Doorgaan naar hoofdcontent

Wobble

Sorry,
Te melig.
Maar ja.
Lol met de iPhone.
U kent het wel.




Edit 23-6:
Okee, ik geloof dat ik even wat moet uitleggen, voor ik van kindermishandeling wordt beschuldigd. Of Aktiegroep Burgerbelangen op mijn nek krijg.

Kijk.
Ik schud natuurlijk niet écht met Loïs (duh!). Het is een foto op mijn iPhone, waarop een appje is losgelaten, waarmee je een gedeelte van de foto kunt laten wiebelen. Dat wiebelen filmden we dan weer, met de iPhone van Henk. (En omdat ik niet kon zien wat ik deed en dus niet wist hoe hard ik precies met de telefoon moest schudden voor het gewenste effect ziet het er dus een beetje beroerd uit.)
De hand die het hoofdje van Loïs vasthoud is overigens de hand van Bo. De combinatie van precies die foto (die al maanden geleden is gemaakt) met het wiebeleffect maakt het zo grappig. Vonden wij dan.

Kijk.
Lieve mama. Met driedubbele onderkin.

Labels:

Reacties

Esther zei…
WTF! LOL
23 juni 2010 om 08:29
Nicolekebolleke zei…
Hahahahah!

Arm kind...

;)
23 juni 2010 om 08:52
Susy zei…
Ach hemel!
Het Shaken Baby Syndrome!
23 juni 2010 om 08:58
sanneke zei…
Loïs, shaken, not stirred.
23 juni 2010 om 14:54
NOVY zei…
Ik heb maar even een kleine toelichting geplaatst.
Leek me ineens nodig.
:)
23 juni 2010 om 21:24
dion zei…
Geweldig!! Lekker flexibel nekje nog, hè, die kleintjes..? Maar goed dat je 't toegelicht hebt, want eh.. ;P

En ehm.. als we naar beneden kijken hebben we allemaal drie onderkinnen, hoor!! :D
23 juni 2010 om 21:57
quirk zei…
Haha! Hij's leuk!
23 juni 2010 om 23:15
De Repel zei…
Oh jij ontaarde moeder jij! Hihi...
24 juni 2010 om 17:11
Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Nog 33 dagen tot Hawaii/Hawaï

Ik vrees dat ik u de komende maand dood ga gooien met geleuter over Hawaii. Nog even en u denkt: mens, ben je nou nog niet weg? Het spijt me. Maar aangezien ik ter plaatse nogal verstoken zal zijn van wifi, heeft u straks lekker drie weken rust. (Ik weet het trouwens wel, hoor. Dat in het Nederlands Hawaii eigenlijk zo moet worden geschreven: Hawaï. Niet met dubbel i, maar met één i, met stipjes. Vind ik ook eigenlijk mooier. Maar om een wat duistere reden heb ik op een bepaald moment gekozen voor de Amerikaanse schrijfwijze en nu hou ik daar maar zo'n beetje aan vast. Als u het erg vervelend vindt, dan mag u best  telkens als u Hawaii leest, dit in gedachten vervangen door Hawaï.) Maar wat ik dus wou zeggen: op de gangbare wereldkaart lijkt Hawaii al best heel spannend en ver weg enzo, maar gisteren stuitte ik op een wereldkaart waarbij de globe op een andere manier is losgeknipt, oftewel de zogenaamde Pacific-centered wereldkaart: Oeh. Das écht wel midden in de zee....
12 reacties
Meer lezen

Het leven is een gedoetje and then you die

Ik denk de laatste tijd aan niemand zoveel als aan wijlen onze Dichter des Vaderlands  René Gude . Dat komt omdat ik het leven momenteel weer eens nógal een gedoetje vind. Ik heb het woord overigens niet van René Gude geleerd, ik gebruik het al heel lang, maar tegenwoordig moet ik daarbij dus altijd aan hem denken; hij heeft het woord bestaansrecht en verdieping gegeven. Het zou bijna tragisch kunnen zijn, als het niet zo fantastisch was! Ik bedoel: dat een filosoof, iemand de een groot deel van zijn leven heeft gewijd aan het bestuderen van de grote vragen des levens, uiteindelijk herinnerd gaat worden als de filosoof die zei dat 'het leven een gedoetje is'. Geniaal. Want dat is het namelijk gewoon! Uitgekleed en ontdaan van alle ‘bedoeling’ en opsmuk is het leven niet meer dan een gedoetje. Je zou zelfs rustig kunnen zeggen: een gedoe. Maar dat doen we niet, als we beschaafde mensen zijn, we zeggen: gedoetje. Niet om het te bagatellisere...
2 reacties
Meer lezen

Stuk

Ik blogde voor het laatst op 17 juni : de dag voor ik 45 werd. Nog een dag eerder was mijn leven ingestort, maar ik was nog in de ontkenning. Dus ik schreef maar gewoon een stukje, over de publieke waan van de dag. Het was de laatste stuiptrekking, voorlopig. Want mijn leven was ingestort, en al snel was daar geen ontkennen meer aan. Mijn man, mijn echtgenoot, de vader van mijn kinderen, was vertrokken. Weggegaan en niet teruggekomen. (Het verwarrende was dat hij intussen op zijn beurt beweerde dat ik hem het huis uit had gezet. Wat me geen goed teken leek; als je het daarover al niet eens bent, dan kon het nog wel eens een zware dobber worden.) Nou moet ik toegeven dat ik inderdaad de woorden ‘ik wil je niet meer zien’ had uitgesproken, maar dat leek me eerlijk gezegd geen reden waarom hij de volgende dag niet op de stoep had kunnen staan met een bos rozen en excuses. (De woorden ‘ik wil je niet meer zien,’ zegt men doorgaans niet zomaar, immers.) M...
28 reacties
Meer lezen