als u het erg vervelend vindt, dan mag u best  telkens als u Hawaii leest, dit in gedachten vervangen door Hawaï.) Maar wat ik dus wou zeggen: op de gangbare wereldkaart lijkt Hawaii al best heel spannend en ver weg enzo, maar gisteren stuitte ik op een wereldkaart waarbij de globe op een andere manier is losgeknipt, oftewel de zogenaamde Pacific-centered wereldkaart: Oeh. Das écht wel midden in de zee....

Het leven is een gedoetje and then you die

Ik denk de laatste tijd aan niemand zoveel als aan wijlen onze Dichter des Vaderlands  René Gude . Dat komt omdat ik het leven momenteel weer eens nógal een gedoetje vind. Ik heb het woord overigens niet van René Gude geleerd, ik gebruik het al heel lang, maar tegenwoordig moet ik daarbij dus altijd aan hem denken; hij heeft het woord bestaansrecht en verdieping gegeven. Het zou bijna tragisch kunnen zijn, als het niet zo fantastisch was! Ik bedoel: dat een filosoof, iemand de een groot deel van zijn leven heeft gewijd aan het bestuderen van de grote vragen des levens, uiteindelijk herinnerd gaat worden als de filosoof die zei dat 'het leven een gedoetje is'. Geniaal. Want dat is het namelijk gewoon! Uitgekleed en ontdaan van alle ‘bedoeling’ en opsmuk is het leven niet meer dan een gedoetje. Je zou zelfs rustig kunnen zeggen: een gedoe. Maar dat doen we niet, als we beschaafde mensen zijn, we zeggen: gedoetje. Niet om het te bagatellisere...

Stuk

Ik blogde voor het laatst op 17 juni : de dag voor ik 45 werd. Nog een dag eerder was mijn leven ingestort, maar ik was nog in de ontkenning. Dus ik schreef maar gewoon een stukje, over de publieke waan van de dag. Het was de laatste stuiptrekking, voorlopig. Want mijn leven was ingestort, en al snel was daar geen ontkennen meer aan. Mijn man, mijn echtgenoot, de vader van mijn kinderen, was vertrokken. Weggegaan en niet teruggekomen. (Het verwarrende was dat hij intussen op zijn beurt beweerde dat ik hem het huis uit had gezet. Wat me geen goed teken leek; als je het daarover al niet eens bent, dan kon het nog wel eens een zware dobber worden.) Nou moet ik toegeven dat ik inderdaad de woorden ‘ik wil je niet meer zien’ had uitgesproken, maar dat leek me eerlijk gezegd geen reden waarom hij de volgende dag niet op de stoep had kunnen staan met een bos rozen en excuses. (De woorden ‘ik wil je niet meer zien,’ zegt men doorgaans niet zomaar, immers.) M...